نمی‌دانم چرا جهان در سرم این‌همه راه فرعی دارد؛ چرا هیچ خطی به انتهای خودش نمی‌رسد، گاهی فکر می‌کنم اگر جمجمه‌ام را باز کنند، به‌جای مغز، راهروهای باریکی پیدا می‌کنند که در آن‌ها هزار نسخه از منِ مخدوش، از کنار هم عبور می‌کنند و هیچ‌کدام دیگری را به جا نمی‌آورند.. من آن‌جا زندگی می‌کنم؛ در همان راهروها، میان درهایی که به هیچ اتاقی باز نمی‌شوند و پنجره‌هایی که منظره‌شان، چشم دیگری‌ست، هر بار به یکی از آن چشم‌ها نزدیک می‌شوم آسمانی بیمار در مردمکش می‌چرخد؛ ستاره‌هایی شبیه زخم‌های قدیمی، کهکشان‌هایی مثل رگ‌های کبود چیزی مرده و سیاهی عمیقی که انگار تمام شب‌های جهان را یک‌جا بلعیده است
هزار مردمک در هزار جهت باز مانده‌اند، بی‌آنکه معلوم باشد کدام‌یک نگاه می‌کند و کدام‌یک تنها تصویر نگاه‌کردن را به خاطر آورده است؛ دلم می‌خواهد بدانم آن چشم‌ها چه می‌بینند، اما از خودم می‌ترسم؛ از این احتمال مضحک که تمام این مدت، آن‌ها فقط داشته‌اند مرا تماشا می‌کرده‌اند..
در گوشه‌ای از این جهان کج‌ومعوج، خورشیدی را دیده‌ام که در دایره‌ای کوچک زندانی شده بود؛ آب زیر پایش می‌لرزید و افق، مثل خاطره‌ای که دیگر به صاحبش تعلق ندارد، آرام‌آرام محو می‌شد.. انگار جهان را از سوراخ کلیدی تماشا می‌کردم که پشت در آن، هیچ اتاقی وجود نداشت؛ به آن خیره ماندم و عقربه‌ها از تَن ساعت جدا شدند و در سیاهی شناور ماندند؛ نمیدانم چند ساعت گذشته، یا اصلا چیزی گذشته است؟
دست‌هایم را به سوی ناکجا دراز می‌کنم؛ انگشتانم به سطحی نرم و سرد می‌رسند شبیه پوست چیزی که مدت‌هاست نفس نمی‌کشد، دستی از میان یکی از آن مردمک‌ها بیرون می‌آید؛ انگار دنبالِ لبه‌ای می‌گردد تا جهان را از آن‌جا بلند کند و وارونه کند، شاید چیزی از درونش بریزد که این‌همه سال در جای اشتباه مانده است! دستم را عقب می‌کشم؛ فقط می‌دانم سال‌هاست چیزی درون من، از آن سوی فاصله‌ای نامرئی، تلاش می‌کند خودش را به من برساند..
و سرانجام، پیکری کوچک میان این انبوه باقی می‌ماند؛ ایستاده در محاصره‌ی نگاه‌هایی که از هر طرف به او دوخته شده‌اند، بی‌آنکه هیچ‌کدام پلک بزنند یا چیزی بگویند
همه‌چیز را می‌بینم، اما هیچ‌چیز به من نمی‌رسد تصاویر در دانه‌های سیاه‌وسفیدشان می‌لرزند، خطوط از شکل می‌افتند و جهان، درست در لحظه‌ای که گمان می‌رود می‌توان آن را فهمید، دوباره به مجموعه‌ای از لکه‌ها، حفره‌ها و نگاه‌های ناتمام در وجودم تبدیل می‌شود.

از فرطِ فراموشی گریستم؛ با گلویی که راه نفس را بسته بود و دست‌هایی که از نگه‌داشتن ویرانه‌ام عاجز بودند..
تاریکی مرا به سوی خود کشید، صورتم را در سیاهیِ پیراهنش پنهان کردم و انگشتانم به لباسش گره خوردند؛ چنان‌که گویی می‌توانستم از پیکرِ او، که این‌جا نیست، سایه‌ای برای آن غیاب بی‌انتها ببافم!
دست بر موهایم کشید، لب‌هایش را بر پیشانی‌ام گذاشت، اشک‌هایم روی شانه‌اش ریختند و من در آغوشش، بی‌آنکه باشم، ماندم.

در اینجا آدمکی شیشه ای با حسرت های ریز و درشت آرامیده، لطفا رهایش کنید!

