آنتونیا و نیک.

آره حالا خلاصه که... سال نو مبارک.🦦
‌

سلام، ۲۰۲۴.
ببینیم تو چی داری برامون. :)
‌

اگر بخوای کل ۲۰۲۳ رو تو یه‌ جمله خلاصه کنی؟

ترکیبی از تقلا برای بقا، سرپا ایستادن، و پذیرش چیزهایی بود که نمی‌تونستم تغییرشون بدم.
‌

دلم یه کار هیجان‌انگیز جدید می‌خواد

بچه‌ها، پیشنهاد؟
ورزش جدید یاد بگیری؟ تو اینترنت DIY سرچ کنی امتحان کنی؟ هنر جدید؟ زبان جدید؟ بری غرق شی توی یه بحث علمی‌ای که عاشقشی و پونصد تا ویدیوی یوتیوب ازش ببینی؟ درباره‌ی یه گونه‌ی جانوری خاص هرچی اطلاعات هست دربیاری؟
(Yes, I'm a nerd. And no, I'm not ashamed.)
‌

سلامم
خواستم بپرسم اگه هیچ حدسی داری که سازمان احتمالا کی چاپ شه؟

سلام به روی ماهت جانم.
چیزی که به من گفته‌ن، تیر ماه آینده‌ست. بیاین فرضمون رو بذاریم روی تابستون که خیلی هم ناامید نشیم دیگه.🚶🏻‍♀️
‌

برای ۲۰۲۴ چی میخوای؟

"او" رو می‌خوام.
می‌خوام جلد سه رو تموم کنم.
یه آرزوی سومی هم دارم که تا برآورده نشه، حس می‌کنم نباید ازش حرف بزنم. :)
‌

آیا میتونم تقاضای هشتگ بیوها و پروفایل‌های معرکه‌ی بیشتر بکنم؟ *.*

Roses are red, I'm going to bed!
#بیوهای_معرکه
‌

بله.💁🏻‍♀️
‌

این کانال فوق‌العاده‌ست.
خودت فوق‌العاده‌ای.
نوشته‌هات محشرن، مهم نیست یه متن طولانی چند پاراگرافه بنویسی یا یه چیز دو جمله‌ای، در هر صورت فوق‌العاده‌ن.
حتی آهنگایی که می‌ذاری قشنگن و می‌تونم بگم تک تک پارتای این کانالو دوست دارم.
ممنونم ازت!

در جایگاه کسی که مدتیه کج دار و مریز کانال رو اداره می‌کنه واقعاً نمی‌دونم چی بگم. :)) ببخشید که کمتر هستم و بودم این مدت. واقعیتش اتفاقات بزرگی دارن میفتن تو زندگیم که نمی‌تونم از همه‌شون حرف بزنم و امیدوارم به‌زودی بیشتر باشم و بیشتر حرف بزنم.
امیدوارم به‌زودی خبرهای بهتر بیارم. :)

به‌هرحال، ممنون از حرف‌های قشنگت. من فکر می‌کنم همه اونایی که کانال می‌نویسن و کانالشون روزمره‌ست، هرازگاهی به شنیدن این نیاز دارن. ممنون. :)
‌

من داره ۱۶ سالم میشه
سنی هست که یه مدت خیلی بزرگ میدونستمش؟ و الان دچار رسما یه بحران هویتی شدم؟ به طرز عجیبی هرکس یه جوری من رو میبینه و تقریبا همشون اشتباهند و خود واقعی من نیستند یا میتونم بگم یه چیزی کم دارند لاقل( البته من تو ایرانم نمیتونم خیلی راحت به هرکسی راجب علایقم بگم )
نمیدونم انگار نمیتونم از زاویه چشم های خودم به زندگی نگاه کنم
نمیدونم شاید تو سال جدید باید بهتر یاد بگیرم که خودم باشم و مسئولیت پذیر( بزارید بخاطر هزارتا کاری باید که بعد از این برای ادامه بقا بدم هم غر بزنم من کی خواستم بزرگسال باشم یا اصلا وجود داشته باشم؟)

این مفهوم سن واقعاً خیلی عجیبه. یعنی هی انتظار داری یه عقلی، خردی، دانشی چیزی آپلود شه روت. هی هنوز خودتی. هنوز همونی هستی که وقتی پونزده سالت بود، بودی. یه وقتی فکر می‌کردم وای دبیرستان چقدر بزرگه، الان بچه‌های دبیرستانی به‌نظرم خیلی کوچولوان. یه وقتی فکر می‌کردم وااای! طرف دانشجوئه! چقدر می‌فهمه! الان اینطوری‌ام که نه‌تنها خودم ابله بودم، که با یه مشت ابله هم‌کلاسی بودم. :)) سی‌سالگی دیگه رسماً بزرگسالی بود ولی هنوز دبیرستانم. هنوز می‌ترسم. هنوز دلم می‌خواد دوستام قبولم کنن و دوستم داشته باشن و وقتی خیلی ناراحتم، بابام برام تخم‌مرغ شانسی بخره. فکر می‌کنم بقیه سی‌ساله‌ها باید بیشتر از من بفهمن.
چون من که واقعاً هیچی نمی‌فهمم.
‌