برای ۲۰۲۴ چی میخوای؟

"او" رو می‌خوام.
می‌خوام جلد سه رو تموم کنم.
یه آرزوی سومی هم دارم که تا برآورده نشه، حس می‌کنم نباید ازش حرف بزنم. :)
‌

آیا میتونم تقاضای هشتگ بیوها و پروفایل‌های معرکه‌ی بیشتر بکنم؟ *.*

Roses are red, I'm going to bed!
#بیوهای_معرکه
‌

بله.💁🏻‍♀️
‌

این کانال فوق‌العاده‌ست.
خودت فوق‌العاده‌ای.
نوشته‌هات محشرن، مهم نیست یه متن طولانی چند پاراگرافه بنویسی یا یه چیز دو جمله‌ای، در هر صورت فوق‌العاده‌ن.
حتی آهنگایی که می‌ذاری قشنگن و می‌تونم بگم تک تک پارتای این کانالو دوست دارم.
ممنونم ازت!

در جایگاه کسی که مدتیه کج دار و مریز کانال رو اداره می‌کنه واقعاً نمی‌دونم چی بگم. :)) ببخشید که کمتر هستم و بودم این مدت. واقعیتش اتفاقات بزرگی دارن میفتن تو زندگیم که نمی‌تونم از همه‌شون حرف بزنم و امیدوارم به‌زودی بیشتر باشم و بیشتر حرف بزنم.
امیدوارم به‌زودی خبرهای بهتر بیارم. :)

به‌هرحال، ممنون از حرف‌های قشنگت. من فکر می‌کنم همه اونایی که کانال می‌نویسن و کانالشون روزمره‌ست، هرازگاهی به شنیدن این نیاز دارن. ممنون. :)
‌

من داره ۱۶ سالم میشه
سنی هست که یه مدت خیلی بزرگ میدونستمش؟ و الان دچار رسما یه بحران هویتی شدم؟ به طرز عجیبی هرکس یه جوری من رو میبینه و تقریبا همشون اشتباهند و خود واقعی من نیستند یا میتونم بگم یه چیزی کم دارند لاقل( البته من تو ایرانم نمیتونم خیلی راحت به هرکسی راجب علایقم بگم )
نمیدونم انگار نمیتونم از زاویه چشم های خودم به زندگی نگاه کنم
نمیدونم شاید تو سال جدید باید بهتر یاد بگیرم که خودم باشم و مسئولیت پذیر( بزارید بخاطر هزارتا کاری باید که بعد از این برای ادامه بقا بدم هم غر بزنم من کی خواستم بزرگسال باشم یا اصلا وجود داشته باشم؟)

این مفهوم سن واقعاً خیلی عجیبه. یعنی هی انتظار داری یه عقلی، خردی، دانشی چیزی آپلود شه روت. هی هنوز خودتی. هنوز همونی هستی که وقتی پونزده سالت بود، بودی. یه وقتی فکر می‌کردم وای دبیرستان چقدر بزرگه، الان بچه‌های دبیرستانی به‌نظرم خیلی کوچولوان. یه وقتی فکر می‌کردم وااای! طرف دانشجوئه! چقدر می‌فهمه! الان اینطوری‌ام که نه‌تنها خودم ابله بودم، که با یه مشت ابله هم‌کلاسی بودم. :)) سی‌سالگی دیگه رسماً بزرگسالی بود ولی هنوز دبیرستانم. هنوز می‌ترسم. هنوز دلم می‌خواد دوستام قبولم کنن و دوستم داشته باشن و وقتی خیلی ناراحتم، بابام برام تخم‌مرغ شانسی بخره. فکر می‌کنم بقیه سی‌ساله‌ها باید بیشتر از من بفهمن.
چون من که واقعاً هیچی نمی‌فهمم.
‌

قبلاً با خودم قرار گذاشته بودم که فعلاً با کسی وارد رابطه نشم چون از لحاظ کاری و درسی و جنبه‌های دیگه تو وضعیت پایداری قرار ندارم و هزارتا فکر و درگیری هست
اما یه آدمی سر راهم قرار گرفته که حس می‌کنم آدم خوب و مناسبیه و الان نمی‌دونم قولی که به خودم داده بودم رو نادیده بگیرم یا نه🚶🏻‍♀

من یه داستانی می‌خوام تعریف کنم که توش آدم بده‌م، ولی فکر کنم شاید کمکی کنه. قبلاً هم فکر کنم چند باری گفتمش تو موقعیت‌های مختلف، که من و "او" یه بار اون وسطا به هم زدیم که مطمئن شیم... که بریم آدمای دیگه رو امتحان کنیم ببینیم نکنه جوگیریم؟ نکنه اشتباه کردیم؟ بفهمیم واقعاً چقدر درست/نادرسته این. یکی از هم‌کلاسی‌های دانشگاهم به من پیشنهاد داده بود و من بهش گفتم بیا بریم یه روز بیرون صحبت کنیم. رفتم گفتم ببین من توی یه رابطه‌ی طولانی و سنگینی بودم، الان این رابطه رو برای این می‌خوام که از قبلی عبور کنم. اون رو هنوز دوستش دارم و در تلاشم که تمومش کنم. ببین روالی با این شرایط یا نه؟ اونم فکراشو کرد و گفت آره بیا امتحان کنیم و اینطوری شروع شد.

تو هم می‌تونی همین رو امتحان کنی. بری با طرف صحبت کنی و شرایطت رو بگی و ببینی می‌خواد امتحانی شروع کنید یا نه؟ ببین اصلاً به کجا می‌رسید.
‌

APOCALYPTICA!
تو دوست خوب منی! *چشم‌های آتشین*
‌

یکی از اون آدم‌هایی هستی که ازت الهام می‌گیرم آرمینا.

آرمینا که امروز داشت به تراپیستش می‌گفت «من می‌دونم خودم کلکسیون مشکلات روانی‌ام...»:
(نه جدی، مرسی. من فقط بلد نیستم با آدم‌های نازنین چطوری برخورد کنم. با گرگ‌ها بزرگ شدم.🚶🏻‍♀️)
‌

در واقع این دید رو بهت دارم که: she is safe.
نمی‌دونم چرا و چطور، یه حسه دیگه. این‌جوری که آره این آدم امنیه، می‌تونی باهاش حرف بزنی.

:)
خوشحالم. جداً. نمی‌دونم. هر سری کانال زدم یا گروهی زدم یا جمعی رو دور هم جمع کردم، دلم می‌خواست جایی باشه که امنه برای آدما. امنه که خودشون باشن. هرچی که هستن، عجیب‌غریب، مطرود، فراری. هر بار که نوشتم و هرچیزی که نوشتم برای این بود که تعلق پیدا کنیم. هردفعه که یکی‌تون می‌گه جای امنی پیدا کردید، من حس می‌کنم همینه. کارم رو انجام دادم.
و می‌دونم یه روزی شماها جای امن آدمای دیگه‌ای می‌شید. :)
‌

دیگه پروفایلای معرکه نمیذاری؟ :(

می‌دونید دوران اوج پروفایل‌های معرکه کی بود؟ وقتی می‌رفتم دانشگاه و بی‌کار بودم توی لَب، اکانت‌ها رو تماشا می‌کردم دونه دونه. :)) دوباره این کارو می‌کنم ولی. خودمم دوست دارم ببینمشون. :)
‌

داخل کامنتا دیدم چند نفر سازمان طراحی خوندن
می‌خواستم بدونم بقیه هم می‌تونن؟ کار خاصی باید انجام بدیم؟