#၇၈နှစ်မြောက်ဇန်နဝါရီလ၄ရက်လွတ်လပ်ရေးနေ့အတွက်ကြိုတင်အသိပေးအပ်ခြင်းလမ်းညွှန်ချက်

၂၀၂၆ ခုနှစ် ဇန်နဝါရီလ ၄ ရက်နေ့သည် ၇၈ နှစ်မြောက်လွတ်လပ်ရေးနေ့ဖြစ်ပါသောကြောင့်
ထိုနေ့တွင် သစ်လွင်သော နိုင်ငံတော်အလံများ လွှင့်ထူထားရန်နှင့်....
၂၀၂၅ ခုနှစ် ဒီဇင်ဘာ ၃၁ ရက်မှ
၂၀၂၆ ခုနှစ် ဇန်နဝါရီ ၄ ရက်နေ့အထိ

ရုံးဌာနအဆောက်အအုံများ ၊ အခြေခံပညာကျောင်းများ၊ စျေးများ၊ လမ်းဆုံအဝိုင်းများနှင့် အပန်းဖြေနေရာများတွင် ရောင်စုံမီးအလှများ ထွန်းညှိရေး
အဖြစ်ဆောင်ရွက်သွားကြပါရန် ကြိုတင်အသိပေးအပ်ပါတယ်ခင်ဗျာ။

ဦးစစ်နိုင် (ရွှေလင်းမြေပညာရေး)

ပညာရေးဝန်ကြီးဌာန ဖွဲ့စည်းပုံတစ်ခုတည်းနဲ့တင် ၁သန်းနီးပါး။
(စိုက်၊မွေးတက္ကသိုလ်-မအူပင်၊ ပညာရေးဌာနတွင် ပါဝင်)

#မြို့နယ်အဆင့်သင်ထောက်ကူရွေးချယ်ရေးအတွက်
သင်ထောက်ကူအမှတ်ပေးစံဇယား။
မိမိကြိုက်နှစ်သက်ရာပုံစံရွေးချယ်ပါ။

"စိတ်ကို စီမံနိုင်ခြင်းဟာ ဘဝကို စီမံနိုင်ခြင်းပါ"

ဒေါသထွက်လွန်းလို့ ပြောလိုက်မိတဲ့ စကားတစ်ခွန်းက နှစ်ပေါင်းများစွာ တည်ဆောက်ထားတဲ့ ဆက်ဆံရေးကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ ပျက်စီးသွားစေနိုင်ပါတယ်။

ကြောက်စိတ်ကြောင့် မဆုံးဖြတ်ရဲဘဲ လက်လွတ်လိုက်ရတဲ့ အခွင့်အရေးတွေ၊ ဝမ်းနည်းမှုကို ကြာရှည်ဖက်
တွယ်ထားမိလို့ ကျန်းမာရေးထိခိုက်လာတာတွေall ဒီအရာတွေဟာ စိတ်ခံစားမှုကို မစီမံနိုင်ခြင်းကနေ စလာတာပါ။

စိတ်ခံစားမှုဆိုတာ စွမ်းအင်တစ်မျိုးပါ။ မီးလိုပါပဲ။ ကောင်းကောင်း ထိန်းချုပ်နိုင်ရင် အလင်းပေးနိုင်သလို ဘဝကိုလည်း တိုးတက်စေပါတယ်။

မထိန်းနိုင်ရင်တော့ ကိုယ်တိုင်ကိုပါ လောင်ကျွမ်းစေနိုင်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် စိတ်ကို စီမံနိုင်ခြင်းဟာ မှန်ကန်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ ချနိုင်စေပြီး ဆက်ဆံရေးတွေကို တည်မြဲစေသလို ကိုယ်ကျန်းမာရေး၊ စိတ်ချမ်းသာရေးကိုပါ ကာကွယ်ပေးပါတယ်။

Emotional Management ဆိုတာ ခံစားချက်မရှိအောင် ချုပ်တည်းခြင်း မဟုတ်ပါဘူး။ “ငါ ဒေါသထွက်နေပါလား၊ ငါ ဝမ်းနည်းနေပါလား” လို့ အသိအမှတ်ပြုနိုင်ခြင်း၊ ပြီးမှ ကိုယ်နဲ့သူတစ်ပါး မထိခိုက်စေမယ့် နည်းလမ်းနဲ့ ထုတ်ဖော်နိုင်ခြင်းပါ။

စိတ်ကို နားလည်ပြီး စီမံနိုင်တဲ့သူက အပြင်လောက ဘယ်လောက်ပင် ပူပန်နေပါစေ အတွင်းစိတ်ကို အေးချမ်းစွာ ထိန်းထားနိုင်ပါတယ်။

ဘဝရဲ့ အရည်အသွေးဟာ စိတ်ခံစားမှုကို ဘယ်လောက် စီမံနိုင်လဲဆိုတဲ့အပေါ် မူတည်ပါတယ်။ စိတ်ကို အနိုင်ယူနိုင်သူကသာ ဘဝကို အမှန်တကယ် အနိုင်ယူနိုင်သူ ဖြစ်ပါတယ်။

#ပညာရေးစုံညီပွဲတော်ကျင်းပခြင်း


နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ၏ဖွံဖြိုးတိုးတက်ရေးမှာ ပညာရေးသည် အဓိက အခန်းကဏ္ဍမှာ ပါဝင်နေသလို လူ့စွမ်းအားအရင်းအမြစ်များကို မွေးထုတ်ရာ နေရာဌာန တစ်ခုလည်းဖြစ်ပါတယ်.........

#နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံဖွံဖြိုးတိုးတက်မှုမှာလည်းပညာရေးသည် အခြေခံအုတ်မြစ်ဖြစ်သည်......

#အသိပညာ အတတ်ပညာ ဘက်စုံပညာနှင့်ပြည့်ဝသော နိုင်ငံ့သားကောင်းများမွေးထုတ်ပေးနိုင်စေဖို့ရာ ဆရာဆရာမများ၏အခန်းကဏ္ဍသည် လွန်စွာ အရေးကြီးပေသည်.......

#မိဘများ၏ဖြည့်ဆည်းဆောင်ရွက်မှုအား ကျောင်းသားများ၏ကြိုးစား အားထုတ်မှု ဌာန၏ ပံ့ပိုးမှုများသည်လည်း စာသင်ကျောင်းတစ်ကျောင်းတိုးတက်မှုအတွက် အရေးပါသော အဓိကအချက်များဖြစ်ပါတယ်.........

#ယခုအခါ နိုင်ငံအဝှမ်း ပညာရေးစုံ ညီပွဲတော်များကိုဇန်နဝါရီလ(၃)ရက်နေ့တွင်တစ်နိုင်ငံလုံးအတိုင်းအတာနှင့် ကျင်းပဆောင်ရွက်ကြရမှာဖြစ်ပါတယ်......

#ပညာရေးစုံညီပွဲတော်သည် ဆရာ မိဘ ကျောင်းသား အားလုံးပါဝင်ဆင်နွှဲခွင့်ရသော ပွဲတော် လည်းဖြစ်ပါတယ်.......

#ပညာရေးစုံညီ ကျင်းပခြင်းဖြင့်.................

#မိဘ ဆရာ ကျောင်းသားအားလုံး ပါဝင်၍ပျော်ရွှင်စွာ ဆောင်ရွက်ရသော ပွဲတော် ဖြစ်၍ စည်းလုံးညီညွတ်မှု ရစေခြင်း......

#ကာယ ဉာဏ ဘက်စုံပညာေတာ်သောကလေးများ၏အရည်အချင်းကိုဖော်ထုတ်ပြသနိုင်ခြင်း

#မိဘများ ပညာရေးလုပ်ငန်းများအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု အား ပါလာခြင်း

#သင်ထောက်ကူပြပွဲများ ပြုလုပ်ပေးခြင်း ဖြင့် ကေျာင်းသားျား၏အရည်အ ချင်းကို ဖော်ထုတ်ပြသခွင့်ရခြင်း

#ကျောင်းသား/ကေျာင်းသူများ ဘက်စုံပညာအရည်အသွေး တိုးတက်လာစေခြင်း........

#ဆရာဆရာမ များ မိမိကျောင်းအတွက် မိမိကလေးများအတွက် သင်ကြားသင်ယူမှုနှင့် ပညာရေးလုပ်ငန်းများတွင် တိုးတက်အောင် ဆောင်ရွက်လိုသော စိတ်ဆန္ဒများ ဖြစ်ပေါ်လာစေခြင်း........
.
စာသင်နှစ် တစ်နှစ်တာလုံး စေတနာ ဝါသနာ အနစ်နာ ကရုဏာ အကြင်နာ
#နာ(၅)နာ ဖြင့် ပင်ပမ်း သင်ကြားပြသခဲ့သော ဆရာ ဆရာမများနှင့် စာသင်နှစ် တစ်နှစ်တာ သင်ကြားမှုနှင့်သာ အချိန်ကုန် နေရသော ကလေးများအတွက်
စိတ်ဓါတ် အား မြှင့်တင်ပေးရာ...........

#ပညာရေးစုံညီပွဲတော်ကို. ဆရာ မိဘ ကျောင်းသား စုံလင်စွာဖြင့် စည်းလုံးညီညွတ်စွာ ပူး ပေါင်းပါဝင်ဆောင်ရွက်ကြပါစို့ရယ်................

#ဆုမြတ်(ပညာရေး)
BA(.B.Ed)

photo credit

၂၀၂၆ ခုနှစ်အတွက် ရုံးပိတ်ရက်များ

'' ကိုယ်တွေ့ မှတ်တမ်း ''

ဆရာဝန် ၁၈ ယောက်လောက်က သူတို့ ရှေ့တည့်တည့်မှာ သေအံ့ဆဲဆဲ ကလေးငယ်တစ်ယောက်ကို ဝိုင်းအုံပြီးကြည့်နေကြပေမယ့်၊ သူတို့ ဘာမှမတတ်နိုင်ခဲ့ကြပါဘူး။

ဒီကလေးကို သူတို့ ဂရု့မစိုက်တာမဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့ ဘာဆက်လုပ်ရမယ်ဆိုတာ မသိကြတော့လို့ပါ။

စစ်ဆေးမှုတွေကို အဆက်မပြတ်လုပ်နေတာ ၁၁ ရက်ရှိပါပြီ။ ကုသမှုတွေကို မပျက်မကွက်လုပ်နေတာလည်း ၁၁ ရက်ရှိနေပါပြီ။

