تداوم بازداشت، بی‌خبری و افزایش نگرانی‌ها از وضعیت پژمان زارع، شهروند بهائی

با گذشت بیش از دو هفته از بازداشت پژمان زارع، شهروند بهائی ساکن شیراز، همچنان هیچ اطلاعی از وضعیت، محل نگهداری و اتهامات احتمالی علیه او در دست نیست؛ موضوعی که نگرانی خانواده و نزدیکان وی را به‌طور جدی افزایش داده است.

به گفته منابع نزدیک به خانواده، پیگیری‌های مکرر آنان برای کسب اطلاع از سرنوشت این شهروند بهائی تاکنون بی‌نتیجه مانده و هیچ نهاد رسمی پاسخ روشنی ارائه نکرده است. این در حالی است که پژمان زارع، پدر یک کودک ۸ ماهه، از زمان بازداشت در مکانی نامعلوم نگهداری می‌شود.

بر اساس گزارش‌های پیشین، صبح روز یک‌شنبه ۲۴ اسفند ۱۴۰۴، ماموران وزارت اطلاعات با یورش به منزل این شهروند در شیراز، پس از تفتیش خانه و ضبط وسایل شخصی از جمله تجهیزات الکترونیکی و کتاب‌های مذهبی، وی را بازداشت و منتقل کردند. همچنین منزل پدر او نیز مورد تفتیش و بررسی مأموران قرار گرفته بود.

تداوم بازداشت در شرایط بی‌خبری و عدم شفافیت درباره روند پرونده، نگرانی‌ها درباره وضعیت حقوقی و امنیتی این شهروند بهائی را تشدید کرده است.

این بازداشت در حالی ادامه دارد که در ماه‌های اخیر، هم‌زمان با تحولات اجتماعی در ایران، فشارهای امنیتی و برخوردهای سیستماتیک علیه جامعه بهائیان افزایش یافته است؛ روندی که با گزارش‌های متعدد از بازداشت‌های خودسرانه، نگهداری در مکان‌های نامعلوم و عدم دسترسی به حقوق اولیه همراه بوده و انتقاد نهادهای حقوق بشری را برانگیخته است.

#داستان_ما_یکیست
#بهاییان_ایران
#گفتگو_توانا


@Dialogue1402

در دیداری با زمان‌بندی نمادین، پاپ لئو چهاردهم در روز جمعه، ۱۳ مارس ۲۰۲۶، در کاخ حواری با نمایندگان ارشد «انجمن بین‌المللی جن‌گیران» (AIE) به صورت خصوصی گفتگو کرد.

این ملاقات که در تاریخی مشهور به بدشانسی و خرافات برگزار شد، بر موضوع «افزایش نگران‌کننده» فعالیت‌های مخفی (علوم خفیه) و شیطان‌پرستی در سطح جهان تمرکز داشت. اسقف کارل اورلیتا، رئیس این انجمن، به همراه پدر فرانچسکو بامونته، گزارشی را به پاپ ارائه کردند که نشان‌دهنده جهش در درخواست‌ها برای «رهایی معنوی» در سال‌های اخیر است.

در جریان این نشست، جن‌گیران از پاپ درخواست کردند تا تدابیری اتخاذ شود که در هر اسقف‌نشین کاتولیک در سراسر جهان، حداقل یک متخصص آموزش‌دیده برای این امر مستقر باشد. پاپ لئون چهاردهم که از زمان انتخابش در سال ۲۰۲۵ بر «رسالت تسلی‌بخشی» تاکید داشته است، حمایت خود را از این گروه اعلام کرد و گفت کلیسا باید در برابر «دام‌های اهریمن» هوشیار بماند.

انجمن بین‌المللی جن‌گیران که در سال ۱۹۹۰ توسط پدر گابریل آمورث تاسیس شد، در سال ۲۰۱۴ رسما توسط واتیکان به رسمیت شناخته شد و در حال حاضر بیش از ۹۰۰ عضو در ده‌ها کشور جهان دارد.

#پاپ #واتیکان #جن #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

«همین که بزرگترین ارتش دنیا اومده به جنگ ما خودش پیروزی نیست؟»

این جمله، در ظاهر ساده است، اما در عمق خود بازتاب یک الگوی فکری ریشه‌دار است؛ الگویی که می‌توان آن را در شعار «بچه شیعه باخت نمیده» هم دید. در این چارچوب، «پیروزی» نه بر اساس نتیجه عینی، بلکه بر اساس نسبت ما با یک روایت ایدئولوژیک تعریف می‌شود.

