تداوم بازداشت و بی‌خبری از پژمان زارع، شهروند بهائی

با گذشت ۳۰ روز از بازداشت پژمان زارع، شهروند بهائی ساکن شیراز، همچنان هیچ اطلاعی از وضعیت، محل نگهداری و اتهامات احتمالی مطرح‌شده علیه او در دست نیست؛ موضوعی که نگرانی‌ها درباره سرنوشت این شهروند را افزایش داده است.

پژمان زارع پیش‌تر در تاریخ ۲۴ اسفند ۱۴۰۴، توسط مأموران سپاه در منزل شخصی خود بازداشت شده بود. از زمان بازداشت تاکنون، خانواده او موفق به دریافت اطلاعات روشنی درباره وضعیت وی نشده‌اند و این بی‌خبری ادامه دارد.

این شهروند بهائی پدر یک کودک ۹ ماهه است و تداوم بازداشت در شرایط نامعلوم، فشار مضاعفی را بر خانواده او وارد کرده است.

ادامه این وضعیت در حالی است که در ماه‌های اخیر، گزارش‌های متعددی از بازداشت و برخوردهای امنیتی با شهروندان بهائی در شهرهای مختلف ایران منتشر شده و نگرانی‌ها نسبت به نقض حقوق این اقلیت مذهبی را افزایش داده است.

#داستان_ما_یکیست
#بهاییان_ایران
#گفتگو_توانا

@Dialogue1402

‌
آیا می‌دانستید روز یادبود هولوکاست و شجاعت (یوم هاشوآ) یکی از تأثیرگذارترین روزهای تقویم اسرائیل است؟ این روز برای گرامی‌داشت یاد میلیون‌ها قربانی هولوکاست و تجلیل از مقاومت و شجاعت یهودیان در برابر رژیم نازی برگزار می‌شود. تاریخ این روز، ۲۷ نیسان در تقویم عبری است که معمولاً در ماه آوریل میلادی قرار می‌گیرد. انتخاب این روز با هدف یادآوری قیام گتوی ورشو در سال ۱۹۴۳ انجام شده است؛ یکی از نمادهای بارز مقاومت یهودیان در برابر نازی‌ها.

آیا می‌دانستید که در اسرائیل، در ساعت ۱۰ صبح این روز، آژیرهای هشدار در سراسر کشور به صدا درمی‌آیند و زندگی برای دو دقیقه متوقف می‌شود؟ مردم در خانه‌ها، خیابان‌ها، فروشگاه‌ها و حتی اتومبیل‌ها از حرکت می‌ایستند و به احترام قربانیان سکوت می‌کنند. این لحظه یکی از عمیق‌ترین جلوه‌های جمعی سوگواری و همبستگی در جهان معاصر است و نشان‌دهنده‌ی زنده‌ بودن حافظه‌ی تاریخی یک ملت است.

آیا می‌دانستید که در این روز، مراسم رسمی دولتی در یادمان یَد وشم (Yad Vashem) در اورشلیم برگزار می‌شود؟ این مراسم با حضور رئیس‌جمهور، نخست‌وزیر و بازماندگان هولوکاست برگزار شده و شامل روشن کردن مشعل‌های یادبود، سخنرانی‌ها، و اجرای موسیقی‌های سوگوارانه است. مدارس، رسانه‌ها و نهادهای عمومی نیز برنامه‌هایی ویژه برای آموزش درباره هولوکاست و بازتاب آثار آن برگزار می‌کنند.

آیا می‌دانستید که یوم هاشوآ تنها یادبود یک تراژدی تاریخی نیست، بلکه تلاشی برای زنده نگه‌داشتن وجدان تاریخی جهانی است؟ این روز فرصتی است برای تأکید بر خطرات نژادپرستی، یهودستیزی، نفرت‌پراکنی و بی‌تفاوتی در برابر ظلم. هولوکاست، نمادی از آن است که وقتی جوامع در برابر تبعیض و خشونت سکوت می‌کنند، فجایع انسانی چگونه ممکن می‌شود.

#یوم_هاشوآ #هشوا #هولوکاست #یهودی_ستیزی #اسرائیل #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

‌
آیا می‌دانستید روز یادبود هولوکاست و شجاعت (یوم هاشوآ) یکی از تأثیرگذارترین روزهای تقویم اسرائیل است؟ این روز برای گرامی‌داشت یاد میلیون‌ها قربانی هولوکاست و تجلیل از مقاومت و شجاعت یهودیان در برابر رژیم نازی برگزار می‌شود. تاریخ این روز، ۲۷ نیسان در تقویم عبری است که معمولاً در ماه آوریل میلادی قرار می‌گیرد. انتخاب این روز با هدف یادآوری قیام گتوی ورشو در سال ۱۹۴۳ انجام شده است؛ یکی از نمادهای بارز مقاومت یهودیان در برابر نازی‌ها.