အမေရိကရဲ့ အတော်ဆုံး ဆေးပညာရှင်တွေ ဝိုင်းဝန်းစောင့်ရှောက်နေဆဲမှာပဲ၊ မွေးကင်းစကလေးငယ်လေးဟာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အသက်ကုန်ဆုံးဖို့ နီးကပ်လာနေပါပြီ။

မနက် ၃ နာရီ ၄၇ မိနစ်မှာ နှလုံးခုန်နှုန်းတိုင်းတဲ့စက်က၊ အချက်ပေးသံနဲ့အတူ မျဥ်းကြောင်းတွေ ဖြောင့်တန်းသွားခဲ့ပါတယ်။

"အီလီနာဝှစ်ဖီး'' _Elena Whitfield တစ်ယောက် စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်ပါတယ်။

ဒါဟာ မိခင်တစ်ယောက်က၊ မိမိရင်သွေး သေဆုံးတော့မယ့်အချိန်ကို ကြည့်ပြီး ထွက်လာတဲ့ အသံမျိုးပါ။

နာ့စ်တွေ ပြေးဝင်လာပါတယ်။ ဒေါက်တာ''ပတ်တာဆန်'' က အရေးတကြီး လုပ်ဆောင်ရမယ့်အရာတွေကို အဆက်မပြတ် ညွှန်ကြားပါတယ်။

နာစ်တစ်ယောက်က ''အီလီနာ'' ကို ကလေးအနီးက တွန်းဖယ်လိုက်ပါတယ်။ သူမရဲ့သားလေးကို ကယ်တင်ဖို့ အသည်းအသန် ကြိုးစားကြပါတယ်။

သူတို့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေဟာ အလျင်စလိုဖြစ်နေပေမယ့် အချည်းနှီးပါပဲ။

၁၁ ရက်ရှိခဲ့ပါပြီ။

"နိုအာဝှစ်ဖီး'' _Noah Whitfield လေး လူ့လောကထဲ ရောက်လာတာ ၁၁ ရက်ရှိပြီဖြစ်ပါတယ်။

၁၀ ရက်လောက်က သေအံဆဲဆဲ ဖြစ်နေခဲ့တာပါ။ ရောဂါက ဖျားတာကနေ စတာပါ။ ပြီးတော့ တက်ပါတယ်။ တဖြေးဖြေး ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါတွေ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကောင်းကောင်း အလုပ်မလုပ်တော့ပါဘူး။

ဆရာဝန်တွေက ဆေးပညာလောကမှာရှိသမျှ စစ်ဆေးမှုတွေကို၊ အကုန်လုပ်ခဲ့ပေမယ့် ဘာရောဂါမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပါဘူး။

ရောဂါပိုးမရှိပါဘူး။ မျိုးရိုးဗီဇချို့ယွင်းချက်လည်း မရှိပါဘူး။ ဘာအဖြေမှမရှိဘဲ သေအံ့ဆဲဆဲ ဖြစ်နေတဲ့ ကလေးငယ်လေး တစ်ယောက်ပါ။

နှလုံးခုန်အောင်လို့ လျှပ်စစ်နဲ့နှိုးတဲ့စက် ရောက်လာပါတယ်။ ၇ ပေါင်တောင်မပြည့်တဲ့ ကလေးငယ်လေးရဲ့ ရင်ဘတ်ပေါ်ကို စက်ပြားလေးတွေ တင်လိုက်ပါတယ်။

"ရိုက်...''

ကလေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လေးဟာ တုန်တက်သွားပါတယ်။ စက်ပေါ်မှာ မျဥ်းကတော့ ဖြောင့်တန်းနေတုန်းပါပဲ။

နောက်တစ်ကြိမ်။ နောက်တစ်ကြိမ်။

"ပြန်လာပါ သားလေးရယ်၊ မေမေ့ကို မထားခဲ့ပါနဲ့...'' လို့ အမေဖြစ်သူ ''အီလီနာ'' က တဖွဖွပြောပြီး သတိလစ်မတတ်ဖြစ်နေချိန်မှာ သူမခင်ပွန်း ''မားကပ်စ်'' _ Marcus က သူမကို ဖက်ပြီး ငိုနေပါတယ်။

သူတို့ အားလုံး အစွမ်းကုန်ကြိုးစားခဲ့ပြီးပါပြီ။

မွေးကင်းစကလေးတွေနဲ့ပတ်သတ်ပြီး ကျွမ်းကျင်သူတွေ၊ ကိုယ်ခံအားဆိုင်ရာ ကျွမ်းကျင်သူတွေ၊ ကူးစက်ရောဂါပိုးဆိုင်ရာ ကျွမ်းကျင်သူတွေ၊ ရှားပါးတဲ့ ကလေးရောဂါအကြောင်းတွေနဲ့ပတ်သတ်ပြီး... ကျောင်းသုံးစာအုပ်တွေရေးသားခဲ့တဲ့ ဟားဗက်တက္ကသိုလ်က သုတေသီတစ်ဦးလည်းပါဝင်ပါတယ်။

ဘယ်သူမှ ''နိုအာ'' လေးကို မကယ်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။

"နှလုံးပြန်ခုန်ပြီ" လို့ စက်က အချက်ပေးတဲ့အသံ ထွက်လာပါတယ်။ အရမ်းအားနည်းနေပြီး ပုံမှန်မဟုတ်ပေမယ့် နှလုံးက ခုန်နေပါသေးတယ်။