در سنت ایدئولوژیک شیعه به‌ویژه در خوانش سیاسی آن در جمهوری اسلامی الگوی محوری، مقاومت است نه لزوما غلبه.

در این نگاه، قرار گرفتن در موقعیت تقابل با یک «دشمن بزرگ» خود به‌تنهایی حامل معنا و ارزش است. بنابراین، مواجهه با یک قدرت برتر، به‌جای آنکه نشانه خطر شکست یا اساسا تفکر و ایدیولوژی نادرست تلقی شود، به‌عنوان «اثبات حقانیت» بازخوانی می‌شود.

شعار «بچه شیعه باخت نمی‌دهد» دقیقا در همین نقطه عمل می‌کند: با حذف امکان شکست در سطح معنایی. یعنی اگر پیروزی رخ دهد، نشانه برتری است؛ و اگر شکست رخ دهد، نشانه مظلومیت، حقانیت یا حتی نوعی پیروزی. در نتیجه، هر خروجی‌ای از پیش در چارچوب «برد» تعریف شده است.

جمله مورد بحث، همین منطق را به‌صورت فشرده بیان می‌کند. به‌جای سنجش نتیجه یک درگیری، معیار به «اهمیت دشمن» تغییر می‌کند. این جابه‌جایی، یک کارکرد مهم دارد: غیرقابل‌ابطال کردن روایت. چون در این صورت، هیچ رخدادی نمی‌تواند به‌عنوان شکست تثبیت شود.

مسئله اما اینجاست که وقتی مفهوم پیروزی از نتیجه جدا شود، عملا از معنا تهی می‌شود. اگر صرف درگیر شدن با یک قدرت بزرگ «پیروزی» باشد، دیگر تفاوتی میان موفقیت و ناکامی باقی نمی‌ماند. این همان نقطه‌ای است که ایدئولوژی، به‌جای تبیین واقعیت، آن را بازتعریف می‌کند.

در چنین ساختاری، «باخت» نه یک امکان واقعی، بلکه یک امر ناممکن زبانی است؛ چیزی که نباید نام‌گذاری شود. و دقیقا به همین دلیل است که شعار «بچه شیعه باخت نمی‌دهد» بیش از آنکه یک ادعا باشد، یک سازوکار دفاعی برای حفظ روایت ایدئولوژیک در جمهوری اسلامی است.

#پیروزی #شکست #حکومت_ایدئولوژیک #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

⁨ ‌
در مباحث مربوط به سیاست و حکومت در ایران، واژه «سکولاریسم» بارها به کار رفته و متاسفانه با سوءبرداشت‌هایی نیز همراه بوده است. این در حالی است که سکولاریسم، نظامی فکری و سیاسی است که صرفا بر جدایی نهاد دین از نهاد دولت تأکید دارد. در یک چارچوب سکولار، دولت نه بر اساس احکام یک دین خاص، بلکه بر مبنای اصول عقلانی، حقوق بشر و اجماع عمومی اداره می‌شود. به بیان دیگر نکته‌ مهم این است که سکولاریسم نه به‌معنای بی‌دینی است، نه ضددینی؛ بلکه دولت را موظف می‌داند که نسبت به تمامی باورهای دینی و غیردینی، بی‌طرف باشد.

نگاه مثبت ملت ایران به سکولاریسم

بر پایه‌ گزارشی که بی‌بی‌سی فارسی منتشر کرده، نتایج یک نظرسنجی سراسری که در پاییز ۱۴۰۲ توسط نهادهای دولتی ایران انجام شده، نشان می‌دهد که اکثریت قاطع مردم ایران خواهان جدایی دین از سیاست هستند. این پیمایش که تحت عنوان «ارزش‌ها و نگرش‌های ایرانیان» و با طبقه‌بندی محرمانه تهیه شده، تا کنون به‌صورت رسمی در اختیار افکار عمومی قرار نگرفته است.

مطالعه بیشتر در وبسایت:
https://dialog.tavaana.org/secularism-against-religious-people/

#سکولاریسم #لائیسیته #گفتگو_توانا⁩

‏تصاویر منتشرشده در شبکه‌های اجتماعی در روز یکشنبه نهم فروردین نشان می‌دهد کاروانی از خودروها با پرچم‌های عراق و حشدالشعبی در خیابان‌های چند شهر ایران از جمله آبادان و خرمشهر حضور دارند.
‏هم‌زمان، تصاویری از استقبال محمدنبی موسوی‌فرد، امام جمعه اهواز، با لباس نظامی از نیروهای حشدالشعبی در منطقه شلمچه منتشر شده است.

