Hoodadak4

من متوجه شدم كه بشدت ادم ناسارگاري هستم در برابر ديگران و نميتونم هيچ چيز و كسي كه طبق اخلاقيات و استانداردهام نيست رو قبول و يا حتي تحمل كنم.

و لفت ميدم و خودم رو بيرون ميكشم. تاب آوري اجتماعيم بشدت پايينه.

به محيط راحت عادت ميكنم اتفاقا كنار ميام سريع و لونه خودم رو ميسازم. هر اتفاقي بيفته شب ميتونم در جاي جديدي بخوابم و فرداش روز خوبيو شروع كنم.

ولي اكثر ادمها رو نميتونم تحمل كنم. خيلي ناراحت كننده ست كه اينقدر ازم انرژي ميگيره. در اكثر جمع ها نميتونم گه هايي كه ادما ميخورن رو تحمل كنم.

و جديداً هر چقدر زندگي پوچ تر  و سخت تر شده ادمها توهمي تر شدن و بيشتر چرت و پرت ميگن.

جدي مردم بلد نيستن حتي حرف بزنن و بنويسن.

هوش تعاريف مشخصي داره و يكي از جالبترين بخش هاش اينه كه تو اونقدر راجب همه چيز يه كوچولو خوندي و ميدوني كه بتوني راجع به همشون با هر شخصي حرفي بزني و ارتباط برقرار كني.

عزیزم تو نمی‌تونی ناراحتم کنی، من به خود تخریب‌گری دچارم.

نمی‌خوام. واقعا و از عمق جان نمی‌خوام. اما همیشه چیزهایی هستن که نجاتم بدن.

کمترین دغدغه‌ام در زندگی خفن به نظر رسیدنه.

حتی‌الامکان به مردم سلام نمی‌کنم.

روز خیلی کیری‌ای داشتم باید برای از بین رفتن اثرش یک ماه بخوابم.

من اگه از این دوره‌ی زندگیم سربلند بیرون بیام‌، دیگه هیچ‌وقت قوز نمی‌‌کنم.

ساعت رو‌ نمیدونم. تاریخ رو نمیدونم. راست و چپ رو نمیدونم. فقط جلو رو می‌بینم. گمم. گم.

عزیزم تو نمی‌تونی ناراحتم کنی خدا قبلا با قراردادنم تو خاورمیانه اینکارو کرده.