الان که فایل ورد جدید باز کردم برای این که «آن‌چه در جلد دوم می‌خوانید» بنویسم، متوجه شدم چندوقته فایل ورد جدید باز نکردم. یادم رفته بود فونتی که باهاش می‌نویسم میتراست یا نازنین. دقیقاً مطمئن نبودم چه سایزیه، یا چطوری indentation رو تنظیم می‌کنم. حس می‌کنم سال‌هاست دارم جلد سه رو می‌نویسم. مدام هم دارم تو ذهنم تکرار می‌کنم جلد سه تموم شد استراحت ها؛ اینطوری که دست به هیچی نزن، نه پلات جدید، نه ایده‌پردازی، نه حتی دوباره خوندن چیزی که ده سال زندگی‌ت پاش رفته! ولی خب.
خودمم می‌دونم که I always write like I'm running out of time.
‌‌‌

خب، فهرست کارهای امروز، اون‌هایی رو هم که انجام دادم تیک می‌زنم:
✅. انتخاب از متن کتاب برای جلد یک.
✅. یه متن بنویسم، در باب آن‌چه در جلد دو می‌خوانید، با یاد و خاطره‌ی پرنیان که اگر الان بود قطعاً مسخره‌م می‌کرد.☺️
✅. معرفی نویسنده بفرستم.
✅. شروع جلد دو رو بفرستم.
✅. جزوه‌ی الکترونیک رو برای بچه‌ها پرینت بگیرم.
✅. فرم خودمون رو پرینت بگیرم.
نصفه✅. ببینم می‌تونم اسکچ نقشه رو بزنم و برسونم به آرتیست یا نه.

و بعید می‌دونم، ولی شاید بشه یه خط به اون جلد سه‌ی فلک‌زده اضافه کنم با شخصیت‌هایی که وسط دعوا خشکشون زده.🚶🏻‍♀️یعنی مثلاً دو فصل از این بخش مونده و یه بخش خیلی کوتاه دیگه + مؤخره، و صد ساله توی این صحنه موندم. خدایان عادل داستان‌ها همه‌مون رو نجات بدن.🤦🏻
‌

تو رفته ای. و به کسی که رفته چه می‌توان گفت؟ جز خداحافظ. که به دردت هم نمی‌خورَد. چرا که خداحافظ را به کسی می‌گویند که بشنود. کسی که رفته، رفته که نشنَود. تو رفته ای و این یک رفتنِ معمولی نیست. دیده ای وقتی ناخواسته روی دستت خوابت می‌بَرَد، طرح سر آستینت یا متکا یا هر کوفتی که رویش خوابیده ای عکس برگردان می‌شود روی سر و صورتت؟ تو شبیه جای سرآستین لباسم روی صورتم، صبح روزی که یه قرار مهم دارم، رفتی. خودت رفتی، خاطره هات جا مونده. پس خداحافظ. که به دردَت هم نمی‌خورَد. چرا که تو رفته‌ای. و با کسی که رفته حرف نمی‌زنند.

@manonasrin

طوری که هر سال قشنگ می‌تونی تم کتاب‌هام رو توی آهنگ‌های تاپم ببینی.🫴🏼

فقط اشاره کنم که سال رو با ساوندترک آرکین شروع کرده و به پایان می‌رسونیم.🙂‍↕️

(بعد اون Llunr که جزو تاپ آرتیست‌هامه، من فقط یه آهنگ ازش شنیدم و دارم. دیگه خودتون حدیث مفصل و اینا.👐🏼)

اهم. چیز. بچه‌ها جون.
در مسئله‌ای بی‌ربط، مادر بنده بالاخره پیج شیرینی‌پزی‌ش رو با یکی از دوستاش راه انداخته، و بچه‌ی خوبی که من باشم (💁🏻) گفتم اینجا هم بگم برای آن گروهی از شمایان که تهرانید، چون شیرینی‌هاش هم هیجان‌انگیزن، هم مطابق سلیقه‌ی من حداقل خوشمزه‌ن.✨
خلاصه که… این شما و این هم پیج نان و شیرینی مذکور، دیگه اداهای اینستاگرام رو من بلد نیستم که چی مهمه، لایک و فالو گمونم؟ از این چیزا. بوس به کله‌های رنگی‌پنگی همه‌تون.🫶🏼
‌