آیا می‌دانستید که در اسرائیل، در ساعت ۱۰ صبح این روز، آژیرهای هشدار در سراسر کشور به صدا درمی‌آیند و زندگی برای دو دقیقه متوقف می‌شود؟ مردم در خانه‌ها، خیابان‌ها، فروشگاه‌ها و حتی اتومبیل‌ها از حرکت می‌ایستند و به احترام قربانیان سکوت می‌کنند. این لحظه یکی از عمیق‌ترین جلوه‌های جمعی سوگواری و همبستگی در جهان معاصر است و نشان‌دهنده‌ی زنده‌ بودن حافظه‌ی تاریخی یک ملت است.

آیا می‌دانستید که در این روز، مراسم رسمی دولتی در یادمان یَد وشم (Yad Vashem) در اورشلیم برگزار می‌شود؟ این مراسم با حضور رئیس‌جمهور، نخست‌وزیر و بازماندگان هولوکاست برگزار شده و شامل روشن کردن مشعل‌های یادبود، سخنرانی‌ها، و اجرای موسیقی‌های سوگوارانه است. مدارس، رسانه‌ها و نهادهای عمومی نیز برنامه‌هایی ویژه برای آموزش درباره هولوکاست و بازتاب آثار آن برگزار می‌کنند.

آیا می‌دانستید که یوم هاشوآ تنها یادبود یک تراژدی تاریخی نیست، بلکه تلاشی برای زنده نگه‌داشتن وجدان تاریخی جهانی است؟ این روز فرصتی است برای تأکید بر خطرات نژادپرستی، یهودستیزی، نفرت‌پراکنی و بی‌تفاوتی در برابر ظلم. هولوکاست، نمادی از آن است که وقتی جوامع در برابر تبعیض و خشونت سکوت می‌کنند، فجایع انسانی چگونه ممکن می‌شود.

#یوم_هاشوآ #هشوا #هولوکاست #یهودی_ستیزی #اسرائیل #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

یادگیری مدارا به کمک اندیشه‌ اعتدال ارسطو

ما انسان‌ها همیشه با پرسشی بنیادین روبه‌رو هستیم: چگونه باید زندگی کنیم؟ هر روز در موقعیت‌های کوچک و بزرگ تصمیم می‌گیریم. اما آیا این تصمیم‌ها تنها بر اساس عادت و احساس شکل می‌گیرند، یا می‌توانیم با راهنمایی اندیشه‌ای عمیق‌تر، زیستی اخلاقی‌تر داشته باشیم؟ این‌جاست که لزوم اندیشه‌ورزی به میان می‌آید.
فلسفه، برخلاف تصور رایج، صرفا مجموعه‌ای از بحث‌های انتزاعی نیست. فلسفه ابزاری است برای اندیشه‌ورزی، برای روشن‌کردن مرز درست و نادرست، و برای یافتن چرایی انتخاب‌هایمان. ارسطو از آن دست متفکران بزرگ تاریخ است که نگاه اعتدال‌گرایش می‌تواند در چرایی مدارا و تمرین آن و گسترش آن به کمک ما بیاید.

بیشتر در وبسایت بخوانید

بیشتر در یوتیوب ببینید

#ارسطو #فلسفه #اخلاق #مدارا #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

میدان تایمز نیویورک در«یوم هاشوآ» روز یادبود هولوکاست
شش میلیون نفر فقط یک عدد نیست

یوم هاشوآ روزی برای بزرگداشت یاد و خاطره شش میلیون یهودی است که در جریان هولوکاست جان خود را از دست دادند. این روز فراتر از یک سوگواری ساده، نمادی از ایستادگی و تجدید میثاق با ارزش‌های انسانی است تا فجایع مشابه در تاریخ تکرار نشوند. در این روز، طنین آژیر سکوت و توقف کامل زندگی روزمره در اسرائیل، لحظه‌ای عمیق برای تامل در مورد بهای سنگین آزادی و کرامت انسانی فراهم می‌کند.
تمرکز اصلی این مناسبت بر شجاعت و مقاومت است؛ یادآوری کسانی که در تاریک‌ترین لحظات تاریخ، چه با سلاح در گتوها و چه با حفظ انسانیت خود در اردوگاه‌ها، در برابر ظلم ایستادگی کردند. یوم هاشوآ به ما می‌آموزد که فراموشی، بزرگترین دشمن حقیقت است و زنده نگه داشتن روایت قربانیان، وظیفه‌ای اخلاقی برای ساختن آینده‌ای روشن‌تر و عادلانه‌تر برای تمام بشریت است.
#یوم_هاشوآ #هولوکاست #گفتگو_توانا
@Dialogue1402