နှစ် ၃၀ အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ ကလေးအထူးကုဆရာဝန်ကြီး ဒေါက်တာ ''ပတ်တာဆန်'' က ချွေးတွေကို သုတ်ရင်း အားပျက်စွာနဲ့ ပြောလိုက်ပါတယ်။

"သူ..... အသက်ပြန်ပါလာပြီ၊ ဒါပေမဲ့ အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ဒီညမှာ ဒါက သုံးကြိမ်မြောက်ပဲ။ သူ့နှလုံးက အားနည်းလာနေပြီ၊ ကိုယ်တွင်း အင်္ဂါတွေလည်း ပျက်စီးနေပြီ။"

"ဒါဆို တစ်ခုခုလုပ်ဦးလေ!" လို့ မားကပ်စ်က အော်ပြောပါတယ်။

"ဆရာဝန်တွေ အများကြီး ရှိနေတာပဲ။ ဘာဖြစ်တာလဲဆိုတာ တစ်ယောက်ယောက်ကတော့ သိရမှာပေါ့။ ကျွန်တော့်သားလေးကို ပစ်မထားကြပါနဲ့ဗျာ။''

ဒေါက်တာ ''ပတ်တာဆန်''က ....
"ကျွန်တော်တို့ တတ်နိုင်သမျှ အားလုံးကြိုးစားပြီးပြီ'' လို့ ပြောတဲ့အခါ မားကပ်စ်က ဒေါသတကြီးနဲ့ ....

"ကျွန်တော့်သား အသက်ရှူနေသရွေ့တော့ ခင်ဗျားတို့ လက်လျော့လို့မရဘူး...'' လို့ ပြန်အော်ခဲ့ပါတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကလေးအထူးကြပ်မတ်ကုသဆောင် ''NICU '' ရဲ့ တံခါးမကြီးဟာ ဝုန်းခနဲ ပွင့်သွားပါတယ်။

ဝင်လာတာက အထူးကုဆရာဝန်လည်း မဟုတ်ပါဘူး၊ နာ့စ်လည်း မဟုတ်ပါဘူး။

ဧရာမ လူထွားကြီး တစ်ယောက်ပါ။ သားရေဂျာကင် ဝတ်ထားပြီး ၊ ဆိုင်ကယ်ဂိုဏ်း တံဆိပ်တွေလည်း တပ်ထားပါတယ်။ သူက လမ်းကြောင်းမှားလာတဲ့ ကုန်တင်ရထားတွဲကြီးတစ်စင်းလို့ အရှိန်နဲ့ဝင်လာတာပါ။

မုတ်ဆိတ်တွေမှာ ဖုန်တွေပေနေပါတယ်။ သူ့နဖူးရဲ့ ဒဏ်ရာကနေကျလာတဲ့၊ သွေးတွေဟာ မျက်လုံးထဲအထိ စီးကျနေပါတယ်။

ဆိုင်ကယ်မှောက်လို့ အရေးပေါ်ဌာနကို လာရင်းနဲ့ အထပ်မှားပြီး ရောက်လာတာပါ။

"ဟေ့... ငါ့ကို ဆရာဝန်တစ်ယောက်လောက် ကြည့်ပေးစမ်းပါ။ ငါ သွေးထွက်လွန်နေပြီ..'' လို့ သူက အလိုမကျတဲ့အသံနဲ့အော်ပြောပါတယ်။

သူနာပြုတွေက ထိတ်လန့်ပြီး ထွက်ပြေးကြပါတယ်။
ဒေါက်တာပတ်တာဆန်က စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးနဲ့ ...

"ခင်ဗျား ဒီထဲဝင်လို့မရဘူး၊ ဒါက ပိုးမွားသန့်စင်ထားနဲ့အခန်း။ လုံခြုံရေးတွေ ခေါ်လိုက်စမ်း '' လို့ အော်ဟစ်ပြောဆိုပါတယ်။

သူ့နာမည်က "တင့်ခ်'' _Tank ပါ။ အဲဒီဆိုင်ကယ်သမားကတော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ ဂရုမစိုက်ပါဘူး။

သူ လျှောက်လာရင်း အခန်း ၄၀၄ ရဲ့ မြင်ကွင်းကို မှန်ရဲ့အပြင်ကနေ မြင်လိုက်တဲ့အခါ ရပ်သွားပါတယ်။ ငိုနေတဲ့ မိခင်ရယ်၊အသံမြည်စပြုလာတဲ့ စောင့်ကြည့်ကိရိယာရယ်၊ သေအံ့ဆဲဆဲ ဖြစ်နေတဲ့ ကလေးငယ်တစ်ယောက်ရယ်ပါ။

ပြီးတော့ ကလေးက၊ သတိလစ်ပြီးတက်နေတာကို သူသတိထားမိသွားပါတယ်။

အဲဒါက သာမန်အတက်မျိုး မဟုတ်ဘူး။ 'နိုအာ'ရဲ့ လက်လေးတွေက စက်ဘီးနင်းနေသလို လှုပ်ရှားနေပါတယ်။ မျက်လုံးတွေက ဘယ်ဘက်ကို စောင်းသွားပါတယ်။