من که دلم می‌خواست فردا بمونم خونه، استراحت کنم و کتاب جدید بکمن رو بخونم:
لید لعنتی پروگرم که سرجمع دو ماه از اول سال حاضر بوده سر کار و دوباره فردا هم نمی‌ره سر کلاسش، پس من باید برم با پنجاه تا بچه‌ی اونم سروکله بزنم:

بعد دیروز هم که رفتم سر کلاس، تی‌ای نداشتیم، اون منیجر خر نبودش، کلاسمون جاش عوض شده بود و همون صبح بهم گفت راستی! ما امروز کلاسمون فلان جاست ها! و توی کلاس جدید پروژکتور و فاکین پی‌سی و حتی موس کار نمی‌کرد. جداً داشتم روانی می‌شدم من. تنها چیزی که بود این بود که بچه‌های کلاسم رو خیلی دوست دارم؛ ولی در مجموع واقعاً صحیح نیست این وضعیت دوستان. نه می‌نویسم. نه می‌خونم. پدرخوانده الان تنها مانع بین من و فروپاشی روانی + دویدن وسط خیابون با جیغ و مویه و ناله‌ست.

+ تازه اونم که سیدجواد هاشمی داره. *کندن موها*
یعنی من از کل این دو فصل یه جمله خیلی خوب یادم مونده، که فکر کنم بهاره افشاری؟ یکی از خانوما بعد از این که بازی تموم شد داشت به یکی دیگه می‌گفت: «سید داره دیوونه‌مون می‌کنه.» بس که یارو تبره، بعد قشنگ پشت بهترین بازیکن بلند می‌شه، عین همون پیشنهاد اونو یه جوری تکرار می‌کنه انگار ببینید من به این نبوغ رسیدم که همچین پیشنهاد منحصربه‌فرد و اصیلی دارم! بابا تو خفه شو تبر نزن، نمی‌خواد اسکی بری! اه!
کمک.😃
‌

I'm not over Arcane (duh), so here we go with my Arcane-related video dumps.🔥
‌

این هم اصل Heavy is the Crown. *چشم‌های آتشین*
‌

آره خلاصه آقا مجید، از سودوکوهای معمولی و عجیب‌غریب رسیدیم به شب قبل از خواب معادله‌ی چندمجهولی حل کردن…

#home

مردی یه جوری می‌گه انگار در جریان نیست پارتنرش طوری می‌خوابه مگر صور اسرافیل بیدارش کنه.💁🏻
‌

باید می‌نشستم سر جلد دو برای این که نقطه‌ی دقیق اردوگاه‌ها و دشت رو در بیارم روی نقشه مشخص کنم بفرستم برای طرّاح جلد دو؛ رفتم سراغ نقشه‌ی جهانی که از روز اول روش مرز بلوک‌ها و غیره رو مشخص می‌کردم. این نقشه‌ی بدبخت از حدود ده سال پیش داره هی روش خط‌خطی می‌شه، قشنگ تاهاش پوسیده. امشب هم پهنش کرده بودم روی زمین خم شدم استیکر اردوگاه رو بزنم روش، خرررررچ. به معنای دقیق کلمه جر رفت. منم یه طوری متأثر شدم بلافاصله رفتم سراغ آقای هوپا با این حال که: «داداش این نقشه به انضمام عده‌ای من‌جمله نویسنده جر رفت، اون کتاب کوفتی چاپ نشد؟»
گفتن رفته برای چاپ دو-سه هفته دیگه میاد.☺️
(🧘🏻😇🤗)

می‌شه لینک ناشناس بذارم کمی حرف بزنیم؟
‌‌

الان یعنی جدی جدی دو سه هفته دیگه سازمان داریم؟!
نبنثنثمث من ذوق من خوشحال وای...

