خمینی: «ما تا بانگ لا اله الا الله را در سراسر جهان طنین‌انداز نکنیم، مبارزه هست.»
توهمات فرقه‌ای، مبارزه‌خواهی و به آتش کشیدن یک کشور
ورق بزنید

یکی از خطرناک‌ترین ویژگی‌های فرقه‌ها این است که خود را مأمور تحقق یک «رسالت الهی و روحانی» می‌دانند. در چنین تفکری، انسانیت، آزادی‌های فردی، مرزهای ملی و منافع مردم یک کشور اهمیت خود را از دست می‌دهد.همه چیز را می‌توان قربانی آن «رسالت الهی» کرد، حتی جان مومنین. خمینی در یکی از سخنان خود می‌گوید: «ما تا بانگ لا اله الا الله را در سراسر جهان طنین‌انداز نکنیم، مبارزه هست.» خمینی می‌گفت حتی جان مهم‌ترین شخصیت فرقه، مهدی، را نیز می‌توان قربانی نمود، بی‌توجه به این که شایداین رسالت صرفا خیالاتِ مومنان فرقه باشد.

این جمله نشان می‌دهد که در نگاه او مبارزه نه محدود به ایران، بلکه یک رسالت معنوی، قُدسی و جهانی است. وقتی چنین تفکری به سیاست رسمی یک حکومت تبدیل شود، نتیجه فاجعه است: سوزاندن فرصت‌ها و منابع یک کشور، دخالت در درگیری‌های منطقه‌ای، حمایت از گروه‌های مسلح و ایجاد دشمنی با کشورهای مختلف، و از دست رفتن جان‌های ارزشمند مردمی که نمی‌خواهند در سایه فرقه زیست کنند.

در چنین شرایطی کشور به جای تمرکز بر توسعه، رفاه مردم و ثبات داخلی، به میدان پروژه‌های ایدئولوژیک تبدیل می‌شود. مردم ایران این واقعیت تلخ را برای دهه‌ها زیسته‌اند. آنان با چشم خود شاهد بودند چگونه زندگی‌ها و آرامش آنان قربانی ایمان فرقه‌ای عده‌ای خشونت‌طلب و ستیزه‌خو اما خود-حق-پندار شد.

تاریخ چهار دههٔ گذشته نشان می‌دهد که بسیاری از بحران‌هایی که ایران با آن روبه‌رو بوده، ریشه در همین نگاه فرقه‌ای دارد. حملات به ایران نیز نتیجه همین دیدگاه ایمانی و اعتقادی است: دیدگاهی که مبارزه و مقاتله در آن جایگاهی محوری دارد.
#حکومت_ایدئولوژیک #حکومت_فقهی #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

نوروز از راه رسید؛ سنت دیرینی که از فراز و نشیب تاریخ به ما رسیده و همه ما را در چهارگوشه ایران به هم پیوند می‌دهد؛ سنتی‌ که هیچ‌گاه خاموش نشده؛ نه در جنگ، نه در اندوه، نه در سخت‌ترین سال‌ها. همچون امسال که میهن عزیزمان گرفتار جنگی شده که اهریمن جمهوری اسلامی به راه انداخته است. با این حال آمدن بهار یادآور این است که هیچ زمستانی ماندگار نیست.

ایران سال پراتفاقی را پشت سر گذاشت؛ آمیخته با رنج، امید، ایستادگی و ازدست‌دادن. در روزهایی که تاریکی گاه سنگین‌تر از همیشه بر ما سایه انداخت، چراغ‌هایی روشن ماند در دل مردمی که دست از پایداری برنمی‌دارند.
ما نیز در سال گذشته تلاش کردیم روایت‌گر همین ایستادگی و پایداری‌ها باشیم؛ در کنار شما، با شما و برای ایران.
امیدواریم که در سال نو آرزوی دیرینه همه‌مان برآورده شود و نور آزادی و آبادی بر میهن بتابد.

در سال نو با گرامی‌داشت یاد قهرمانان دلاوری که خون خود را در راه آزادی میهن دادند و با امید به فردایی که باید با همدلی و همبستگی ساخته شود به پیش می‌رویم.

نوروز ۱۴۰۵/۲۵۸۵ پیروز!
به امید روزهای روشن برای ایران!

@Tavaana_TavaanaTech

نابودی دوستی در جهان ایدئولوژیک

پیام همراهان

در جهان ایدئولوژیک، پیش از آن‌که آزادی از خیابان‌ها برود، از گفت‌وگوهای میان انسان‌ها می‌گریزد.
هانا آرنت، فیلسوفی که طعم تبعید و سکوت را چشیده بود، می‌گفت:
«تمامیت‌خواهی از جایی آغاز می‌شود که دیگر نتوانی با دیگری حرف بزنی، بی‌آن‌که بترسی.»

