اقتصاد ایران به درجه‌ای از فلاکت رسیده که دیگه کسی از گفتنِ "بی‌پولم" خجالت نمی‌کشه؛ انگار بی‌پولی، از یک شرمِ شخصی، به دردِ مشترکِ یک جامعه تبدیل شده.

رو مخ‌ترین موضوع این روزها اینه‌که مردم دارن به "نداشتن" عادت می‌کنن و حتی خواسته‌هاشون رو سرزنش می‌کنن. طرف میگه "رژگونه اندازه یک بند انگشتم شده ۸ میلیون"، یکی جواب میده "خب نخر!" نه عزیزم، نخر نشد جواب؛ سوال اصلی اینه‌که چرا باید به جایی برسیم که مجبور باشیم هر چیزی رو که می‌خوایم، نخریم؟. اعتراض کنیم؟ هزینه داره. سازش کنیم؟ کم‌کم دیگه چیزی ازم ما نمی‌مونه. این روزها همش دارم به این فکر می‌کنم که زنده موندن به هر قیمتی، واقعاً اسمش زندگیه؟

یکی هم نوشته بود "مجبوریم راضی باشیم، راضی نباشیم اعدامِ‌مون می‌کنن." و من هر بار که این جمله‌ها رو می‌خونم، بیشتر می‌فهمم چرا از هر نوع اجبار، از هر دیکتاتوری و از هر سیستمی که آدم‌ها رو به "راضی بودن" مجبور می‌کنه، متنفرم. وقتی حتی حقِ ناراضی بودن هم از آدم گرفته می‌شه، دیگه اسمش زندگی نیست؛ اسمش اجباره.

همیشه بدبیاری نیست؛ گاهی نمی‌شه چون محافظته.

طفلکی تراپیست‌ها؛ توی این وضعیت خودشون پیش کی می‌رن؟ کی رو دارن بهشون گوش بده و درکِ‌شون کنه.

باور کن این همه خستگی فقط از کار کردن و دنبالِ زندگی دویدن نیست؛ از اینه‌که تو هر روز بیشتر از دیروز می‌دوی، بیشتر تلاش می‌کنی، بیشتر جون می‌کَنی، اما آخرش باز می‌بینی هیچ‌چیزی برات نمونده؛ چون تا تو یک قدم جلو می‌ری، قیمت‌ها ده قدم از تو جلوتر رفتن.

معلومه، بهم بر می‌خوره، وقتی می‌بینم بودن و نبودنم فرقی نداره، وقتی می‌بینم تمام احوال پرسیا و پیگیر شدنا و حرف زدنای بی بهونه از طرف منه، وقتی می‌بینم قدردان نیستی، و وقتی می‌بینم ارزش حضورم رو نمی‌دونی. قرار نیست چون دوست دارم با هر رفتاری ازت کنار بیام.

به قولِ دوستم، "این روزها هیچ‌کارم و همه‌کاره!"، با وجود این‌که هم‌زمان دارم چند کار رو پیش می‌برم، اما باز هم احساس می‌کنم کاری انجام ندادم و این‌ها کافی نیست.

همه بلدن از هر آنچه که قابل مشاهده هستش حرف بزنن. تو بیا با من راجع به چیز‌هایی حرف بزن که بقیه قادر به دیدن و شنیدنش نیستن.

درسته سخت گذشت، خیلی هم سخت گذشت؛ اما من ازش یاد گرفتم.

دیوانه بودن، اون‌هم درست در اوجِ آگاهی، خودش یک سبکِ زندگی‌ئه؛ این‌که همه‌چیز رو بفهمی و با این حال، هنوز بلد باشی زندگی کنی.

آسمون و اَبر، جریانِ زندگی.

تا ابد از نظر من، حلقه‌ی ازدواج قشنگ‌ترین اکسسوری برای یه مرده؛ و عمیقاً دلم می‌گیره وقتی می‌بینم کسی ازدواج کرده، اما حلقه به دست نداره.

کاش می‌شد یه‌سری احساساتم رو با یه جرعه آب قورت بدم، و دیگه هیچ‌وقت بر نگردن بالا.

عزیزم، بدون هر لبخندی نشونه‌ی مهر واقعی نیست، هر حرف قشنگی از نیت درست و پاک ریشه نمی‌گیره و هرکسی نباید وارد دنیای تو بشه و عزت‌نفست رو به بازی بگیره.

ما همیشه دنبال آدمی نیستیم که دوستمون داشته باشه؛ گاهی دنبال کسی هستیم که فقط تصویری که از خودمون داریم رو تأیید کنه.

این یه واقعیته که آدم‌ها خودشون انتخاب می‌کنن که چه‌ جور آدمی باشن. پس لطفاً برای رفتارهای زشت، بی‌رحمانه و مزخرفِ بقیه، هزارتا دلیل و توجیه نسازید. هرکسی مسئول انتخاب‌ها و رفتار‌های خودشه؛ گاهی طرف نه زخم‌ خورده‌ست، نه قربانی، و نه شرایط مجبورش کرده؛ فقط صرفاً خودش انتخاب کرده آدمِ بدی باشه.