آکسیوس گزارش داده که ایران خواستار تغییر مکان و ساز و کار مذاکرات با آمریکا شده است. ایران خواسته مذاکرات از ترکیه به عمان منتقل شود و وزاری خارجه کشورهای منطقه هم حضور نداشته باشند.

پ.ن: جمهوری اسلامی به خوبی فهمیده که هدف از موافقت آمریکا با حضور وزرای کشورهای منطقه، اتمام حجت با ایران و ایجاد اجماع بین‌المللی علیه ایران است و با این فرمت، هیچ فضایی برای چانه‌زنی‌ وجود ندارد. دقیقاً همونی که گفته بودم.

با احترام به همه‌ی مخاطبان گرامی: تصمیم گرفته‌ام فعالیت را به شکلی سبک‌تر و بدون فشارِ زمان‌ بندی منظم، تنها هنگامی که مطلبِ درخور و انرژیِ کافی داشته باشم، از سر بگیرم.
امیدوارم این مطالب موردی سودمند باشند.

درود بر همراهان گرامی، امیدوارم سلامت باشید.

بذارید مقاله‌ای رو با هم مرور کنیم(مقاله‌ای که تقریبا ساعت ۵:۳۰ صبح توجه‌ام رو جلب کرد). این مقاله که در ژورنال Molecular Psychiatry چاپ شده یک سؤال جدی را دنبال می‌کند:

آیا آسیب به مسیرهای مشخصی از ماده سفید مغز می‌تواند واقعاً باعث بروز رفتار مجرمانه شود؟

مسئله از اینجا شروع می‌شود که امروزه تصویربرداری ساختاری مغز، بیشتر و بیشتر به عنوان مدرک در دادگاه‌ های جنایی مطرح می‌شود.
دفاعیه‌ها اغلب استناد می‌کنند به وجود ضایعاتی در مغز موکلشان که ممکنه رفتارشان را تغییر داده باشد.

اما یک مشکل بزرگ وجود دارد و آن این است که بیشتر مطالعات قبلی صرفا یک همبستگی را نشان داده‌اند. یعنی مثلا در جمعیت مجرمان، تغییراتی در یک مسیر عصبی خاص به نام دسته چنگکی راست(Right Uncinate Fasciculus) دیده شده.

اما آیا این تغییرات واقعا علت رفتار مجرمانه‌ست یا فقط یک همراه تصادفی؟ این مقاله سعی کرده با یک روش هوشمندانه به این سوال جواب بدهد.

راه‌ حلشان این بوده که به جای بررسی مجرمانی که از قبل مشکل داشته‌اند، بر روی افرادی تمرکز کنند که پس از یک آسیب مغزی کانونی و مشخص، برای اولین بار مرتکب جرم شده‌اند. این موارد خیلی نادرند، اما چون رابطع زمانیِ علت و معلولی در آنها واضح‌تر است، می‌توانند نشان بدهند که آسیب به کدام نقطه از مغز، احتمال ایجاد چنین رفتاری را افزایش می‌دهد.

اینجا ۱۷ مورد از این بیماران را از گزارش‌ های پزشکی جمع‌ آوری کردند. شرطش این بوده که فرد سابقه جرم قبلی نداشته و پس از آن آسیب مغزی (مثلا سکته، تومور یا ضربه)، شروع به رفتار مجرمانه کرده.

اینها را با یک گروه کنترل بزرگ شامل ۷۰۶ بیمار که ضایعه مغزی داشتند اما منجر به ۲۱ علامت روانپزشکیِ دیگر (مانند افسردگی، وسواس، توهم) شده مقایسه کردند.

در ادامه یا بهتره بگیم حالا، سه تحلیل مجزا انجام دادند:

۱- تحلیل فرضیه‌ محور: آیا ضایعات مرتبط با جرم، بیشتر از ضایعات گروه کنترل، با مسیر فاسیکولوس چنگکی راست تقاطع دارند؟ جوابش مثبت بود با یک p-value بسیار قوی.

