#گزارش‌های_پراکنده

یک.
صبح برای کلاس یوگا خواب موندم و با شکم کاملاً خالی رفتم سر یوگا. آخراش واقعاً داشت سرم گیج می‌رفت.

دو.
من یوگا رو برای این شروع کردم که استاد اندیشه اسلامی (؟) یکی از بچه‌ها بهش اطمینان داده بود با یوگا به انرژی‌های تاریک وصل می‌شیم. تا اینجای کار نه‌تنها خبری از انرژی‌های تاریک نبوده، بلکه فهمیدم یوگا از ایناست که با پنبه سر می‌بره. بهش نمیاد ها. ولی آخراش به درگاه انرژی‌های تاریک و بابابرقی متوسل می‌شی که یکی منو خلاصم کنه.

سه.
از معدود چیزهایی که این مدت مهسا می‌تونسته بخوره فرنی بوده، که می‌گه گلوم رو ناز می‌کنه. در نتیجه باید می‌دونستم احتمالاً شیر برای بار دوم توی این هفته رو به اتمامه. ولی ندونستم.
نصف مقدار پن‌کیکی که می‌خواستم درست کنم درست کردم.

چهار.
داشتم به پن‌کیک تپلی شکلاتی‌م نگاه می‌کردم و حسابی راضی بودم که موقع برگردوندنش گرفت به لبه‌ی ماهی‌تابه و دیگه اون‌قدری راضی نبودم.

پنج.
تو This Is Us طرف می‌گفت اولین دوست‌پسر آدم مثل اولین پن‌کیکشه، همیشه می‌ندازی‌ش دور و هیچوقت خوب در نمیاد. نمی‌تونم با قطعیت درباره‌ی اولین دوست‌پسر خودم بگم، از اونجا که خب، پسر بوده و سرنوشتمش محتوم. ولی درباره‌ی اولین پن‌کیک‌های خودم اینو می‌دونم که درسته.

شش.
آن گروهی از شمایان که بابل رو خونده‌ید و سلیقه‌ی من رو می‌دونید، آیا این کتاب بهتر می‌شه و من از این کسالت نجات پیدا می‌کنم و با شخصیتی ارتباط می‌گیرم؟ من سر پاپی وار پنجاه صفحه خوندم و خسته شدم و رها کردم.
(گذاشتمش برای یه وقت بهتر.)

هفت.
در مطلبی کمی مربوط، بازگشت به کتاب‌های محبوب دوران نوجوانی‌تون در بزرگسالی، حتی اون‌هایی که هزاران بار خوندینشون و عاشقشون شدید، تا اینجای کار توصیه نمی‌شه. شاید در ادامه کمتر نویسندگی کالفر رو قضاوت کنم و بیشتر به داستان دل بدم.
شایدم با ترجمه مشکل دارم، کی می‌دونه.

هشت.
داشتم به بچه‌ها می‌گفتم از گی‌های غمگین خسته‌م و می‌خوام برم از لزبین‌های خشمگین بنویسم. کاش هوش مصنوعی بیاد و این کتاب لعنتی رو برای من تموم کنه.🥰

نُه.
با توجه به تی‌ای احتمالی در باب مارول و ابرقهرمان‌ها، من بالاخره برگشتم به فاز چهارم مارول تا چیزهایی که ندیدم رو ببینم. آیا من تبدیل به بزرگسالی کسل‌کننده شده‌م؟ چرا دیگه از فیلم‌های ابرقهرمانی ذوق نمی‌کنم؟
(ضمناً، فخرفروشی زیرپوستی به جهت تحقیقات درسی/کاری‌م: بشین سریال وانداویژن ببین.😎)

ده.
شاید باید برم یه کارتون قدیمی رو دوباره ببینم. احتمالاً Brave.‌
‌

نمی‌دونم، آدم‌ها مدتی چنل من رو می‌خونن و به دلیلی نامعلوم تصور می‌کنن من آدم نایسی‌ام؟ که به بولشت مردانه گوش بدم؟؟ و ریمووشون نکنم از چنل خودم؟؟؟
دوستان گروهی از شمایان جدیدید، بنابراین ممکنه ندونید:
I’m a lesbian, so I’m under no obligation to take the smallest amount of shit from men. But most importantly, I’m a bitch, hon. I’ll kick you out so fast you get whiplash.
Now go, run to papa.✨

ساعت شش صبحه، و من دارم توی پینترست فن‌آرت‌های زوج لزبین احتمالی این کتاب رو نگاه می‌کنم. یک، فکر می‌کنم کتابم رو درست انتخاب کردم. دو، مهسا که بیدار شه و این پست رو ببینه پوست من رو می‌کنه.🫶
(ولی عزیزم، اونا همین الان یه جنگ مشخصاً عاشقانه داشتن که یکی‌شون یه شمشیر گنده داشت و اون یکی با ارتشی از مرده‌ها پاره کرد دختره‌ی شمشیربه‌دست رو، تهش هم چکمه‌ش رو گذاشت روی صورت خونین و مالین طرف! چطور می‌تونستم که نه؟!)

بچه‌های عزیزم، با توجه به این که تعدادمون کمی بیشتر از گروه کوچک قدیمی‌مون شده، لازم دیدم یه چیزی رو اعلام کنم: گروه متصل به این چنل، منطقاً گروه چنله. هرچقدر هم که من دوست دارم جمع راحت و دوستانه باشه، نهایتاً برای صحبت درباره‌ی مسائل مرتبط و به قولی «کامنت گذاشتن» زیر پست‌هاست یا در مواردی، هم‌فکری و هم‌صحبتی. رک بخوام بگم، جای دوست‌یابی و غیره نیست. نه مسئولیتش رو می‌خوام بپذیرم، نه انرژی و توان نظارت بهش رو دارم. ضمن این که حس می‌کنم اتفاقاً اون حالت خودمونی و بی‌خیال گروه رو از بین می‌بره.
در نتیجه، زین پس پیام‌هایی با فحوای: سلام، کسی هست، دوست می‌شید، کی هستی چی هستی، و امثالهم پاک می‌شن.
ماچ به کله‌های رنگی‌پنگی‌تون.🐚

حالا رفتم آپدیت‌های گودریدز انسان‌ها رو روی این دو کتاب خونده‌م و می‌ترسم، ولی ضمناً هیجان هم دارم. کیه که نخواد کتاب‌ها قلبش رو پاره‌پاره کنن حقیقتاً؟

#JoyCountDown
(این واقعیت که هشتگ شمارش معکوس شوق‌وذوق روی چیزی زده شده که آپدیت یه نفر روش سه خط No بوده، باز ما رو برمی‌گردونه به منتال بنده.🌷)

مثلاً.😇