"တင့်ခ်'' ရဲ့ခြေလှမ်းတွေ ရပ်တန့်သွားပါတယ်။ သူ့ခေါင်းက နာကျင်မှုတွေကို သတိမရတော့ပါဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေက နာကျင်စရာ မှတ်ဉာဏ်တစ်ခုက ပြန်ပေါ်လာပါတယ်။
သူ အခန်းထဲကို ဝင်သွားခဲ့ပါတယ်။

"မားကပ်စ်'' က တားပေမယ့် ''တင့်ခ်''က ကလေးကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။
"သူ စက်ဘီးနင်းသလို လက်တွေက လှုပ်နေတာပဲ၊ သူ့မျက်လုံးတွေကို ကြည့်လိုက်ဦး" လို့ သူက တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။

"ခင်ဗျား၊ အခု အခန်းထဲက ထွက်သွားပါ၊ ဒီလိုမလုပ်ရင် ရဲကို ခေါ်လိုက်မယ်..." ဒေါက်တာ ပက်တာဆန်က အော်လိုက်ပြီး ဆိုင်ကယ်စီးသူရဲ့ လက်မောင်းကို လှမ်းကိုင်လိုက်ပါတယ်။

တန့်(ခ်)က ဆရာဝန်ကို လက်တစ်ဖက်နဲ့ တွန်းလိုက်ပါတယ် ။ ရိုင်းစိုင်းတဲ့ပုံစံမျိုးနဲ့တော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ဒီကိစ္စကို မဖြစ်မနေ ရှေ့ဆက်တိုးမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ထားတဲ့ ခွန်အားမျိုးနဲ့ပါ။

''တင့်ခ်''က မိခင်ဖြစ်သူ အီလီနာကို မေးလိုက်ပါတယ်။
"သူ အကျယ်ကြီး အော်ငိုသလား? နာကျင်နေသလိုမျိုးလေ... ဘယ်လိုမှ ရပ်မသွားတဲ့ အော်သံမျိုးနဲ့လေ...''

"ဟုတ်ပါတယ်... ဟုတ်ပါတယ်" လို့ အီလီနာက အံ့ဩတကြီး ဖြေပါတယ်။

"တင့်ခ်'' က ဆရာဝန်ကို ဆက်မေးတယ်။

"ခင်ဗျားတို့ အတက်ကျတဲ့ဆေးတွေ အကုန်ပေးပြီးပြီ မဟုတ်လား...? ဖီနိုဘာဘ်.... ဖီနီတွိုင်း....အကုန်လုံး ပေးခဲ့တယ်မလား....? ဒါပေမဲ့ မပျောက်ဘူး၊ သူ အိပ်ပျော်သွားရုံပဲရှိမယ်၊ တုန်နေတာကတော့ မရပ်ဘူး မဟုတ်လား?"

ဒေါက်တာပတ်တာဆန် မှင်သက်သွားပါတယ်။ ဒီဆိုင်ကယ်သမားက ကလေးရဲ့ အခြေအနေကို ကွက်တိပြောနေတာပါပဲ။

"ခင်ဗျား ဒါကို ဘယ်လိုသိတာလဲ?"

"တင့်ခ်'' ရဲ့ မျက်နှာပေါ်က သွေးတွေကြားမှာ၊ မျက်ရည်တွေ စီးကျလာပါတယ် ။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ ၃ နှစ်က ငါ့သမီးလေးကို ငါကိုယ်တိုင် သင်္ဂြိုဟ်ခဲ့ရလို့ပဲ။ သူ ၆ ရက်ပဲ အသက်ရှင်ခဲ့တယ်။ ဘယ်ဆရာဝန်မှ သူ့ကို မကယ်နိုင်ခဲ့ကြဘူး။ အဖြေရှာမရတဲ့ ရောဂါလို့ပဲ ပြောခဲ့ကြတယ်။''

တင့်ခ်က သူ့ဂျာကင်အိတ်ထဲက ကလေးမလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ဓာတ်ပုံဟောင်းလေးကိုထုတ်ပြပါတယ်။

"တကယ်တော့ ဒါက နားမလည်နိုင်တဲ့ ပဟေဠိ မဟုတ်ဘူး"လို့ တန့်ခ်က ပြောပါတယ်၊ သူ့အသံက တုန်ရီနေတယ်။
"ငါတို သိရတာ နောက်ကျသွားခဲ့တယ်။.ရင်ခွဲစစ်ဆေးတော့မှ ရောဂါအကြောင်း သိလိုက်ရတာ။"

သူ ဒေါက်တာပတ်တာဆန်ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်တယ် ။
"ဒါဟာ ဗီတာမင် B6 ချို့တဲ့မှုကြောင့်ဖြစ်တဲ့ အတက်ရောဂါ ပဲ။ ဒါက မျိုးရိုးဗီဇကြောင့်ဖြစ်တာ၊ အရမ်းကို ရှားတယ်။ သူ့လက္ခဏာက အခုအတိုင်းပဲ။"

တစ်ခန်းလုံး တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။

"ဗီတာမင် B6 ချို့တဲ့တာ ဟုတ်လား?" လို့ ဆရာဝန်က မယုံသလို မေးပါတယ်။

တင့်ခ် ကပြောပါတယ်။
"ဟုတ်တယ်...ဒါက သွေးစစ်ရုံနဲ့ မသိနိုင်ဘူး! အဲဒါကြောင့် ခင်ဗျားတို့ မသိတာ! ကျုပ်သမီးလေးတုန်းကလည်း အဲဒါကြောင့် အသက် ဆုံးရှုံးခဲ့ရတာ..." လို့ တင့်ခ်က လေသံမာမာနဲ့ပြောပါတယ်။