این رخداد را باید در چارچوب همکاری ساختاری سپاه پاسداران با حشدالشعبی فهمید؛ نیرویی که طی سال‌های اخیر به‌عنوان بازوی نیابتی جمهوری اسلامی در عملیات فرامرزی و تثبیت نفوذ منطقه‌ای به‌کار گرفته شده است. حضور آن‌ها در شهرهای ایران، به‌ویژه در نقاط مرزی، نشانه‌ای از تداوم همین پیوند است که مرز میان نیروی داخلی و خارجی را کمرنگ می‌کند. هم‌زمان، شواهدی درباره استفاده از نیروهای همسو با این ساختار در مواجهه با اعتراضات داخلی نیز وجود دارد که نگرانی‌هایی درباره «برون‌سپاری سرکوب» ایجاد کرده است. در مجموع، این تصاویر تنها یک نمایش میدانی نیست، بلکه بازتاب سیاستی است که امنیت داخلی را به شبکه‌ای از نیروهای ایدئولوژیک فراملی گره می‌زند.

#حشدالشعبی #اهواز #گفتگو_توانا
@Dialogue1402

کودکان؛ پیاده‌نظام و قربانیان ماشین جنگی و ایدئولوژی

🔷اعلام رسمی معاون فرهنگی سپاه تهران مبنی بر جذب کودکان ۱۲ ساله در «گشت‌های اطلاعاتی-عملیاتی» و «تورهای ایست‌وبازرسی» تحت طرحی موسوم به «برای ایران»، پرده‌برداری مجدد از استراتژی هولناکی است که در آن، کودک نه یک موجود انسانی نیازمند حمایت، بلکه ابزاری ارزان برای بقای ایدئولوژی محسوب می‌شود.

🔶تکرار تاریخ؛ از معبر مین تا گشت‌های امنیتی
این نخستین بار نیست که جمهوری اسلامی از کودکان به عنوان «نیروی مصرفی» استفاده می‌کند. سابقه استفاده از دانش‌آموزان در جنگ با عراق، اعزام آن‌ها به خطوط مقدم به عنوان نیروهای «خط‌شکن» و حتی استفاده از آن‌ها برای پاکسازی میادین مین، لکه‌ای پاک‌نشدنی بر کارنامه نظامی‌گری این نظام است. کودکانی که با وعده «کلید بهشت»، عملا به عنوان سپر انسانی در جبهه‌ها قربانی شدند، امروز جای خود را به نوجوانان ۱۲ ساله‌ای داده‌اند که قرار است در خیابان‌ها مقابل شهروندان قرار بگیرند.

🔶سرکوب در خانه، آتش‌افروزی در منطقه
جمهوری اسلامی در حالی از کودکان در یگان‌های بسیج برای سرکوب اعتراضات داخلی استفاده می‌کند که همزمان، تعداد زیادی از کودکان را در جریان اعتراضات مردمی به ضرب گلوله نیروهای امنیتی کشته است. پارادوکس تلخ اینجاست که این نظام، از یک سو در آتش جنگ‌های منطقه‌ای می‌دمد و با استفاده از گروه‌های نیابتی و ایجاد گروه‌های پوششی، کودکان را در معرض حملات مرگبار قرار می‌دهد و از سوی دیگر، برای کودکان قربانی جنگی که خود به راه‌انداخته همچون «مدرسه میناب» اشک تمساح می‌ریزد.

🔶کشتار زیر سایه پروپاگاندا
فاجعه مدرسه میناب با بیش از ۱۰۰ کشته، نتیجه مستقیم جنگی است که ایدئولوژی ولایت محور و جمهوری اسلامی در آتش آن می‌دمد.
و حالا جمهوری اسلامی با مسلح کردن کودکان و وارد کردن آن‌ها به ساختارهای عملیاتی، عملا تعاریف بین‌المللی «غیرنظامی» را مخدوش کرده و طبق کنوانسیون‌های حقوق کودک و پروتکل‌های ژنو، مرتکب جنایت جنگی می‌شود.