۲- تحلیل مسیرمحور: از بین ۶۸ مسیر ماده سفید، کدامها بیشتر با ضایعات منجر به جرم ارتباط دارند؟ باز هم دسته چنگکی راست در صدر جدول بود. بعد از آن، مسیرهای دیگری مثل فورسپس مینور راست و مسیرهای قشری-جسم مخططی قرار گرفتند.

۳- تحلیل اتصال‌ محور(کانکتوم): اینجا بدون هیچ فرض اولیه‌ای، کل نقشه اتصالات ساختاری مغز را بررسی کردند. باز هم منطقه‌ای که بیشترین ارتباط را داشت، همان مسیر فاسیکولوس چنگکی راست بود.

جالب‌ تر اینکه وقتی تحلیل را فقط روی افرادی که جرایم خشن (مانند ضرب و شتم یا قتل ) مرتکب شده‌ بودند محدود کردند، ارتباط با دسته چنگکی راست حتی قویتر هم شد!

پس نتیجه اصلی این شد که آسیب به مسیر دسته چنگکی راست که نقش کلیدی در تنظیم هیجان، تصمیم‌ گیری اجتماعی و همدلی دارد، می‌تواند یک عامل علّی در ظهور رفتار مجرمانه اکتسابی، به ویژه جرایم خشونت‌ آمیز باشد.

اما نویسندگان با احتیاط زیادی این نتایج را تفسیر می‌کنند. آنها تاکید می‌کنند که این آسیب، نه حساسیت کامل دارد(یعنی همه ضایعات این ناحیه منجر به جرم نمی‌شن) و نه اختصاصی کامل (یعنی ضایعات این ناحیه می‌تونن باعث علائم دیگه‌ای مثل اختلالات شخصیتی یا مشکلات شناختی هم بشن).

به عبارت ساده‌ تر، آسیب به این ناحیه مثل یک عامل خطر عمل می‌کند(و نه یک عامل جبری). عوامل دیگری مثل ژنتیک، محیط، فرهنگ و ... قطعاً نقش مهمی بازی می‌کنند.

بحث اخلاقی و حقوقی مقاله هم بسیار مهم است. این یافته‌ ها سوالات پیچیده‌ای را ایجاد می‌کند: آیا فردی که به خاطر یک تومور در این ناحیه مرتکب قتل شده، مسئولیت اخلاقی کامل دارد؟ آیا باید مجازاتش متفاوت باشد؟ آیا امکان درمان یا بازتوانی عصبی وجود دارد؟
نویسندگان اشاره می‌کنند که در دو مورد از بیماران مطالعه، با برداشتن تومور، رفتار مجرمانه هم متوقف شده، که نشان می‌دهد در برخی موارد، تغییر آناتومیک مغز می‌تواند برگشت‌ پذیر باشد.

در کل، این مقاله یک گام مهم به جلوست برای فهمیدن اینکه چطور اختلال در شبکه‌های خاص مغزی می‌تواند رفتارهای پبچیده انسانی مثل پیروی از قانون را دچار اشکال کند.

پی‌‌نوشت: این‌ها اطلاعات باارزشی برای قضات، وکلا و روان‌پزشکان پزشکی قانونی فراهم می‌کند اما قاعدتا به معنای ساده‌انگاری و تقلیل یک پدیده اجتماعی-زیستی پیچیده به صرفا یک اتصال قطع شده در مغز نیست.

Reference:

Kletenik, I., Filley, C.M., Cohen, A.L. et al. White matter disconnection in acquired criminality. Mol Psychiatry 30, 4815–4823 (2025). https://doi.org/10.1038/s41380-025-03076-z

تحقیقات بیشتری لازم است - ما به داده‌های بیشتری نیاز داریم تا بفهمیم دقیقا چه اتفاقی دارد می‌افتد
معنی واقعی در بسیاری از موارد >>> نتایج ما مبهم، متناقض یا احتمالا بی‌‌ معناست.