لطفا خاک را آهسته بر او بپاشید؛ شاید هنوز گوشه‌ای از وجودش در جست‌وجوی جایی برای ایستادن باشد؛ جایی که نه ناچار شود خودش را در ابعادِ تنگ جهان تا کند، نه برای اندکی فضا، از بودنش عذر بخواهد..
او تمام عمرش را به اندازه‌ی نبودنش زندگی کرده بود؛ از گوشه‌ای به گوشه‌ی دیگر می‌خزید و تکه‌های پراکنده‌ی خویش را، مثل خرده‌شیشه‌های کف اتاق، با احتیاط کنار هم می‌چید؛ گاهی دست‌هایش را دورِ زانوهایش حلقه می‌کرد، مثل نقاشیِ کودکی که آسمانش، پیش از آن‌که رنگ بگیرد، تمام شده بود.. دست‌هایش هنوز صورتش را پوشانده‌اند؛ انگار مرگ هم نتوانسته به او بیاموزد که دیگر لازم نیست خودش را از نگاه کسی پنهان کند؛
و من نمی‌دانم از چه می‌ترسد فقط لطفا خاک را آهسته بر او بپاشید! این آخرین باری‌ست که چیزی بر او سنگینی می‌کند و او ناچار نیست خودش را کنار بکشد، بگذارید خاک روی شانه‌های نازکش بنشیند؛ شاید زمین، برخلافِ آدم‌ها، بلد باشد چیزی را در آغوش بگیرد و اگر روزی کسی سراغش را گرفت، نگویید اینجا خوابیده است؛ خواب هنوز وعده‌ی بیداری را در دل دارد..

در خوابِ آشفته‌ام، دوباره آن شهر را می‌بینم؛
تپه‌ی خاموش..
قول داده بودی روزی دوباره مرا به آنجا ببری، اما آن روز هیچ‌وقت نرسید؛
سال‌هاست ویرانی‌ام را روی نقشه‌ی آن شهر پهن می‌کنم، اما تو هنوز از حاشیه‌های محوشده‌ی حافظه‌ام سر برمی‌آوری..
حال این راه از من می‌گذرد و من، هر بار از تو می‌گذرم!

مدت‌هاست اینجا اتفاقی نمی‌افتد؛ بااین‌حال، نشانی از زندگیِ ناتمام با خود دارد.. سکوت در امتداد دیوارها رسوب کرده، آسمان به انتهای نامعلومی می‌رسد و من هنوز در جست‌وجوی بازگشت و شاید حتی دلیل آمدنم هستم. تناقض غریبی‌ست؛ ماندن در مکانی که مدت‌هاست از آن رفته‌ام و هنوز طنینِ آن روزها را در دورترین لایه‌های حافظه می‌شنوم!
انگار سال‌ها پیش، زندگی از این حوالی کوچ کرده و تنها بقایای عادت‌هایش را به جا گذاشته است، شادی در اینجا ته‌نشین شده؛ روزگار بر استخوان‌بندی خاموش مکان چیره گشته،درختان گیلاس دیگر شکوفه نمی‌دهند و شاخه‌ها در سیاهی آسمان امتداد یافته‌اند، گویی ریشه‌ها به خانه خاکی خود وفادار مانده‌اند و شاخه‌ها، در تمنای دریچه‌ای دیگر، به افق می‌گریزند..
در میان این رنج قدم می‌زنم؛در جست‌وجوی جهان ازدست‌رفته‌ای هستم که از خشت‌های کالبد خود بنا کرده بودم؛ جهانی که هنوز در من پابرجاست، اما من دیگر در آن جایی ندارم.. مدت‌هاست از هیاهوی جهان کنار کشیده‌ام؛ همه‌چیز ظاهرا سرِ جای خودش است، اما نامِ ساکن از محاسبات بنا حذف شده.. بااین‌همه، هنوز ادامه دارم؛ مثل ویرانه‌ای که هیچ‌کس به خاطر نمی‌آورد زمانی خانه بوده است.

You know, I’ve grown accustomed to the impossible
Fate has long since exhausted its cruelties upon me.. Yet tomorrow carries a peculiar dread the chance of your silhouette surfacing amid a multitude, like a forgotten relic unearthed from the wrong century.
I know our eyes may never collide; perhaps you’ve already sealed every passage between us. But should I find myself there, my gaze will drift through the faces of strangers, searching for the one absence that has somehow outlived everything else..
There is something almost grotesque about it! To stand among thousands, with no rightful claim to your presence, while some obsolete instinct still recognizes you as the answer to a question the world has long abandoned..