‌
داستان این کتاب سرگذشت واقعی نویسنده کتاب است که در بیست و یک سالگی به همراه خانواده خود در یونان به جرم یهودی بودن توسط نیروهای نازی دستگیر شد. این جوان در بدو ورود به اردوگاه‌های مرگ‌بار در گروهی به نام زوندر گمارده شد که وظیفه داشتند جنازه‌های مقتولان را از اتاق‌های گاز جمع کنند و این قتل‌گاه را برای گروه بعدی آماده کنند. شلومو، نویسنده کتاب، از معدود کسانی است که نهایتا توانست از این گروه و اردوگاه فرار کند و با شهادت خود در دادگاه سند زنده‌ای باشد بر جنایات رخ داده در آن دوران. این کتاب توسط موسسه علاءالدین به فارسی برگردانده شده است.

قدرت این شهادت مرهون نویسنده‌ای است که با صراحت و صداقتی ستودنی آن را بیان داشته است... او با کلماتی ساده به چهره‌های رنجور و نگاه‌های بی‌فروغ، امیدباخته و وحشت‌زده مردان، زنان و کودکانی که تنها یک بار، آخرین بار، آنها را دیده بود، جان بخشیده است.»

سیمون وی، بازمانده هولوکاست، نخستین رییس منتخب پارلمان اروپا

این کتاب را از سایت گفت‌وشنود آموزشکده توانا دانلود کنید:
https://dialog.tavaana.org/eight-months-in-the-sonderkommando-of-auschwitz/

#یوم_هاشوآ
@Dialogue1402

ویدیوی منتشرشده در شبکه‌های اجتماعی نشان می‌دهد که در تجمع شبانه حامیان جمهوری اسلامی در باغ فردوس تهران تصاویری از کنسرت‌های جولیا پطرس، خواننده زن لبنانی، با صدای بلند برای حاضران پخش شد؛ در حالی که طی سال‌های اخیر، فشار بر خوانندگان زن در ایران همچنان ادامه داشته است.

با استقرار جمهوری اسلامی پس از انقلاب ۵۷، موسیقی و آوازخوانی زنان با ممنوعیت‌ها و محدودیت‌های گسترده مواجه شد؛ در یکی از نمونه‌ها، قوه قضاییه با انتشار اطلاعیه‌ای اعلام کرد اجرای «کنسرت کاروانسرا» با صدای پرستو احمدی، «بدون مجوز قانونی و رعایت موازین شرعی» انجام شده و از تشکیل پرونده قضایی علیه این خواننده و عوامل تولید این کنسرت خبر داد.

#آواز_زنان #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

گفت‌وگو؛ پلی میان «من» و «هستی» در جهان و اندیشه مارتین بوبر

مارتین بوبر برای «من»، فیلسوفی نیست که در کتابخانه‌های تاریک به دنبال حقیقت گشته باشد؛ او علاوه بر دانشگاه فیلسوف «خیابان» و «مواجهه» است. در جهانی که ما یاد گرفته‌ایم همه‌چیز را به «شیء» تبدیل کنیم تا بهتر مصرفش کنیم، بوبر ایستاده و با صدایی آرام اما قاطع می‌گوید: «در آغاز، رابطه بود.»

او تمام زیست انسانی را در دو کلمه خلاصه می‌کند: «من-آن» و «من-تو». غمنامه زندگی مدرن از نگاه بوبر این است که ما در مرداب «من-آن» غرق شده‌ایم.

در این ساحت، ما با دیگران نه به عنوان یک انسان، بلکه به عنوان یک وسیله، یک آمار یا یک مانع روبرو می‌شویم. وقتی با راننده تاکسی حرف می‌زنیم تا فقط به مقصد برسیم، یا وقتی در شبکه‌های اجتماعی به دنبال «تایید» هستیم، در حال تقلیل دادن جهان به «آن» (It) هستیم. در این فضا، هیچ‌کس واقعا حضور ندارد؛ ما تنها با سایه‌ها معامله می‌کنیم.