در چنین جهانی، وفاداری به ایدئولوژی جای دوستی را می‌گیرد.
انسان‌ها می‌آموزند پیش از سخن گفتن، در ذهنشان سانسورچی کوچکی را فعال کنند؛ اختلاف، خطر است و سکوت، امنیت.
حتی در جمع‌های دوستانه، نگاه‌های محتاط و حرف‌های بی‌ریسک جای گفت‌وگوهای صادقانه را می‌گیرند.
ترس آهسته و پنهان، دوستی را تهی می‌کند و خانه‌ی آزادی را می‌بندد.

دوستی، به قول آرنت، خانه‌ی آزادی‌ست؛ جایی که انسان می‌تواند خودِ واقعی‌اش را در میان دیگران بیابد.
اما نظام‌های تمامیت‌خواه نمی‌توانند تحمل کنند که میان دو دوست، جهانی از اعتماد و تفاوت زنده بماند.
آن‌ها توده‌ای هم‌صدا می‌خواهند؛ جهانی بدون گفتگو، بدون تفاوت، بدون دوستی.

در چنین شرایطی، هر دوستی واقعی، خودِ نوعی مقاومت است.
وقتی دو نفر در میان ترس و محدودیت، هنوز با صداقت حرف می‌زنند، نوری کوچک در تاریکی می‌درخشد — نوری از جنس کرامت و آزادی.
نظام‌های تمامیت‌خواه از جمع‌های دوستانه شما به شدت می‌ترسند.
در زمانه‌ی خفقان، دوستی‌ها را دریابیم.
یکی از راه‌های حقیقی مبارزه، زنده نگه داشتن همین دوستی‌های واقعی است — جایی که انسان هنوز می‌تواند آزادانه بگوید، بشنود و در تفاوت زیست کند.

#گفتگو #همدلی #همبستگی #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

نوروز ۲۵۸۵ و داغ شدن یک سوال:
قرآن بر سفره هفت‌سین؛ تناقض یا هم‌زیستی؟
ورق بزنید

با فرا رسیدن نوروز، میلیون‌ها ایرانی سفره هفت‌سین می‌چینند، رخت نو می‌پوشند و این روز را جشن می‌گیرند؛ آیینی که ریشه در سنت‌های باستانی ملت ایران دارد. با وجود هماهنگی نسبی میان آیین‌های جشن نوروز، هر خانواده ممکن است آن را به شکل خاص خود نیز جشن بگیرد.

در بعضی از خانه‌ها، قراردادن کتابی مانند دیوان حافظ، به عنوان اوج هنر ایرانی یا شاهنامه به عنوان میراث باستانی رایج است. در بعضی موارد، قرآن در کنار سبزه و سفره هفت‌سین قرار می‌گیرد. امسال بار دیگر این سوال میان گروهی از ایرانیان پرسیده می‌شود که آیا قرآن را باید در این مراسم وارد کرد؟

هم‌زیستی میان مردم نیازمند احترام به آزادی‌ها و انتخاب‌های فردی است. از نظر حقوقی، هر کسی می‌تواند دست به انتخاب بزند. برای بعضی، گذاشتن کتابی دینی که به آن اعتقادی واقعی ندارند و از دستورهای آن پیروی نمی‌کنند، ممکن است نشانی از ریاکاری و ظاهرپرستی باشد.

برای بعضی ممکن است این کار نشانی از هم‌زیستی باشد. در این نگاه، نوروز نه در تقابل با دین، بلکه به عنوان بخشی از فرهنگ یا ترجیحات شخصی تعریف می‌شود.

با این حال، رویکرد رسمی فرقه ولایت فقیه همواره «هم‌زیستی» نبوده است. در سال‌های ابتدایی پس از انقلاب ۱۳۵۷، برخی جریان‌های نزدیک به حاکمیت، آیین‌های ملی از جمله نوروز را «غیراسلامی» یا بازمانده‌ای از پادشاهی قدیم ایران توصیف می‌کردند. هرچند نوروز هرگز حذف نشد، اما این نگاه نشان‌دهنده تنشی عمیق‌تر میان هویت ملی و ایدئولوژی رسمی بود.

در نهایت، پرسش همچنان باقی است: آیا قرآن بر سفره هفت‌سین نشانه هم‌نشینی دو هویت است؟ یا نمونه‌ای از تناقضی قدیمی، که روح و روان ایرانیان را دچار تنشی بدون آرامش ساخته است؟

#نوروز #همزیستی #گفتگو_توانا

@Dialogue1402