نمایش بی‌سابقه «عقد صیغه‌» نیروهای نظام به صورت علنی
تبلیغ نمونه «پاداش‌های ویژه» به نیروهای نیابتی؟
ورق بزنید

یک ویدئوی جدید از ایران نشان می‌دهد که یک مراسم صیغه برای یک مامور نظام ولایت فقیه در حال انجام است. نمایش عمومی مراسم صیغه در ایران چه به صورت فردی یا چه به صورت حکومتی و رسمی امری بسیار نادر یا شاید بتوان گفت بی‌سابقه بوده است. چرا نظام اسلامی این بار تصمیم گرفته این اتفاق را به صورتی نمایشی و زیباسازی‌شده علنی و آشکار نشان دهد؟

در سال‌های اخیر گروه‌هایی از ایرانیان نسبت به رفتارهای جنسی اتباع غیرایرانی به ویژه «گردشگران عراقی» در شهرهایی مانند مشهد و همدان اعتراض کرده بودند. در مواردی حتی تصاویری از چت گروه‌های غیرایرانی منتشر شد که درباره «کیفیت» دختران ایرانی با هم صحبت می‌کردند. در سال 1397 نیز سایت «خبر‌آنلاین» خبر داده بود که در پنج تا شش هزار «خانه‌مسافر» در مشهد به جوانان مجرد عراقی و سایر توریست‌ها و زائران خارجی «خدمات جنسی» ارائه می‌شود.

نمایش بی‌سابقه «صیغه» به شکلی زیبا‌سازی‌شده موجی از واکنش را به همراه داشته است. چنین رویدادی این سوال را به ذهن وارد می‌کند که شاید این عمل نوعی «اشانتیون» (تبلیغات با استفاده از نمونه جنس) برای نیروهای نیابتی عراقی و سایر نیروها از یک سو، و «عادی‌سازی» چنین چیزی برای طرفداران نظام و عموم مردم است.

به نظر می‌رسد با وجود مجاز بودن صیغه در اندیشه شیعه، عموم مردم به این عمل نگاه مثبتی ندارند و میان آن و اعطاء خدمات جنسی بدون ازدواج (با قصد تشکیل خانواده) تفاوتی قائل نیستند. مسلمانان سنی به طرز گسترده‌ای صیغه را عملی خلاف اسلام تصور می‌کنند و ممنوع می‌دانند.

#صیغه #شیعه #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

خیابان در اختیار چه کسانی است؟
آنجا که صدا بلندتر است، نه لزوماً جمعیت بیشتر!

پیام همراهان

این روزها و به ویژه پس از آتش بس خیابان‌ها پرند؛ اما آیا این به معنای حضور اکثریت است؟
در سطح شهر، صحنه‌هایی آشنا تکرار می‌شود: گروه‌های حامی حکومت که با آسودگی خیابان‌ها را می‌بندند، ترافیک ایجاد می‌کنند، پرده‌های بزرگ نصب می‌کنند، برنامه برگزار می‌کنند، هزینه‌های قابل‌توجهی صرف می‌کنند، چای و حتی غذا توزیع می‌کنند و نمادها را میان رهگذران پخش می‌کنند. این حضور، پررنگ و مداوم است؛ آن‌قدر که به‌سادگی می‌تواند به‌عنوان «صدای جامعه» تعبیر شود.
اما آنچه دیده می‌شود، لزوماً تمام واقعیت نیست.
خیابان، بیش از آن‌که آینه‌ی تعداد باشد، بازتاب «امکان حضور» است. وقتی یک گروه از سازماندهی، منابع و هزینه‌ی پایین‌تر برای حضور برخوردار است، می‌تواند فضا را اشغال کند و تصویری از برتری بسازد؛تصویری که ممکن است با نسبت‌های واقعی جامعه فاصله داشته باشد.
در مقابل، بسیاری دیگر غایب‌اند. نه لزوماً از سر رضایت، بلکه به‌دلیل محاسبه‌ی هزینه. وقتی حضور می‌تواند پیامدهای شغلی، اجتماعی یا شخصی داشته باشد، سکوت به انتخابی عقلانی تبدیل می‌شود. در چنین شرایطی، پدیده‌ای شکل می‌گیرد که در ادبیات علوم اجتماعی به آن «مارپیچ سکوت» گفته می‌شود: هرچه یک صدا بلندتر و بی‌رقیب‌تر باشد، دیگران بیشتر به حاشیه رانده می‌شوند و سکوت گسترده‌تر می‌شود.
پیامد این وضعیت، شکل‌گیری نوعی «توهم اکثریت» است؛ حضوری که به‌دلیل تکرار و شدت، بزرگ‌تر از واقعیت به نظر می‌رسد، و سکوتی که به‌اشتباه به معنای همراهی تعبیر می‌شود.
نخبگان نیز اغلب بیرون از این صحنه می‌مانند. نه فقط به‌دلیل تفاوت ابزار اثرگذاری، بلکه به‌دلیل ریسک از دست دادن موقعیت و نبود امکان هماهنگی جمعی. در غیاب آنان، خیابان به‌تدریج از تنوع تهی می‌شود و به صحنه‌ای با صدای غالب تبدیل می‌گردد.
برای فهم آنچه می‌گذرد، باید یک تمایز ساده اما اساسی را به خاطر سپرد:
آنچه در خیابان دیده می‌شود، الزاماً آن چیزی نیست که در جامعه جریان دارد.
گاهی حقیقت، نه در صداهای بلند، بلکه در سکوت‌های گسترده پنهان است؛ سکوتی که اگر شنیده نشود، می‌تواند به‌سادگی با رضایت اشتباه گرفته شود.

#جنگ #نه_به_جمهورى_اسلامى

@Tavaana_TavaanaTech

هشت قانون «هنرِ همیشه حق‌به‌جانب بودن»*
چگونه همیشه و در هر حالتی ادعای پیروزی کنیم؟!
ورق بزنید

هشت قانونی که در این‌جا ارائه می‌شود به شما کمک می‌کند روشی را درک کنید که با استفاده از آن، عده‌ای می‌توانند همیشه و در همه حالات، بدون توجه به واقعیت، ادعا کنند که حق با آنان بوده و پیروز شده‌اند. این روش‌ها مبتنی بر سوءاستفاده از گفت‌وگو هستند و با دستکاری مسیر منطقی تفکر، واقعیت را تحریف می‌کنند؛ گاهی بدون آن‌که شنونده‌های بی‌تجربه متوجه آن شوند.


ادامه را در اسلایدها بخوانید

*عنوان با الهام از کتاب «هنر همیشه بر حق بودن» اثر اندیشمند آلمانی آرتور شوپنهاور انتخاب شده است.

#ادعا #حق #باطل #گفتگو_توانا