دیشب بالاخره بعد از دو روز که بکوب نشستم سر نوشتن آخرین فصلم (جدای مؤخره و وان‌شات‌های بخش چهار)، فصل آخر جلد آخر سازمان طراحی تموم شد. رسیدیم به دویست و هشت هزار کلمه، خود فصل چهارده‌وهزار و پونصد کلمه شد حدوداً، مغزم left the group، و فایل رو پی‌دی‌اف کردم و فرستادم برای لیام. ناراضی. می‌دونستم کار داره. می‌دونستم این تموم نیست.
صبح هم که پاشدم لیام خوند و فیدبک داد. اولش حس خستگی نشست روی تنم: درنیومده. ولی بعد با جزئیاتی که ازش گرفتم خوشحال شدم: می‌دونستم دقیقاً به همین دلایل درنیومده! نمی‌دونم، معنی می‌ده براتون؟ این که بدونی کجای کارت ایراد داره و وقتی همون رو می‌شنوی، خوشحال شی؟ من خوشحال شدم. انرژی گرفتم و وقتی نشستیم فکر کردیم به این که چطوری حلش کنیم، هیجان‌زده هم شدم.
این عکس‌ها مال این دو روزن خلاصه. #سنگرهای‌رؤیا و #سازمان_طراحی. هنوز کار داره، هنوز تموم نشده. ولی حالا دیگه می‌دونم به کدوم سمت باید برم. برای همین باید مدام تلاش کنی، برای همین مهمه که مدام اشتباه کنی. نه برای این که یه وقتی دیگه اشتباه نکنی؛ هیچکس نمی‌تونه برسه به اون نقطه که هرگز هیچ اشتباهی نداشته باشه. ولی می‌شه به جایی برسی که خودت تشخیص بدی که داری اشتباه می‌کنی.
و اینه که مهمه.
‌‌