والا من که همه امیدم رو از دست دادم، شما مشعل رو روشن نگه دارید. :))
تازه این وسط قول دادن واسه‌ش پیج گودریدز بزنن و من باید برم آلفاریدرهام رو خفت کنم ریویو بنویسن.✨
‌

به یک آدم burn out شده توی مسیر مهاجرت تحصیلی چه نصیحتی می‌کنی؟

می‌خوام بگم اون بازه مزخرف‌ترین بازه‌ی زندگی آدمیه. و روزهای بهتری میان. روزهای روشن‌تر و آروم‌تر. بعدش دوباره روزهای مزخرفی خواهند اومد. بعدش دوباره روزهای آروم و روشن. زندگی همینه متأسفانه یا خوشبختانه. وقتی موعد شارژ شدن رسید، یادت نره کتاب‌های خوب بخونی و فیلم‌های خوب ببینی و هرازگاهی گربه‌ها رو توی خیابون ناز کنی. یادت نره زندگی کنی، که زندگی همین روزاست.
همین.
‌

اتفاقاً دیشب پریشب صحبت همین بود، که با یه نفر صدت رو می‌ذاری و طرف پنجاهش رو می‌ذاره، باید چی‌کار کنی. داشتم به بچه‌ها می‌گفتم من یه مدت طولانی خیلی دلم می‌شکست. یا غم‌انگیز بود برام وقتی آدمی که مثلاً می‌گم تو خواهر منی، اولویت دهمشم. بعد رفتم با طرف صحبت کردم گفتم آقا من حس می‌کنم دیگه اون‌قدری با هم دوست نیستیم، طرف هم گفت آره... فلان... و توی اون نقطه من دیگه ول می‌کنم می‌رم. فکر می‌کنم این توانایی رو باید به دست بیاریم که اگر با طرف مقابلمون توی یه جایگاه نیستیم برای هم، walk away.
چون می‌دونید، نکته‌ی غمگین درباره‌ی قلب‌ها اینه عزیزان من: می‌تونن بارها و بارها بشکنن و همچنان بتپن. قلب‌ها محکومن به تپیدن. شمایید که باید ازش محافظت کنید. :)
‌

یک سوال خیلی جدی، چطور نوشتن رو با شغل تمام‌وقت بالانس می‌کنی؟؟ (البته تصورِ من اینه که کارت به‌عنوان معلم کم و بیش فول‌تایمه، شاید اشتباه می‌کنم) من قبلا فری‌لنس کار می‌کردم و برای نوشتن وقت داشتم ولی الان دو ماهه کارم تمام‌وقت شده که از یه نظرهایی خوبه ولی مدتیه نتونستم هیچی بنویسم!

خب نکته همینه که شغلم تمام‌وقت نیست. ولی فکر می‌کنم همین که بتونی برنامه‌ی روزمره‌ت رو ردیف کنی، قشنگ جا برای نوشتن باز می‌شه. من یکی از کارهایی که می‌کنم چون یه ساعت فاصله‌ست تا محل کارم، توی اتوبوس لپ‌تاپ رو درمیارم می‌شینم می‌نویسم. :)) و همین دیگه. از کوچک‌ترین زمان‌ها باید استفاده کنی؛ حالا چه با آهنگ گوش کردن و فقط فکر کردن به داستان، چه با نوشتن، چه حتی با حرف زدن با آدمایی که می‌تونن کمکت کنن.
ولی خب، کار سختیه. :)
‌

سلام!
من یه روانشناس خیلی خیلی خوب میشناسم ولی خب تخصص‌ش تو رابطه‌س.
خیلی انسان خوب و با درکی هستند. با خودم گفتم حیفه تنهایی از حرفاشون استفاده کنم و شاید کسی به همچین روانشناسی احتیاج داشته باشه🥲 برای همین پیشنهاد میکنم شده یک نیم‌نگاهی به پستاشون بندازید.
و اینکه اين تبلیغ نیست واقعا فقط گفتم شاید برای کسی مفید باشه❤️
https://www.instagram.com/javad_himself?igsh=MTNiYWFjcWFzbGUxZQ==