တင့်ခ်က ဆရာဝန်ရဲ့ အင်္ကျီကော်လာကို ဆွဲကိုင်ပြီး "ခင်ဗျား သူ့ကို ဗီတာမင် B6 100မီလီဂရမ် အခုချက်ချင်း ထိုးပေးလိုက်" လို့ အမိန့်ပေးသလို ပြောလိုက်ပါတယ်။

"ဆိုင်ကယ်သမားတစ်ယောက်ရဲ့ ထင်မြင်ချက်ကို အခြေခံပြီး ဆေးမထိုးပေးနိုင်ဘူး" လို့ ပက်တာဆန်က ငြင်းဆိုပါတယ်။

သူ့အသံက တုန်ရီနေပါတယ်။

" စည်းမျဉ်းနဲ့ မညီဘူး...ကျွန်တော်တို့ စစ်ဆေးဖို့လို...''

တင့်ခ်က စိတ်မရှည်တော့သဖြင့် သူ့စကားကို ဆုံးအောင်နားမထောင်ဘဲ...

" ဒီအတိုင်ထားရင် ခဏနေ သေသွားလိမ့်မယ်...''
တန့်(ခ်)က စောင့်ကြည့်ကိရိယာကို လက်ညိုးနဲ့ ညွှန်ပြပြီး အော်လိုက်ပါတယ်။

နိုအာရဲ့ နှလုံးခုန်နှုန်းက ထပ်ကျနေတယ်။ ၆၀ ကနေ ၅၀ ဖြစ်လာပါပြီ။

"ဆရာဝန်ကြီး...ခင်ဗျား ဒီအတိုင်းထားရင် ကလေးက သေတော့မှာ...ကျွန်တော်ပြောသလို ကုသလိုက်လို့ လွဲချော်သွားရင်လည်း ထပ်ပြီး ဆုံးရှုံးစရာ ဘာမှမရှိဘူး။ ဗီတာမင် ပေးလိုက်ပါ။ ကျွန်တော် မှန်ရင်... ခင်ဗျား သူ့ကို ကယ်လိုက်တာပဲ။''

ဖခင်ဖြစ်သူ မားကက်စ်က ဆိုင်ကယ်စီးသူကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။

လူစိမ်းတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲက သူ့ကလေးအတွက် စိုးရိမ်နေတာကို သူမြင်လိုက်ရတယ်။ သေဆုံးသွားတဲ့ သမီးဖြစ်သူရဲ့ ဝိဉာဥ်က...သူ့အဖေကို ပူးကပ်နေသလိုပါပဲ။

ဆရာဝန်က တွေဝေနေတုန်းမှာ မားကပ်စ်က "သူပြောသလို လုပ်ပေးလိုက်ပါ!" လို့ အော်ပြောလိုက်ပါတယ်။

ဒေါက်တာ ပက်တာဆန်က စောင့်ကြည့်ကိရိယာကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
မကြာခင် နှလုံးခုန်တာကရပ် သွားတော့မှာပါ။ သူက ဆိုင်ကယ်သမားကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ကလေးရဲ့ မိဘတွေကိုလည်း ကြည့်လိုက်ပါတယ်။

အနားက သူနာပြုဆရာမကို ဆေးနာမည်ပြောပြီး သွားယူခိုင်းလိုက်ပါတယ်။

ဆယ်စက္ကန့်အတွင်းမှာ ထိုးဆေး တစ်လုံးယူပြီး သူမ ပြန်လာပါတယ်။

နောက်ဆုံးမှာတော့ ဆရာဝန်က ဗီတာမင် B6 ကို ကလေးရဲ့ သွေးကြောထဲ ထိုးပေးလိုက်တယ်။

တစ်ခန်းလုံး တိတ်ဆိတ်မှုက လွှမ်းမိုးနေပါတယ်။ စက္ကန့် ၃၀ အကြာမှာ...

နိုအာရဲ့ လက်တွေက၊ တုန်နေတာ ရပ်သွားပါတယ်။

နိုအာရဲ့ နှလုံးခုန်နှုန်းစက်က ပုံမှန်အတိုင်း အားကောင်းကောင်းနဲ့ ပြန်ခုန်လာပါတယ်။

ကလေးငယ်ဟာ အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး အော်ဟစ်ငိုလိုက်ပါတယ်။ နာကျင်လို့ အော်ငိုတာမျိုးမဟုတ်ဘဲ ရှင်သန်ခြင်းအတွက် ငိုတာပါ။

တက်နေတာ ချက်ခြင်း ရပ်တန့်သွားပါတယ်။ ချက်ချင်း သိသိသာသာ ပါပဲ။

နှလုံးခုန်နှုန်း စောင့်ကြည့်ကိရိယာကလည်း ကိန်းဂဏန်းတွေ တက်လာပါတယ်။ ၈၀... ၁၀၀ ကနေ ၁၂၀ အထိရောက်ပြီး ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားပါတယ်။