یا مطالعه‌ی ما آنقدر نقص طراحی داشته که نمی‌توانیم نتیجه‌ی مشخصی بگیریم. اما به جای گفتن صریح این موضوع، این جمله‌‌ی کلیشه‌ای و بی‌خطر را می‌نویسیم تا صورت مسئله را پاک کنیم و بتوانیم مقاله را در یک ژورنال منتشر کنیم.

این یک دوپهلوگویی یا Doublespeak هست چون زبانی ابهام‌ آمیز و غیرصادقانهست که یک ضعف یا کمبود علمی را در پوششی از جدیت و عینیت علمی پنهان می‌کند.

به جای گفتن این مطالعه نمی‌تواند پاسخی قاطع یا قابل قبول دهد، می‌گویند تحقیقات آتی روشن خواهد کرد که در عمل یعنی: ما کارمان را انجام دادیم (و احتمالا تامین بودجه گرفتیم)، حالا مشکل را به دوش دیگران می‌اندازیم.

چه وقت این جمله مشروع است؟ فقط در یک مورد: وقتی مطالعه‌ی حاضر یک ارتباط یا مکانیسم جدید و معتبر را کشف کرده، اما به‌دلیل ماهیت اکتشافی، نیاز به تایید در مطالعات بعدی دارد.
مثلا در یک مطالعه‌ ‌ی ژنتیکی گسترده که چندین جایگاه ژنی جدید برای یک بیماری پیدا شده.

چه وقت این جمله یک فرار رو به جلو است؟
در مواردی مانند:

وقتی یک مطالعه‌ی مشاهده‌ای با هزاران مخدوش‌کننده، یک همبستگی ضعیف پیدا کرده.

وقتی یک کارآزمایی بالینی کوچک و با قدرت آماری ناکافی، نتیجه‌ی منفی داده اما محققان نمی‌خواهند بپذیرند که درمان بی‌اثر است.

وقتی داده‌ها پراکنده و غیرقابل تفسیرند، اما محققان نمی‌خواهند بگویند هیچ نتیجه‌ای نگرفتیم.

در بسیاری از موارد‌ گفتن تحقیقات بیشتری لازم است یعنی: ما خودمان هم نمی‌دانیم چه شده، یا می‌دانیم که مطالعه‌مان ناقص است اما جرات گفتنش را نداریم. حالا شما بخوان و حدس بزن.

پس توجه فرمایید:

اگر در پایان یک مطالعه‌ی قوی و شفاف آمده، نشانه‌ی عقلانیت علمی است.

اگر در پایان یک مطالعه‌ ضعیف و پرادعا آمده، نشانه‌ی توجیه‌گری، فرار از مسئولیت و نوعی فریب آکادمیک است.

پی‌نوشت۱: شاید بگویید زبان مبهم صرفا مشکل اخلاق فردی پژوهشگر نیست که درواقع بنده هم تا حدی با شما هم نظر هستم، چراکه ‌میتواند محصول ساختار نشر علمی، فشار برای چاپ و نظام پاداش آکادمیک هم باشد.

پی‌نوشت ۲: وقتی در پایان یک مرور سیستماتیک روی طب سوزنی یا حجامت و ... می‌خوانید تحقیقات بیشتری لازم است، در بسیاری از موارد می‌توانید آن را اینگونه تفسیر کنید: ما پس از ده‌ها سال تحقیق و صدها مطالعه، هنوز نتوانسته‌‌ایم اثربخشی قانع‌ کننده‌‌ای نشان دهیم اما به جای پذیرش این واقعیت، ترجیح می‌دهیم به بازی بی‌پایان تحقیقات بیشتر ادامه دهیم.