🔷نظامی که کودکان را مسلح می‌کند، آن‌ها را به خیابان برای سرکوب می‌فرستد و از مدارس به عنوان سنگر استفاده می‌کند، بزرگترین ناقض حقوق بشر و دشمن شماره یک امنیت کودکان است. جنگ، به خودی خود پدیده‌ای شوم است، اما شوم‌تر از آن، حکومتی است که آگاهانه کودکان را به مسلخ ایدئولوژی می‌برد تا از جنازه‌های آنان، ابزاری برای مظلوم‌نمایی و بقای قدرت بسازد.
#حکومت_ایدئولوژیک #حقوق_کودک #گفتگو_توانا


@Dialogue1402

انقلاب اسلامی که به پیروزی رسید فریدون آدمیت، تاریخ‌نگار معاصر ایران خانه‌نشین شد، خانه‌نشینی و انزوایی که تا مرگ ادامه یافت. فریدون آدمیت یک سال پیش از برافتادن ِ رضا شاه به استخدام وزارت امور خارجه درآمد. او پیش از انقلاب پست‌های سیاسی و حقوقی بسیاری داشت.

فریدون آدمیت در سال ۱۲۹۹ در تهران متولد شد. او فرزند عباس‌قلی‌خان قزوینی معروف به آدمیت بود. میرزا عباس‌قلی خان با تعدادی از هم‌فکران و پیروان میرزا ملکم‌خان، «جامع آدمیت» را به راه انداخته بود که انجمنی پر نفوذ در اوایل قرن بیستم به حساب می‌آمد و تعداد کثیری از رجال زمانه، حتا محمدعلی‌شاه قاجار عضو این مجمع بودند. آدمیت پس از اتمام تحصیلات ابتدایی به دارالفنون رفت. پس از آن به دانش‌کده‌ی حقوق و علوم سیاسی راه پیدا کرد و در سال ۱۳۲۱ از آن‌جا فارغ‌التحصیل شد.

آدمیت در حالی که دانش‌جوی رشته‌ی حقوق دانش‌گاه تهران بود به استخدام وزارت امور خارجه درآمد و پس از فارغ‌التحصیلی به به سفارت ایران در لندن رفت و در همان زمان تحصیلات دانش‌گاهی خود را در دانش‌کده‌ی اقتصاد و علوم سیاسی دانش‌گاه لندن (ال.اس.ای) ادامه داد و از این دانش‌گاه مدرک دکترای رشته‌ی تاریخ و فلسفه‌ی سیاسی گرفت. پس از بازگشت به ایران در سال ۱۳۲۸، معاون اداره‌ی اطلاعات و مطبوعات و سپس معاون اداره‌ی کارگزینی وزارت امور خارجه شد و در سال ۱۳۳۰ بود که آدمیت به عنوان عضو هیئت نمایندگی ایران به سازمان ملل متحد رفت و هشت سال در آن‌جا مشغول به کار شد که تا رتبه‌ی وزیرمختار پیش رفت.

او در سال ۱۳۳۰ به عنوان جوان‌ترین سفیر ایران در سازمان ملل معرفی شد.

پس از دوره ای سفارت در هند مشاور وزیر امور خارجه شد و سرانجام در سال‌های دهه پنجاه پس از آن‌که به استقلال بحرین از ایران و پذیرش آن توسط ایران اعتراض کرد، بازنشسته شد.

فریدون آدمیت از جمله نویسندگانی بود که با صدور بیانیه‌ای ده‌ماده‌ای خواهان اجرای قانون اساسی، آزادی انتخابات و آزادی مطبوعات و هم‌چنین آزادی زندانیان سیاسی و رعایت اعلامیه‌ی حقوق بشر شدند که ظاهرا به همین دلیل حقوق بازنشستگی‌اش از وزارت امور خارجه از سال ۱۳۵۹ قطع شد. از فریدون آدمیت به عنوان تاریخ‌دانی مدرن نام می‌برند که در این حوزه‌ پیش‌رو بوده است. نمی‌توان از تاریخ و تاریخ‌شناسی در ایران سخن گفت و از کنار نام فریدون آدمیت گذشت؛ چه با شیوه‌ی تحقیق و اندیشه‌های او موافق باشیم و چه مخالف. آدمیت را تاریخ‌دان بزرگ مشروطیت می‌دانند که پیش از بسیاری از محققان تاریخ به این بخش از تاریخ ایران پرداخت.
#فریدون_آدمیت #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

بازداشت مهسا ستوده، شهروند بهائی در شیراز؛ انتقال به مکان نامعلوم

در ادامه موج بازداشت شهروندان بهائی در ایران، مهسا ستوده، شهروند ۲۵ ساله بهائی ساکن شیراز، توسط نیروهای امنیتی بازداشت و به مکان نامعلومی منتقل شده است.