اما بوبر ما را به قلمروی «من-تو» فرا می‌خواند. گفت‌وگو در اندیشه او، فراتر از تبادل کلمات است؛ نوعی «رویداد» است. در گفت‌وگوی حقیقی، من تمام پیش‌فرض‌ها، ابزارها و نقشه‌هایم را زمین می‌گذارم تا با «تو» در «حضور کامل وجود» روبرو شوم. در این لحظه، «تو» دیگر ابزاری برای رسیدن به اهداف من نیستی، بلکه تمام جهان منی و من نیز هم.

بوبر معتقد است در این «میان‌گاه» است که حقیقت متولد می‌شود.

او به زیبایی می‌گوید که هیچ‌کس نمی‌تواند همیشه در حالت «من-تو» بماند؛ نان روزانه ما در دنیای «من-آن» پخته می‌شود. اما فاجعه آنجاست که انسانیت ما در این دنیای ابزاری گم شود. از نظر او، هر بار که ما صمیمانه و بدون نقاب با انسانی دیگر، با یک اثر هنری یا حتی با طبیعت وارد گفت‌وگو می‌شویم، در واقع در حال لمس کردن «تویِ ازلی» یا همان خداوند هستیم.

در دنیای امروز که لبریز از تک‌گویی‌های بلند در لباس گفت‌وگوست، پیام بوبر حیاتی‌تر از همیشه است: هویت ما در انزوا شکل نمی‌گیرد.
ما تنها زمانی «من» می‌شویم که جرئت کنیم به دیگری بگوییم «تو». گفت‌وگو برای بوبر، تنها راه نجات از تنهایی وجودی و تنها مسیر برای بازگشت به «توی ابدی» است. او به ما می‌آموزد که برای انسان بودن، باید یاد بگیریم که دوباره با جهان «حرف بزنیم»، نه اینکه فقط از آن «استفاده کنیم».

#مارتین_بوبر #فلسفه #گفت_و_گو #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

دونالد ترامپ در ادامه تقابل‌های کلامی با پاپ لئو، در پیامی تازه نوشت که جمهوری اسلامی در دو ماه گذشته «دست‌کم ۴۲ هزار معترض بی‌گناه و کاملاً بی‌سلاح» را کشته و تأکید کرد که دستیابی این حکومت به بمب هسته‌ای «کاملاً غیرقابل قبول» است.

پیشتر دونالد ترامپ در بیانیه‌ای تند، پاپ لئو را به دلیل مواضعش در قبال ایران و ونزوئلا به شدت مورد انتقاد قرار داده و او را در سیاست خارجی «وحشتناک» و در برخورد با جرم و جنایت «ضعیف» توصیف کرده بود.

ترامپ با رد انتقادات پاپ از عملیات نظامی اخیر آمریکا در ایران، گفته بود که پاپ نسبت به خطر دستیابی ایران به سلاح هسته‌ای بی‌تفاوت است و از کلیسا خواسته بود به جای دخالت در سیاست، بر مسائل مذهبی تمرکز کند.

ترامپ همچنین تصریح کرده بود که انتخاب لئو به عنوان پاپ تنها یک «غافلگیری» دیپلماتیک برای تعامل با کاخ سفید بوده و او مدیون حضور ترامپ در قدرت است. او با هشدار نسبت به نزدیکی واتیکان به چهره‌های چپ‌گرای دموکرات، از پاپ خواسته بود تا از حمایت از «چپ رادیکال» دست بردارد و بیش از این به اعتبار کلیسای کاتولیک آسیب نزند.

#پاپ #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

آیا بدون قرآن، تولد عیسی در تاریخ ادیان زیر سوال می‌رفت؟


در این ویدیو ‌که مربوط به اوایل دهه ۹۰شمسی است وحید خراسانی، مرجع تقلید شیعه ساکن قم، استدلال می‌آورد که قرآن است که پاکدامنی مریم را اثبات و تولد عیسی را از ظن حرام مبرا می‌دارد.

اظهارات وحید خراسانی، مرجع شیعه، از منظر کلامی و تاریخی قابل نقد است؛ چرا که او با نادیده گرفتن استقلال الهیاتی مسیحیت، طهارت مریم و مشروعیت تولد عیسی را صرفا وام‌دار شهادت قرآن می‌داند.