این کانال چارچوب اصلیش علم و فلسفه است، اگر با گذاشتن تحلیل سیاسی موافق یا مخالف هستید، با دادن لایک«موافق» و دیسلایک«مخالف» نشون بدید.

دیسلایک‌ها جهادی است.
من پست رو زیر نظر داشتم.
ناگهانی تعداد دیسلایک‌ها بالا رفت.

۹۹ درصد واکنش‌ها لایک بود در چند ساعت.
اینکه ناگهان از ۹۹ درصد به ۴۹ درصد برسد یعنی گروهی یا فردی به صورت نظام‌مند دیسلایک کرده؛ درواقع دیسلایک خریده.

نتایج این پست قابل اجرا نیست.

در کل قضیه لایک و دیسلایک در فضای تلگرام دیگه اعتباری نداره و در کانال‌های دیگه هم بهش توجه نکنید و بر این اساس تصمیم نگیرید.
یک نفر میتونه هزاران واکنش دلخواه رو بخره با پول.

اما این موضوع یک چیزی را روشن کرد : یک یا چند نفر نمیخواهند این کانال بحث سیاسی بکند.

پس از نظر من تحلیل سیاسی بذارید. هم با هدف روشنگری هم اینکه پروژه اون شخص شکست بخوره و جونش بالا بیاد و بدونه جماعت اهل علم رو نمیشه فریب داد.

سیاست یا Political Science زیرمجموعه Social Sciences است و پس در دایره ساینس یا علم است و در استنفورد آکسفورد و هاروارد در کنار اقتصاد، جامعه شناسی و انسان شناسی قرار میگیره و تدریس میشه.

سام

مطالعه‌ای با ۹۱۳۲ نوجوان نشان میدهد مصرف اینترنت و رفتار، یک حلقه‌ی دوسویه‌اند: اینترنت رفتار را تخریب می‌کند و رفتار تخریب‌شده پناه بردن به اینترنت را افزایش می‌دهد. اثر واقعیه منتها کوچک.

مشکل اصلی که وجود دارد این است که داده ها متعلق به ۲۰۱۳ است (اینترنتِ قبل از تیک‌تاک، قبل از همه‌گیری، قبل از این که الگوریتمها نوجوان را بهتر از مادرش بشناسند). به‌علاوه، اینترنت را فقط بر حسب ساعت سنجیده‌ اند، بی‌ آنکه بپرسند نوجوان با این ساعتها چه میکند.
مطالعه کامل نیست اما یک پیام مهم دارد و آن این است که به جای جنگ با اینترنت، رفتار بسازید. رفتار خوب.

پی‌نوشت: مطالعه‌ی این مقاله به روانشناسان بالینی کودک و نوجوان، مشاوران مدارس، والدین و علاقه‌مندان توصیه میشود(برای کاهش مصرف آسیب‌ زا، رفتار جایگزین طراحی کنید، همچنین اینترنت را نمی‌شود تنها مقصر دانست).

https://doi.org/10.3389/fnbeh.2025.1654194

چیزی جدیدی برای گفتن نیست، جز اینکه مراقب خودتون باشید.

همینطور که گفته بودم، جنگ شروع شد.

سرنوشت ایران در دستان ماست، قطعا جمهوری اسلامی بعد از پایان جنگ بسیار ضعیف خواهد شد.

ولی پایان جمهوری اسلامی در دستان ماست.

به امید ایران آباد و آزاد.

آترین

سلام دوستان عزیزم، امیدوارم حال همتون خوب باشه؛ تقریبا تمام مطالبی که گفته بود، رخ داد ولی هنوز به مرحله پایانی نرسیدیم، البته خیلی دیر نیست.

