روزهای سختی رو داریم پشت‌سر می‌ذاریم. هیچکدوممون شغل نداریم، پس‌اندازمون برای گذشتن از تابستون و رسیدن به سپتامبر کافی نیست و صادقانه بخوام بگم، هر دو مستأصلیم که چی‌کار کنیم. شغلی رو که براش اپلای کرده بودم و امید داشتم که بگیرمش، نگرفتم. انقدر فکر می‌کردم اون شغل رو خواهم گرفت که برنامه‌ی دیگه‌ای نداشتم، که تقصیر خودمه. ولی خب، دونستن این که تقصیر خودته تأثیری توی آشفتگی و اضطرابت نمی‌ذاره. روزی که ایمیل ریجکتی اون موقعیت شغلی اومد، مهسا هم سرماخورده توی اتاق خوابیده بود و نمی‌خواستم بیدارش کنم، نشستم تنهایی توی سالن گریه کردم، غرق این استیصال که چی‌کار کنم. چه کاری بکنم که بتونم اجاره‌خونه و قسط ماشین رو برای جون و جولای گیر بیارم. دیگه مسئله‌م این نبود که دلم می‌خواد فلان مسافرت رو برم، دلم می‌خواد برای عروسی دوست‌هامون لباس بخرم، دلم می‌خواد برم موهام رو رنگ کنم. مسئله این بود که چطوری زندگی کنم. و نمی‌دونستم.

روز سختی بود. تا وقتی برم سر کار داشتم گریه می‌کردم. رفتم و بچه‌ها رو دیدم، حتی در حد مصاحبه، و حالم بهتر شد. برگشتنی ماست خریدم. فکر کردم به کارهایی که می‌شه کرد؛ از کی می‌شه قرض گرفت تا آگست بتونم وام دانشجویی بگیرم. تا سپتامبر بتونیم پس‌انداز لاک‌شده‌مون رو در بیاریم از حساب. تا هزار تا چیز دیگه که واقعاً درست می‌شه.می‌دونم که می‌شه. فقط باید تا سپتامبر خودمون رو برسونیم، همین. اوضاع درست می‌شه. فقط باید همین چند ماه رو یه جوری دووم بیاریم.

و امروز که رفته بودم اینستا پست بذارم، این رو دیدم. این... این که چقدر خوشبختم کنارش. چقدر روشنم، آرومم، خوشحالم. چقدر زندگی راحت‌تره، با همه‌ی این که سخت‌تره. یه عالمه دیگه بعد از این جملات نوشتم و پاک کردم، چون حس کردم این عکس همینه. احساسم همینه. که زندگی قشنگ‌تره. خیلی سخته و نمی‌خوام بگم همیشه همه‌چی گل و بلبله؛ اصلاً همین رو اومدم گفتم که چقدر روزهای سختی رو داریم پشت‌سر می‌ذاریم. ولی... این عکس. این آرامش. این رنگ. این دنیای روشن جدید.
زندگی سخته، ولی تو قشنگ‌تری.
و همین از کافی هم بیشتره. :)
‌

در مطلبی نسبتاً بی‌ارتباط، چون می‌دونم این اصطلاح به کار عده‌ی زیادی در این جمع میاد.💁🏻
‌

در جنگ با فصل آخر و اساساً ساختار بخش آخر، مسلح به رژ سرخ و سایه‌ی اکلیلی. یا مرگ، یا درآوردن این فصل کذایی!
(دارم می‌رم بخوابم و از اونجا که خواب یه جور مرگ موقته، به نظر می‌رسه حداقل جواب این رو گرفته‌م.)

#سنگرهای‌رؤیا
‌

Okay this one has the little dots on, imma delete the other one and keep this hot boy here :))

#درامر

که ما باشیم که تاریخ رو قضاوت می‌کنیم، نه برعکس. چون سعی کردیم. دنیا این کارو برامون آسون نکرد، ولی ما سعی کردیم.