این رویکرد، در حالی که قصد دفاع یک‌سویه از قرآن را دارد، عملا به انکار اعتبار «اناجیل اربعه» می‌انجامد که قرن‌ها پیش از اسلام بر تولد از باکره و قدسیت مسیح تاکید کرده‌اند.

تقلیل دادن جایگاه عیسی به یک بن‌بست تاریخی که تنها با ظهور اسلام گشوده شده، نه تنها با نصوص عهد جدید در تضاد است، بلکه می‌تواند به جای گفت‌وگو، به تنش‌های مذهبی دامن زده و نوعی «انحصارگرایی دینی» تلقی شود که حقایق تاریخی و متون مقدس سایر ادیان را نادیده می‌گیرد.

شما چطور فکر می‌کنید؟

#عیسی #مریم #شیعه #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

از «پدر خلق» تا «ولی امر»؛
حکایت دو مردی که با «ایدئولوژی» آمدند و با «خون» ماندند

دیکتاتورها فراتر از نام‌ها و جغرافیا، معماران ویرانی هستند؛ آن‌ها با شعار سعادت ملی به قدرت می‌رسند، اما در نهایت ملت‌ها را در تله‌ای از وحشت، انزوای جهانی و فروپاشی اخلاقی گرفتار می‌کنند. قدرت مطلق، در دستان آن‌ها به ابزاری برای مسخ کردن توده‌ها و قربانی کردن کرامت انسانی تبدیل می‌شود و میراثی جز دیوارهای بلند، سفره‌های تهی و قبرستان‌های پرجمعیت به جا نمی‌گذارد.

ریشه‌های تلخ: خانواده و سایه سنگین پدر
هر دو دیکتاتور، استالین و خامنه‌ای، از خانواده‌هایی با سایه سنگین فقر و انضباطی بی‌رحمانه بیرون آمدند. استالین با مشت‌های گره‌کرده پدری مست که او را تحقیر می‌کرد بزرگ شد، و خامنه‌ای در محیطی با زهد خشک و محدودیت‌های مذهبی پدری که حتی رادیو را حرام می‌دانست. این سرکوب اولیه در کودکی، در آن‌ها حس کینه‌ای عمیق نسبت به «دنیای آزاد» و میلی مهارناپذیر برای کنترل مطلق بر دیگران ایجاد کرد تا هرگز دوباره طعم ضعف را نچشند.

صعود به قدرت: از صفوف حزب تا قبضه کردن حکومت
روند به قدرت رسیدن هر دو، محصول زیرکی سیاسی و حذف تدریجی رقبا بود. استالین پس از لنین، با بازی دادن جناح‌های مختلف، رقبای بزرگی چون تروتسکی را از میدان به در کرد. خامنه‌ای نیز پس از مرگ بنیان‌گذار جمهوری اسلامی، با حمایت‌های رفسنجانی به قدرت رسید، اما دیری نپایید که همان متحدان دیرین را به حاشیه راند یا در حصر و انزوا قرار داد تا ثابت کند در نوک هرم قدرت، جایی برای شریک نیست.

استبداد و کیش شخصیت: ساختن بت از حاکم
دیکتاتوری آن‌ها با مقدس‌سازی همراه بود. استالین خود را «پدر خلق» و «معمار سوسیالیسم» نامید و عکس‌هایش در هر خانه‌ای اجباری شد. خامنه‌ای نیز با بهره‌گیری از مفاهیم مذهبی، جایگاه خود را به عنوان «ولی امر مسلمین» و «نایب امام زمان» به شکلی فرابشری تعریف کرد. این تقدس‌گرایی، نقد به آن‌ها را از یک کنش سیاسی به یک «گناه نابخشودنی» یا «خیانت ملی» تبدیل کرد تا راه بر هرگونه اعتراض بسته شود.

بازوهای نظامی و امنیتی: ستون‌های حفظ وحشت
بقا در قدرت برای آن‌ها بدون ابزارهای سرکوب ممکن نبود. استالین با سازمان مخوف «کمیساریای خلق در امور داخلی» و تصفیه‌های بزرگ، حتی به وفادارترین افسران خود هم رحم نکرد. در ایران، «سپاه پاسداران» و نهادهای اطلاعاتی موازی، همان نقشی را ایفا کردند که بازوهای استالین داشتند؛ تبدیل کشور به یک پادگان بزرگ که در آن کوچک‌ترین صدای مخالفی با گلوله، انفرادی یا چوبه‌دار پاسخ داده می‌شود.