၁၁ ရက်အတွင်း ပထမဆုံးအကြိမ် ကလေးငယ်ဟာ တည်ငြိမ်သွားပါတယ်။

အဲလီနာက ကြမ်းပြင်ပေါ် လဲကျသွားတယ်၊ ဝမ်းနည်းလို့ မဟုတ်ဘူး၊ အံ့အားသင့်လို့ပါ။ မာကက်စ်က ဆရာဝန်ရဲ့လက်ကို ကိုင်ပြီး ခါယမ်းကာ ငိုကြွေးလိုက်တယ်။

ဒါပေမယ့် ဒေါက်တာ ပက်တာဆန်က မိဘတွေကို မကြည့်ပါဘူး။ သူက စောင့်ကြည့်ကိရိယာကိုပဲ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။

ဒီကလေးအတွက် ....ဆရာဝန်များစွာနဲ့ ဒေါ်လာ သန်းပေါင်းများစွာတန်တဲ့ ကိရိယာတွေအသုံးပြုပြီး ရောဂါ ရှာဖွေခဲ့ကြပါပေမယ့်၊ ကုသမှုရဲ့အဖြေက ဆေးလောကနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘဲ ဆိုင်ကယ်သမားတစ်ယောက်ရဲ့ အကြံပြုခဲ့တဲ့ ဒေါ်လာ ၁၀ တန်တဲ့ ဗီတာမင်ထိုးဆေး ဖြစ်နေပါတယ်။

တင့်ခ်က နောက်ကို ခြေလှမ်းဆုတ်လိုက်ပါတယ်။ သူ့မျက်လုံးက သွေးတွေကို သုတ်ရင်း အသက်ရှင်နေတဲ့ ကလေးလေးကို နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ ပြီးတော့ သူ့သမီးလေးရဲ့ ဓာတ်ပုံကို အိတ်ထဲပြန်ထည့်လိုက်ပါတယ်။

"ကလေးကို ဂရုစိုက်လိုက်ကြဦး" လို့ ပြောပြီး သူ ထွက်သွားပါတယ်။

အီလီနာက ပြေးလိုက်သွားပြီး တင့်ခ်ရဲ့ လက်ကို ကိုင်ကာ "ရှင် ကယ်လိုက်တာပါ။ ရှင့်နာမည် ဘယ်သူလဲဟင်?" လို့ ငိုရင်း မေးပါတယ်။

တင့်ခ်က ဝမ်းနည်းရိပ်သန်းနေတဲ့ အပြုံးလေးနဲ့ ပြန်ဖြေခဲ့တယ် -

"ကျွန်တော်က ဖခင်တစ်ယောက်ပါ။ တခြားဖခင်တစ်ယောက်ကို သူ့ရဲ့ရင်သွေးလေး ထပ်မဆုံးရှုံးစေချင်တဲ့ ဖခင်တစ်ယောက်ပါပဲ။"

တင့်ခ်ဟာ ဆေးရုံထဲကနေ လမ်းလျှောက်ပြီးထွက်သွားခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ အနောက်ဖက်မှာတော့ နိုအာလေးရဲ့ နှလုံးခုန်သံဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အသာယာဆုံး ဂီတသံတစ်ခုလို စည်းချက်ညီညီရိုက်ခတ်နေပါတယ်။


Saya U Khin Zaw ( ဘာသာပြန် )

#SayaUKhinZaw

စနစ်မရှိတဲ့ လုပ်ငန်းခွင်

ပြည့်စုံဟာ "ကိုယ်တိုင်လုပ်မှ စိတ်ချရတယ်" ဆိုတဲ့ အတွေးမျိုးရှိသူပါ။ ကိုယ်ပိုင် Design Agency လေးကို တည်ထောင်ထားပါတယ်။ သူဟာ ဖန်တီးမှုအပိုင်းမှာ အလွန်တော်ပြီး၊ စိတ်အားထက်သန်မှုလည်းရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့၊ တစ်ခုတည်းသော ပြဿနာကတော့ သူ့ရဲ့လုပ်ငန်းခွင် "စနစ်" ပါပဲ။

➡️ Design အသေးစိတ်၊ စာချုပ် အချက်အလက်၊ ဖောက်သည်ကို ဖုန်းဆက်တာကအစ ဝန်ထမ်းတွေရဲ့ လုပ်ငန်းခွင်သုံး ကွန်ပျူတာ ပျက်တာအထိ သူကိုယ်တိုင်ပဲ ပြေးလွှားလုပ်ကိုင်နေပါတယ်။

➡️ လုပ်ငန်းစဉ် (workflow) တွေ၊ တာဝန်ခွဲခြားမှု (delegation) တွေ မရှိတဲ့အတွက် ဝန်ထမ်းတွေဟာ ဘာကိုစလုပ်ရမှန်း၊ ဘယ်သူ့ကို သတင်းပို့ရမှန်း မသိဘဲ လေလွင့်နေကြပါတယ်။

➡️ ည ၁၀ နာရီမှ အိမ်ပြန်ရောက်တာ၊ စနေ၊ တနင်္ဂနွေမှာတောင် အလုပ်ကိစ္စတွေ လိုက်ဖြေရှင်းနေရတာ၊ အိပ်ရာဝင်ခါနီး ဖုန်းလာရင် အမြဲဖြေနေရတာကြောင့် ပြည့်စုံဟာ လူရောစိတ်ပါ ပင်ပန်းနွမ်းနယ် နေပါတယ်။ ဝန်ထမ်းတွေလည်း သူ့လိုပဲ ဖိအားများပြီး အလုပ်ထွက်ချင်သူတွေ များလာပါတယ်။