امکان توافق بین آمریکا و جمهوری اسلامی به نظرم زیر صفر است(هرچند چنین احتمالی نداریم)، پس اکنون با سناریو محاصره طرفیم.
محاصره دریایی بسیار فلج کننده است ولی زمانبر است، و باوجود بسته بودن تنگه هرمز به هیچ وجه مطلوب نیست؛

حداقل سناریو مطلوب، باز و امن بودن تنگه هرمز و محاصره دریایی جمهوری اسلامی است. پس حمله نظامی اجتناب ناپذیر است از ظن من؛ البته سیاست واقعا پیچیده است، ولی نظر من این است که جنگ اجتناب‌ناپذیر است.

فکر میکنم آمریکا قطعا از رفتار جمهوری اسلامی باخبر بود برای همین گزینه ای جز برندازی برای آمریکا وجود ندارد، چون هرچه محاصره و سران روحذف کنند لایه بعدی رادیکال تر است و توافق ناممکن تراست.

پس این نبرد به یک پیروز و یک شکست خورده نیازمند است.

محاصره دریایی احتمالا مسیر منتهی به نقش آفرینی مردم است، اعتراضات مردمی به زودی آغاز خواهد شد، و حملات نظامی آمریکا و اسرائیل.

پس سه ضلع آمریکا و اسرائیل و مردم درحال شکل گرفتند است.


نکته؛ فراموش کردم ذکر کنم، باز کردن تنگه هرمز هم موضوعی اجتناب ناپذیر است، قیمت های جهانی و محاصره شدن کشورهای حاشیه خلیج فارس مسئله ای است، که باید زود تر حل شود.

@Discourseees

به نظرم داریم به مواردی که گفتم نزدیک میشیم!

کسانی که تحلیل قبلی منو خونده باشند، حتما الان اعتماد کافی رو دارند.
اگر مطالعه نکردید کافیه فقط به تاریخ کامنت ها نگاه کنید و توضیحات.

این موزیک رو گوش کنید، عالیه.

@Discourseees

برسی یک خبر مزخرف یا شایعه سازی؛

همینو کم داشتیم فقط
شیوع ویروس جدید هانتا (از منشا موش) در جهان شروع شده و تا کنون به اسرائیل، سوئیس، آرژانتین و هلند رسیده و نکته ترسناک این ویروس، طبق گزارشات درصد مرگ ۴۰ درصدیشه که از هر ۱۰۰ نفر ۴۰ نفرو میکشه

این ویروس هم از کشور چین شروع شده

پاسخ:
هانتاویروس یه ویروس جدید نیست که یهو تازه کشف شده باشه، سال‌هاست شناخته شده و انواع مختلفش توی آمریکا، اروپا، آسیا و آمریکای جنوبی وجود داشته. منبع اصلیش هم جوندگانه، مخصوصاً موش‌ها، و انتقالش بیشتر از طریق تماس با ادرار، مدفوع یا بزاق خشک‌شده این حیوانات اتفاق میفته؛ یعنی مثلا تمیز کردن انبار، کلبه، زیرزمین، محیط آلوده یا نفس کشیدن توی گرد و خاک جایی که موش بوده.

اون چیزی که الان بعضیا دارن پخشش میکنن جوریه انگار قراره «کرونای جدید» باشه درحالی‌که از نظر علمی اصلاً چنین چیزی نیست. هانتاویروس برخلاف کرونا یا آنفلوآنزا ویروس فوق‌مسری محسوب نمیشه و انتقال آدم به آدمش در حالت عادی تقریباً وجود نداره.

فقط یه سویه خاص به اسم Andes hantavirus توی آمریکای جنوبی گزارش‌هایی از انتقال محدود انسان به انسان داشته، اونم نه مثل کرونا؛ یعنی معمولاً باید تماس خیلی نزدیک، طولانی و مداوم وجود داشته باشه، مثلا زندگی توی یه خونه، مراقبت مستقیم از بیمار، تماس با ترشحات تنفسی و موندن طولانی توی فضای بسته. حتی همون انتقال هم نادره و بخش اصلی انتقال همچنان از موش به انسانه.