#سازمان_طراحی
‌‌‌

مادر مادرم سه تا بچه داره؛ دایی بزرگم، مادر، و دایی کوچیکم. مادر زودتر ازدواج کرد و زودتر بچه‌دار شد، یعنی من نوه‌ی بزرگم. بعد دایی بزرگه ازدواج کرد و پسردایی‌م دنیا اومد، و هم‌زمان با دختردایی‌م، اون یکی دایی‌م هم پسردار شد. می‌تونید ترتیب علاقه‌مندی‌ها رو حدس بزنید: پسر پسر بزرگ، پسر پسر کوچیک، دختر پسر بزرگ، و در آخر دختر دختر وسطی، که برخلاف اون دو تای دیگه نه سفید بوده نه تپل. از تصاویری که از خونه‌شون یادم میاد، خیلی قبل از این که بیام اینجا، یه قاب بزرگ عکس خانوادگی خانواده‌ی دایی بزرگه بود و چند تایی قاب بزرگ عکس پسردایی کوچیکه و گوشه‌ی اون قاب بزرگه که گفتم؟ یه گوشه‌ی کوچیکش عکس سه‌درچهار من رو زده بودن.
مادر مادرم هیچوقت دکتر زن نرفت. تمام این سال‌ها حتی ترجیحش این بود که دایی کوچیکه بدون گواهینامه و با تصادف‌های متعدد رانندگی کنه، تا بشینه تو ماشین مادر که راننده‌ش زنه. یه حجمی از مبارزات اوایل اومدنم اینجا تلاش برای تثبیت این مرز بود که دلیلی نمی‌بینم چون دخترم مادربزرگم (their words, not mine. برای من همون مادرِ مادره) بیاد اینجا تو خونه‌ی من زندگی کنه من ازش مراقبت کنم، و وظیفه از مادرم که تنها موند ایران برای مراقبت از مادرش، منتقل شه به دخترش. اونم وقتی می‌نشست توی آشپزخونه‌ی دخترش، و با خواهر شوهر همون دختر از این می‌گفت که پسر یه چیز دیگه‌ست.
مادر اینطوری بزرگ شد. تو قلب سرکوب سیستماتیک. در نتیجه به نظرش پادشاهم کامل بود، چون مرد بود و گاهی می‌دیدم عصبانیتش از اینه که می‌دونه چون مرد نیست، کسی برحق‌بودن اون رو نمی‌بینه، حتی خودش. حتی خودش توی ذهنش نمی‌دید، به خودش حق نمی‌داد که بهتر باشه. باور نمی‌کرد که باشه. من ولی خوب بودم. من عالی بودم، چون شبیه پادشاهم بودم. نظرات سیاسی من مهم بودن، از من می‌پرسید «خب تحلیل تو چیه؟» چون شبیه پادشاهم بودم. باهوش بودم، چون مثل پادشاهم مهندس بودم و مثل پدرش، نویسنده. من خوش‌صحبت و اجتماعی بودم، چون مثل پادشاهم حرف می‌زدم و بی‌رحم بودم. من حتی رانندگی‌م خوب بود، چون از پادشاهم یاد گرفتم، چون مثل اون رانندگی می‌کردم. مادر، پادشاهم، همه، من رو طوری بزرگ کردن که اگر شبیه مادر باشم یعنی ضعف. یعنی دیگه خوب نیست. یعنی ایرادی داری.
ایرادی داری که مثل مادر از شیرینی‌پزی و آشپزی لذت می‌بری. طول کشید یاد بگیرم این که به زبان‌های مختلف علاقه‌مندی و نسبتاً راحت یادشون می‌گیری، از مادر میاد. این که ماجراجویی، کنجکاوی، برای کشف جهان ذوق داری، و سریع چیزها رو یاد می‌گیری.
تو شبیه مادرتی، و این یه افتخاره.
حالا می‌پرسید چرا زن‌ها در بهترین‌های هر رشته، شغل، فعالیت جا ندارن؟ یک، می‌دونستی جلیقه‌ی ضدگلوله رو یه زن اختراع کرد؟ دو، همین الآن، همین لحظه، همین تاریخ، زنی وجود داره که فکر می‌کنه دخترش از خودش بهتره، فقط چون شکل پدرشه.
و ازش می‌پرسه: «خب، تحلیل سیاسی تو چیه؟»
‌‌‌

حالا در مسئله‌ای نامربوط، یادتونه اینجا گفتم فصل آخرو تموم کردم و فیدبک گرفتم و مشکل داشت و غیره؟ دیروز مجدداً کل بخش رو با تغییرات اول و آخرش بستم و فرستادم برای خواننده‌هام. نسبتاً راضی، حس می‌کردم درومده. ولی خب ذهنم درگیر بود تا فیدبک بگیرم دیگه. شب قاطی خواب‌های کسشر دیگه‌م، خواب دیدم پاشدم گوشی‌م رو چک کرده‌م، یه نوتیف از لیام دارم که فقط یه جمله‌ست: «جای کار داره.»
و با سردرد برگشتم خوابیدم.
خواستم بگم منتال نویسنده عزیزانم. منتال نویسنده.✨
‌‌

Welcome to another episode of M&A's cheesy series, last night, while trying to sleep.
من: «پانسیون امسال چند شده؟»
(پانسیونی که ما سال کنکورمون می‌رفتیم.)
مهسا: «نمی‌دونم، چطور؟»
«داشتم فکر می‌کردم تو اون سال مامان بابای طفلکت رو مجبور کردی سه میلیون تومن پول پانسیون بدن فقط چون به قول خودت روی من کراش داشتی.»
مهسا نیمه‌خواب: «اون موقع دستبند طلای خودم رو گفتم بفروشن.»
من غمگین از این که اون طلا الان چقدر بود. «الهی بمیرم.🥺»
«😐... واسه دستبند طلا؟ من چه استفاده‌ای از دستبند طلا داشتم؟!»
«سرمایه‌ی زندگی‌ت بود.🥺»
«سرمایه‌ی زندگی‌م الان بغلم خوابیده.» و خوابید.
«...»
«...»
«این فردا می‌ره توی چنل.» و خوابیدم.

#قصه‌های_ما
‌‌