ပြည့်စုံဟာ သူ့ရုံးခန်းထဲမှာ ထိုင်နေရင်း သူဘာကြောင့် ဒီလောက် ပင်ပန်းနေရတာလဲဆိုတာ စဉ်းစားမိပါတယ်။ သူဟာ အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်နေသူပါ၊ ဒါပေမဲ့ သူကပဲ အလုပ်အားလုံးကို လုပ်နေရတဲ့ "အဓိက အလုပ်သမား" ဖြစ်နေတာကို သဘောပေါက်သွားပါတယ်။ အဲ့ကနေစပြီး ပြောင်းလဲမှုအချို့ကို ပြုလုပ်လိုက်ပါတယ်။

✅ Systematize - စနစ်တည်ဆောက်ခြင်း
- အလုပ်တွေ ‌သတ်မှတ်ပေးလိုက်တယ်။ Project တစ်ခုရဲ့ အစ၊ အလယ်၊ အဆုံးကို ရှင်းလင်းစွာ သတ်မှတ်ပေးပြီး အဆင့်တိုင်းမှာ ဘယ်သူက ဘာကို တာဝန်ယူရမယ်ဆိုတာမျိုးပါ။
- Project Management Tool တွေကို အသုံးပြုပြီး တာဝန်တွေကို ခွဲဝေချထားလိုက်ပါတယ်။ အလုပ်ရဲ့ အခြေအနေကို အလွယ်တကူ သိရှိနိုင်တဲ့အတွက် နေရာတကာ လိုက်မကြည့်တော့ဘဲ လိုအပ်မှ ဝင်ရောက် စစ်ဆေးခြင်းကို ပြောင်းလဲလိုက်ပါတယ်။

✅ Delegate & Empower - တာဝန်ခွဲဝေ အပ်နှင်းခြင်း
- ဝန်ထမ်းတွေကို သူတို့ရဲ့ တာဝန်နယ်ပယ်အလိုက် ဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့် ပေးလိုက်ပါတယ်။ ပြည့်စုံအနေနဲ့ အသေးစိတ်ကိစ္စတွေ ဝင်မပါတော့ဘဲ ကြီးမားတဲ့ ရည်မှန်းချက် (Vision) တွေကိုသာ အာရုံစိုက်ပါတယ်။
- ဝန်ထမ်းတွေကို သူတို့ရဲ့ အရည်အချင်း တိုးတက်လာအောင် စနစ်တကျ သင်တန်းတွေ၊ နည်းပြမှုတွေ ပေးလိုက်ပါတယ်။ ဒါ့ကြောင့် ဝန်ထမ်းတွေဟာ ပြဿနာတွေကို သူတို့ကိုယ်တိုင် ဖြေရှင်းနိုင်လာပါတယ်။

✅ Work-Life Balance - အနားယူချိန် သတ်မှတ်ပေးခြင်း
ရုံးချိန်ပြင်ပမှာ မလိုအပ်ဘဲ အလုပ်ကိစ္စတွေ ဖုန်းဆက်၊ Email ပို့ခြင်းကို တားမြစ်လိုက်ပါတယ်။ "ရုံးချိန်ပြင်ပတွင် အရေးပေါ်မှတစ်ပါး ဆက်သွယ်ခြင်း မပြုရ" ဆိုတဲ့ စည်းမျဉ်းကို သူကိုယ်တိုင်က စတင် လိုက်နာပြပါတယ်။

ဒီလို အပြောင်းအလဲတွေကြောင့် ခြောက်လအတွင်းမှာပဲ တိုးတက်မှုက သိသိသာသာ ပြောင်းလဲလာပါတယ်။
- စနစ်တွေကြောင့် အမှားအယွင်းတွေ နည်းသွားပြီး အလုပ်တွေ မြန်ဆန်လာတယ်။
- ဖိအားလျော့ကျပြီး တာဝန်ယူမှု၊ တာဝန်ခံမှုတွေ မြင့်တက်လာတဲ့အတွက် ဝန်ထမ်းတွေဟာ ပိုပြီး ပျော်ရွှင်စွာ အလုပ်လုပ်လာကြပါတယ်။
- ပြည့်စုံဟာ သူ့ကိုယ်ပိုင် အနားယူချိန် ရလာပြီး၊ လုပ်ငန်းကို အသေးစိတ် လိုက်လုပ်မနေတော့ဘဲ Strategy ချမှတ်ခြင်းလိုမျိုး ဦးဆောင်သူရဲ့ အဓိက တာဝန် တွေကိုသာ အာရုံစိုက်လုပ်တော့ပါတယ်။

ခေါင်းဆောင်ကောင်း ဆိုတာ အလုပ်အားလုံးကို ကိုယ်တိုင်လုပ်နေသူ မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒီအစား "လုပ်ငန်းတွေ အောင်မြင်စွာ လည်ပတ်နိုင်မယ့် စနစ်ကောင်းတစ်ခု" ကို ဖန်တီးပေးပြီး၊ အဖွဲ့သားတွေကို ယုံကြည်စွာ တာဝန်ခွဲဝေပေးနိုင်သူ ဖြစ်ပါတယ်။



#mindset #leadership #BusinessGrowth #ethics #mindsetshift #business #motivation #success