اون عدد مرگ‌ومیر ۴۰ درصد هم مربوط به شدیدترین فرم بعضی سویه‌هاست، نه اینکه هر کسی هانتا بگیره ۴۰ درصد احتمال مرگ داشته باشه. خیلی از گونه‌ها مرگ‌ومیر پایین‌تری دارن و تعداد کل مبتلایان هم معمولاً محدود میمونه چون ویروس قدرت پخش سریع بین انسان‌ها رو نداره.

در مورد کشتی کروز هم چون افراد مدت طولانی توی فضای بسته کنار هم بودن احتمال انتقال بیشتر شده، ولی باز هم تعداد مبتلاها محدود بوده. اگر ویروسی با قدرت انتقال بالا مثل کرونا بود، توی همون شرایط تعداد بسیار بیشتری مبتلا میشدن.

در کل هانتاویروس بیماری جدی‌ای هست و نباید دست‌کم گرفته بشه، ولی از نظر اپیدمیولوژی اصلاً در سطح یه پاندمی جهانی مثل کووید نیست و بیشتر باید روی کنترل جوندگان، تهویه محیط‌های بسته و رعایت بهداشت تمرکز کرد تا ترس رسانه‌ای.

@Discourseees

بررسی یک موضوع گمراه کننده ی دیگر:

پرونده‌های یوفو منتشر شده توسط وزارت دفاع - تاریخ ۲۲ ژانویه ۲۰۲۶.

یک خلبان آمریکایی ادعا می‌کند که در طول عملیات خود، یک جسم دایره‌ای را دیده است که با سرعت ۱۲۸ کیلومتر در ساعت بالای دریای اژه پرواز می‌کرد و چرخش‌های غیرطبیعی ۹۰ درجه انجام می‌داد، سپس از تصویر ناپدید شد.

باید بگم؛ این خارج شدن پرونده‌های یوفو از حالت محرمانه، اصلاً به معنی تأیید موجودات فضایی یا سفینه‌های بیگانه نیست. اصطلاح UAP یا UFO صرفاً یعنی «پدیده یا شیء ناشناس مشاهده‌شده»؛ یعنی چیزی دیده شده که در لحظه منشأش مشخص نبوده، نه اینکه الزاماً منشأ فرازمینی داشته باشد.

بخش زیادی از این گزارش‌ها بعداً با خطای دید، خطای راداری، پدیده‌های جوی، خطای پردازش سنسورها، پهپادها، پروژه‌های نظامی محرمانه یا حتی خطای ادراک خلبان توضیح داده می‌شوند. مغز انسان هم مخصوصاً در شرایط پرتنش، سرعت بالا، نور کم و داده‌های ناقص، به‌شدت مستعد خطای تفسیر است.

اینکه جسمی «حرکت عجیب» داشته یا «ناپدید شده» هم لزوماً نقض فیزیک نیست؛ محدودیت دوربین، زاویه دید، پرسپکتیو، پارالاکس، اختلال سنسورها و حتی مانورهای ناشناخته پهپادها می‌توانند چنین برداشت‌هایی ایجاد کنند.

پس صرف ناشناس بودن یک پدیده، دلیل بر فرازمینی بودنش نیست. علم با «نمی‌دانیم» شروع می‌کند، نه با پریدن مستقیم به خرافات و داستان موجودات فضایی.

@Discourseees

آزمایش میلگرام و دلیل اطاعت از دیکتاتور

با دستگیری نازی‌های جنایتکار و تشکیل دادگاه، بیشترشون معتقد بودن که هیچ گناهی نکردن و فقط اجرا کننده‌ی دستورات بالاسری‌ها بودن. بنابراین یه سوال خیلی مهم ایجاد شد: چی میشه که انسان از یه دیکتاتور ظالم اطاعت می‌کنه؟ استنلی میلگرام، روان‌شناس آمریکایی، برای پاسخ به این پرسش یه آزمایش خیلی جالب طراحی کرد، که در این ویدئو می تونید، ببینید.
@Discourseees