پارانویا: دشمن‌تراشی برای بقا
هر دو رهبر در سال‌های پایانی، در پیله‌ای از بدگمانی و توهم توطئه فرو رفتند. استالین همه جا جاسوسان امپریالیسم را می‌دید و پزشکان یهودی را به توطئه متهم می‌کرد. خامنه‌ای نیز با تکرار مداوم واژه «نفوذ» و «دشمن»، هر حرکت اجتماعی، از مطالبات صنفی گرفته تا جنبش‌های مدنی مانند «زن، زندگی، آزادی» را به سرویس‌های جاسوسی خارجی نسبت می‌داد تا سرکوب را تحت نام «امنیت ملی» توجیه کند.

میراث فلاکت‌بار: فقر، انزوا و فروپاشی
سرانجام هر دو حکومت، تصویری از فلاکت است. استالین شوروی را به کشوری تبدیل کرد که مردمش در صف نان می‌ایستادند و در اردوگاه‌های گولاگ جان می‌دادند. خامنه‌ای نیز با سیاست‌های تهاجمی و اصرار بر تقابل با جهان، ایران را به کشوری منزوی با تورم کمرشکن و سرمایه‌های بربادرفته تبدیل کرد. میراث آن‌ها نه عزت، بلکه زخمی عمیق بر پیکره جامعه است که التیام آن دهه‌ها زمان خواهد برد؛ حکایت تلخ دو مردی که با «اید‌ئولوژی» آمدند و با «خون» ماندند.

مطالعه بیشتر در سایت

https://dialog.tavaana.org/stalin-khamenei/

#دیکتاتور #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

با گذشت ۲۰ روز از بازداشت مهسا ستوده، شهروند ۲۵ ساله بهائی ساکن شیراز، همچنان هیچ اطلاعی از محل نگهداری، اتهامات و وضعیت او در دست نیست. این شهروند بهائی بدون ارائه هرگونه حکم قضایی توسط نیروهای سپاه بازداشت شده و از زمان بازداشت تاکنون از حق دسترسی به وکیل محروم بوده و هیچ تماسی با خانواده خود نداشته است؛ موضوعی که نگرانی نزدیکان او را به‌شدت افزایش داده است.

بر اساس گزارش‌ها، سه روز پس از بازداشت مهسا ستوده، خواهر او ماندانا ستوده و همسرش بهزاد بصیری نیز با خشونت توسط نیروهای سپاه بازداشت شدند. با گذشت این مدت، از وضعیت و محل نگهداری این دو نفر نیز هیچ خبری منتشر نشده و تلاش‌های خانواده برای کسب اطلاع بی‌نتیجه مانده است.

در حال حاضر، خانواده این سه شهروند در بی‌خبری مطلق از سرنوشت عزیزان خود به‌سر می‌برند؛ افرادی که به گفته منابع نزدیک، صرفاً به دلیل باورها و اعتقاداتشان بازداشت شده‌اند.

این موارد در ادامه روند نگران‌کننده سرکوب آزادی باور و عقیده در ایران رخ می‌دهد؛ جایی که به‌ویژه شهروندان بهائی طی سال‌های گذشته با بازداشت‌های خودسرانه، محرومیت از حقوق اولیه و فشارهای امنیتی گسترده مواجه بوده‌اند. تداوم این برخوردها بار دیگر نگرانی‌ها درباره وضعیت آزادی‌های دینی و حقوق اقلیت‌های مذهبی در کشور را برجسته کرده است.

#داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

اظهارات مسعود پزشکیان در محکومیت توهین به پاپ و تأکید علیرضا اعرافی بر عدالت‌محوری پاپ، در ظاهر نشانه‌ای از دفاع از حرمت ادیان و گفت‌وگوی بین‌دینی است، اما در بستر واقعیت‌های داخلی ایران با تناقضی جدی روبه‌رو می‌شود؛ جایی که گزارش‌ها از زندانی بودن ده‌ها مسیحی به‌دلیل باورهای دینی و اعمال محدودیت‌های امنیتی بر فعالیت‌های مذهبی، تصویری متفاوت از میزان پایبندی به آزادی دینی ارائه می‌دهد. این دوگانگی میان گفتمان رسمیِ حمایت از احترام به چهره‌های دینی در سطح بین‌المللی و عملکرد داخلی در قبال پیروان ادیان، این پرسش اساسی را مطرح می‌کند که آیا دفاع از کرامت دینی صرفا در سطح نمادین و سیاسی کاربرد دارد و یک نمایش تبلیغاتی است ؟

#پاپ #آزادی_ادیان #گفتگو_توانا

@Dialogue1402