تاریخ آه ای تاریخ بی نام و نشان، ای تاریخ سنگدل و نامهربان؛ قلمت را به باریکه های قرمز رنگی آغشته کن که نه تنها آن آسفالت های بی رحم و یخ زده، که چشمان ما را نیز زینت داده است. سوگواران، قلم ها خواهند شکست از چشم بستن ها.
با گریه پا به جهان خلقت می گذاریم، با گریه ادامه می دهیم و می دانم که عجین با اشک وداع خواهیم گفت؛ گویی که ناف سرنوشت ـمان را اینگونه بریده باشند عزیزکم.
ˎروزی روزگاریˎ
Video
And I know what's going to happen at the end of all these fucking days.
نه برای رشد بیشتر شاخه هایمان را بریدند،
نه برای زندگی دوباره تیشه به ریشه ـمان زدند،
تنه ای از ما را شکستند و جوانی ـمان به خاکستر آغشته شد.
ریشه هامان در زمین بود و زمین، بوسه گاه برگ هایمان؛ گویی جنازه های سوخته بر آب دیده می شد؛ آینده های بر باد رفته از آتش طمعی که خاموش نمی شد.
نه برای زندگی دوباره تیشه به ریشه ـمان زدند،
تنه ای از ما را شکستند و جوانی ـمان به خاکستر آغشته شد.
ریشه هامان در زمین بود و زمین، بوسه گاه برگ هایمان؛ گویی جنازه های سوخته بر آب دیده می شد؛ آینده های بر باد رفته از آتش طمعی که خاموش نمی شد.
باشد که نام ـتان گمنام، جنازه هاتان آوار، هویت ـتان قرین سیه بختی و زندگی اطرافتان گورستانی شود تا خون نه حتی از چشم، که امید است از دانه به دانه منفذ های تن ـتان بیرون بریزد.
دخترِ گندم، تیر بزن. تو تیر بزن.
می خواهم خون ببینم ولو درد بیازارد مرا.
این ها اگر تیرم زنند از من نفرت بیرون ریزد.
می خواهم خون ببینم ولو درد بیازارد مرا.
این ها اگر تیرم زنند از من نفرت بیرون ریزد.
نامه بنویسید بی دلان نامه بنویسید.
هدیه بدهید اما نامه بنویسید، در آغوش حبس کنید اما نامه بنویسید، گیسوان را نوازش کنید اما نامه بنویسید، دست ها ببوسید اما نامه... نامه ها بنویسید. هدیه گوشه ای از اتاق می پوسد و خاطرات خاک خواهند خورد اگر ترک کنید، اما نامه ها در خود روح دارند، کلمه ها با جانِ ما صحبت ها دارند، ذره های کشف نشده ی عشق در هر نقطه از قلم ریخته شده است؛ پس نامه بنویسید که یادْگاری از جوهرهٔ وجود را با خود حمل می کند، چه برای کسی که می ماند و چه کسی که ترک می کند.
هدیه بدهید اما نامه بنویسید، در آغوش حبس کنید اما نامه بنویسید، گیسوان را نوازش کنید اما نامه بنویسید، دست ها ببوسید اما نامه... نامه ها بنویسید. هدیه گوشه ای از اتاق می پوسد و خاطرات خاک خواهند خورد اگر ترک کنید، اما نامه ها در خود روح دارند، کلمه ها با جانِ ما صحبت ها دارند، ذره های کشف نشده ی عشق در هر نقطه از قلم ریخته شده است؛ پس نامه بنویسید که یادْگاری از جوهرهٔ وجود را با خود حمل می کند، چه برای کسی که می ماند و چه کسی که ترک می کند.
شاید روحم نه، اما چشمانم گاهی با یادآوری تمام آنچه کنار تو نظاره گر بودند، نم می کشند.
آنقدر عجله داشتم رفتنت را به خاطر بسپارم که فراموشت کردم عزیزم. به خودم که آمدم، دیدم تولدت گذشت و من در ذهنم تو را در آغوش نگرفتم. انگار واقعا فراموشت کرده باشم.