زندگی چندباری زمینم زده،چیزهایی نشونم داده که هیچ وقت نمیخواستم ببینم.غم و شکست رو تجربه کردم اما از یک چیز مطمئنم؛ من همیشه بلند میشم.

شبها مرغ لب بسته منم
دل شکسته منم
تا سحر بیدارم
سر به زانو دارم
برنخیزد از من های و هویی :)

یه شب باهم دوباره تموم آسمون دنیامونو لحظه به لحظه‌شو تماشا میکنیم،
درست پیش هم،
کنار هم،
بغل هم،
باشه؟

دیر کن، اما بیا؛
وقتی که آمدی مرا بردار و ببر.
من از نرسیدن ها لبریزم..

امشب بیشتر از همیشه، دلتنگی راهش را به تمامِ من پیدا کرده…
بی‌آنکه چیزی بگوید، بی‌آنکه حتی اجازه بخواهد؛
آمده و نشسته همان‌جایی که نباید.

عجیب است…
گاهی آدم نه دنبال کسی می‌گردد، نه صدایش می‌زند،
فقط یک شب، ناگهان نبودنش آن‌قدر سنگین می‌شود
که حتی نفس کشیدن هم یادآورِ چیزی‌ست که دیگر نیست.

امشب از آن شب‌هاست که دلم نمی‌خواهد چیزی را به زبان بیاورم؛
می‌ترسم اگر اسمش را بگویم،
این بغض بالاخره فرو نرود.

فقط کاش بعضی آدم‌ها می‌فهمیدند
چقدر بی‌صدا می‌توانند
در تمامِ شب‌های کسی حضور داشته باشند…
حتی وقتی مدت‌هاست
خودشان دیگر آنجا نیستند.

اگر خوابیدی و نصفه شب بیدار شدی،
از پنجره اتاقت به ماه نگاه کن و یادت بیار که چقدر تورو دوست دارم.
خُب؟

03:03

و در نهایت در جست‌وجوی تکیه گاهی
به خویش می‌رسی؛
و زندگی بارها و بارها و بارها
تو را با "خودت" رو به رو خواهد کرد.

هر زن یک سرزمین است، آداب و رسوم خودش را دارد...

‌«من یاد گرفته‌ام که هیچ فرقی نمی‌کند
چه قدر خوب و وفادار باشم، زیرا همیشه کسانی هستند ‌که لیاقتش را ندارند.»
- کریستین‌ بوبن

‏کامِ دلم تو بودی هر سو که می‌دویدم.

اگر یک روز صبح، جهان بدون من بیدار شد، بدان شبِ پیش، دلم هنوز در خیالِ تو مانده بود؛ بعضی آدم‌ها آن‌قدر عمیق در جانت جا می‌گیرند که حتی مرگ هم نمی‌تواند آخرین آرزویت را از آن‌ها بگیرد… و من، شاید تا آخرین نفس، آرزوی تو را با خودم ببرم.

یکی از اصول اصلی زندگی رو
انیس منصور میگه که:

برای اینکه دوبار نمیری،
سوی کسی که تو را رها کرد بازنگرد.