آیا می‌دانستید؟
دهوا رَبّا: آغازی برای آفرینش

آیا می‌دانستید در آیین مندایی، عید دهوا رَبّا، سال نو مندایی (عید بزرگ) که در تقویم شمسی با اواخر تیرماه مصادف است، به عنوان روز آغازین آفرینش و دمیده شدن روح الهی در کالبد آدم و حوا گرامی داشته می‌شود؟

بسیاری از ما با نام منداییان آشنا هستیم، اما شاید ندانیم که این قوم یکی از کهن‌ترین جوامع دینی و موحد جهان هستند که آیین آن‌ها پیوندی ناگسستنی با آب جاری دارد.

▪️دهوا رَبّا؛ ۳۶ ساعت نیایش و سکوت
در این روز، منداییان معتقدند فرشتگان نگهبان زمین به آسمان صعود می‌کنند تا گزارش اعمال یک‌ساله انسان‌ها را به درگاه خداوند ببرند. به همین دلیل، پیروان این آیین در یک دوره ۳۶ ساعته، از حضور در اجتماع و انجام هرگونه کار دنیوی پرهیز کرده و با ماندن در خانه‌های خود، به دعا و راز و نیاز با آفریدگار مشغول می‌شوند. این روز نماد پاکی، آغاز دوباره و یادآور پیمان نخستینِ انسان با خالق است.

▪️منداییان؛ موحدانی در پیوند با آب
منداییان که به «صابئین مندایی» نیز شناخته می‌شوند، پیروان یحیی تعمید دهنده هستند، هرچند که این آیین پیشینه‌ای کهن‌تر دارد. کلمه «مندا» در زبان آرامی به معنای «دانش» یا «عرفان» است؛ بنابراین «مندایی» به معنای «عارف» یا «کسی که دارای معرفت الهی است» می‌باشد.

▪️اصالت دینی:
منداییان خود را از نسل شیث (فرزند آدم) می‌دانند و آیین آن‌ها بر پایه یکتاپرستی و پرهیز از بت‌پرستی استوار است.

▪️اهمیت آب:
مهم‌ترین رکن آیین مندایی، مراسم «تعمید» در آب روان است. آب نزد آن‌ها «اردن» نامیده می‌شود و نماد پاکی، حیات و روشنایی الهی است. هیچ مراسم دینی یا غیردینی (از ازدواج تا مراسم یادبود) بدون طهارت در آب جاری برای آن‌ها کامل نیست.

▪️فرهنگ و تاریخ:
این جامعه که پیشینه‌ای هزاران‌ساله دارد، میراث‌دار زبان آرامی (به‌عنوان زبان متون مقدسشان) هستند. آن‌ها همواره به عنوان مردمی صلح‌جو، هنرمند و به‌ویژه در ساخت زیورآلات و طلا‌سازی (میناکاری) مشهور بوده‌اند.

منداییان، با وجود قرن‌ها فراز و نشیب تاریخی و پراکندگی در مناطق مختلف، همچنان با پایبندی به آیین‌های خود، از جمله دهوا رَبّا، میراث معنوی و فرهنگی نیاکان خود را زنده نگه داشته‌اند.

#مندایی #دهواربا #آیین #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

جان استوارت میل
صدای خرد در دفاع از آزادی بیان و برابری

جان استوارت میل (۱۸۰۶–۱۸۷۳)، فیلسوف و اقتصاددان انگلیسی، از مدافعان بزرگ آزادی فردی در سده نوزدهم است. او با تکمیل فلسفه سودگرایی، بر این باور بود که بهزیستی جامعه مستقیما به میزان آزادی و شکوفایی تک‌تک افراد بستگی دارد. میل تلاش کرد میان منافع جمعی و حقوق بنیادین فردی، توازنی پایدار برقرار کند.

او در رساله مشهورش «درباره آزادی»، بر اصل «ضرر» تاکید کرد. طبق این اصل، آزادی فردی تنها زمانی محدود می‌شود که رفتارهای او به دیگران آسیب برساند. از نظر میل، این اصل سنگ‌بنای جامعه‌ای است که در آن تنوع اندیشه و سبک‌های زندگی، موتور محرک پیشرفت اخلاقی و مدنی است.

میل معتقد بود که «آزادی بیان» برای کشف حقیقت حیاتی است. او استدلال می‌کرد که حتی اگر اندیشه‌ای به ظاهر نادرست باشد، شنیدن آن برای به چالش کشیدن باورهای رایج ضروری است؛ زیرا بحث و گفتگو تنها راه برای جلوگیری از تبدیل شدن حقایق به تعصبات خشک و بی‌روح است.

در حوزه حقوق اجتماعی، میل از پیشگامان برابری جنسیتی بود. او با نقد ساختارهای نابرابر زمانه، استدلال کرد که محروم کردن نیمی از جامعه از مشارکت برابر در حیات سیاسی و فکری، تضعیف‌کننده ظرفیت‌های کل بشریت است و باید برای شکوفایی کامل استعدادهای انسانی برطرف شود.

او همچنین بر اهمیت «پرورش فردیت» تاکید داشت. میل باور داشت که جامعه نباید به سمت یک‌دستی و همنوایی اجباری حرکت کند؛ بلکه باید فضایی فراهم آورد که در آن هر فرد بتواند شخصیت، علایق و ظرفیت‌های منحصر‌به‌فرد خود را آزادانه رشد داده و به شکوفایی برساند.

اندیشه میل دعوتی است به مسئولیت‌پذیری در کنار آزادی. او به ما می‌آموزد که فرد آزاد، فردی است که با تکیه بر خرد و تجربه، نه تنها در پی رفاه شخصی، بلکه در جستجوی ارتقای سطح انسانیت در جامعه است. این رویکرد، او را به فیلسوفی راهگشا برای دموکراسی‌های مدرن تبدیل کرده است.


#جان_استوارت_میل #انسانگرایی #آزادی_بیان #برابری #گفتگو_توانا

@Dialogue1402