به گفته یک فرد مطلع نزدیک به خانواده، روز ۹ فروردین‌ماه حوالی ساعت ۱۸، مأموران سپاه با یورش به منزل این شهروند، اقدام به تفتیش کامل خانه کرده و وسایل الکترونیکی متعلق به اعضای خانواده را ضبط کردند. در جریان این اقدام، مهسا ستوده نیز بازداشت و از محل خارج شده است.

مهسا ستوده از بستگان پژمان زارع دیگر شهروند بهایی است که در اواسط اسفند ماه در شیراز بازداشت و همچنان از وضعیت او اطلاعی در دسترس نیست.

تا زمان تنظیم این گزارش، هیچ اطلاعاتی درباره محل نگهداری، دلایل بازداشت و اتهامات احتمالی علیه این شهروند بهائی منتشر نشده و پیگیری‌های خانواده او برای کسب اطلاع از وضعیتش بی‌نتیجه مانده است.

این بازداشت در حالی صورت می‌گیرد که در ماه‌های اخیر، گزارش‌ها از افزایش فشارهای امنیتی و برخوردهای سیستماتیک علیه شهروندان بهائی در شهرهای مختلف ایران حکایت دارد؛ روندی که با بازداشت‌های خودسرانه و نگهداری افراد در شرایط نامعلوم همراه بوده و نگرانی‌های گسترده‌ای را در پی داشته است.

#داستان_ما_یکیست
#بهاییان_ایران
#گفتگو_توانا

@Dialogue1402

بازداشت بهزاد یزدانی و رومینا خزعلی، زوج بهائی در شیراز

در ادامه فشارها بر شهروندان بهائی، بهزاد یزدانی و همسرش رومینا خزعلی، زوج بهائی ساکن شیراز، توسط نیروهای اطلاعات سپاه بازداشت شده‌اند.

به گفته یک فرد مطلع نزدیک به خانواده، شامگاه شنبه ۸ فروردین‌ماه، مأموران اطلاعات سپاه با مراجعه به منزل این خانواده، پس از تفتیش و ضبط لپ‌تاپ‌ها و تلفن‌های همراه اعضای خانواده، بهزاد یزدانی را بازداشت کردند. وی عصر روز ۹ فروردین طی تماسی کوتاه اطلاع داده که به زندان عادل‌آباد شیراز منتقل شده است.

بر اساس این گزارش، ماموران در همان شب سه بار به منزل مراجعه کرده‌اند. در نخستین مراجعه، با معرفی خود به‌عنوان مامور کلانتری و به بهانه حضور «دزد در پشت‌بام»، وارد منزل پدر و مادر سالمند همسر آقای یزدانی شده و آنان را وادار کرده‌اند با وی تماس بگیرند. در مراجعه دوم، آقای یزدانی بازداشت شده و در سومین مراجعه، پس از حضور همسر و فرزندان، وسایل الکترونیکی اعضای خانواده ضبط شده است.

این منبع همچنین افزود که بعدازظهر یک‌شنبه ۹ فروردین، حدود ۱۰ مأمور برای چهارمین بار به منزل این خانواده و همچنین منزل والدین خانم خزعلی یورش برده و به مدت حدود چهار ساعت به تفتیش محل پرداخته‌اند. در جریان این یورش، کتاب‌ها، عکس‌های دینی و حافظه‌های دیجیتال ضبط شده و رومینا خزعلی نیز با ایجاد رعب و وحشت و در حضور فرزندان نوجوانش بازداشت و به مکانی نامعلوم منتقل شده است.

به گفته این فرد مطلع، رفتار ماموران با ایجاد فضای ترس و تهدید همراه بوده، به‌طوری‌که پسر نوجوان این خانواده که سابقه مشکلات تنفسی داشته، دچار حمله اضطرابی شده است. همچنین ماموران دختر ۱۴ ساله ایشان را مورد بازجویی قرار داده و وسایل شخصی خانواده و حتی میهمانان را نیز بررسی و در مواردی ضبط کرده‌اند.

تا زمان تنظیم این گزارش، هیچ اطلاعاتی درباره اتهامات مطرح‌شده علیه این زوج در دست نیست، هرچند گفته شده ماموران در جریان بازرسی‌ها به «عضویت در فرقه ضاله بهائی» استناد کرده‌اند.

#داستان_ما_یکیست #بهاییان_ایران #گفتگو_توانا

@Dialogue1402