نه شادی از جنگ، بلکه امید به پایان جمهوری اسلامی
پیام همراهان

می‌گویند «عزای دسته‌جمعی عروسیه». ضرب‌المثلی تلخ که انگار برای چنین روزهایی ساخته شده است. امروز که سایه جنگ بر سر کشور افتاده، هیچ انسان عاقلی از جنگ خوشحال نمی‌شود. جنگ یعنی ترس، ویرانی و رنج برای مردم؛ یعنی شب‌هایی پر از اضطراب برای خانواده‌ها و کودکان.

اما در کنار این تلخی بزرگ، واقعیتی هم هست که نمی‌توان آن را نادیده گرفت. بسیاری از ما از جنگ خوشحال نیستیم، اما از این که ریشه حکومتی که سال‌ها زندگی ما را با سرکوب، زندان، اعدام و خشونت تباه کرده است کنده شود، احساس دیگری داریم. همان کسانی که دستور قتل و اعدام جوانان ما را دادند، همان کسانی که گلوله را به سوی مردم گرفتند و زندگی نسل‌ها را نابود کردند.

اگر امروز آن ساختار قدرت فرو بریزد و رهبران و آمران این خشونت‌ها از میان بروند، این درد بزرگ ناشی از جنگ، پایانی بر یک رنج طولانی خواهد بود. گاهی دندانی که سال‌ها عفونت کرده، باید کنده شود؛ کاری دردناک، اما ضروری برای نجات.

ما جنگ را نمی‌خواهیم و از رنج مردم اندوهگینیم. اما اگر در دل این بحران، آن دندان لق و فاسد برای همیشه کنده شود، شاید آینده‌ای سالم‌تر برای ما و فرزندانمان ممکن شود. شاید پس از این همه سال، جامعه ما فرصتی پیدا کند تا بدون ترس و سرکوب، زندگی تازه ‌را آغاز کند.

#پایان_جمهوری_اسلامی #پایان_دیکتاتور #جنگ #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

در آستانهٔ چهارشنبه‌سوری، برخی از ایرانیان در خارج از کشور در حال فکر کردن به راهی ساده برای گرامی‌داشت جان‌باختگان اعتراضات هستند. پیشنهادی که مطرح شده روشن کردن شمع، در دست گرفتن گل یا پرچم ایران، و چند لحظه سکوت جمعی به یاد کسانی است که در مسیر آزادی جان خود را از دست دادند.
چنین اقدامی می‌تواند نمادی آرام اما معنادار باشد؛ لحظه‌ای کوتاه برای یادآوری نام‌ها و زندگی‌هایی که از دست رفتند. بسیاری باور دارند که حتی یک شمع کوچک نیز می‌تواند نشانه‌ای از همبستگی و یادآوری باشد. این کار نه نیاز به مراسم بزرگ دارد و نه شعارهای بلند. چند نفر که کنار هم بایستند، شمعی روشن کنند و چند لحظه سکوت کنند، خود می‌تواند پیامی روشن داشته باشد: اینکه قربانیان فراموش نشده‌اند.
چهارشنبه‌سوری همواره جشن نور و آتش بوده است، آیینی که ایرانیان با افروختن آتش، رقص و گردهم‌آیی‌های دوستانه و خانوادگی برگزار کرده‌اند. امسال بعضی از ایرانیان قصد دارند به جای اقدامات معمول، این روز را برای افروختن شمع به یاد ایرانیان دربند، در گذشته و نیز ایرانیانی که اسیر فرقه ولایت فقیه هستند در سراسر جهان برگزار کنند.

#آیین #چهارشنبه_سوری #گفتگو_توانا

در سال‌های گذشته تصاویر متعددی منتشر شده که نشان می‌دهد بر روی برخی موشک‌های حکومت ایران شعارهایی علیه اسرائیل نوشته شده است؛ حتی در مواردی این تهدیدها به زبان عبری، زبان رسمی اسرائیل نوشته شده‌اند؛ شعارهایی مانند «اسرائیل باید محو شود» یا «مرگ بر اسرائیل». این اقدام صرفاً یک شعار داخلی نبود، بلکه پیامی مستقیم به یک کشور دیگر است: تهدید نظامی آشکار.

استفاده از زبان تهدید و گفتمان نفرت‌پراکنانه همواره از مهم‌ترین بخش‌های سیاست جنگ‌افروزانه است. چنین زبانی امکان همزیستی و زندگی مسالمت‌آمیز را از بین می‌برد. وقتی حکومتی سال‌ها یک کشور دیگر را به نابودی تهدید می‌کند، طبیعی است که آن کشور نیز این تهدیدها را جدی بگیرد.

در روابط بین‌الملل، استفاده از زبان تهدید نظامی آشکار یکی از مهم‌ترین عواملی است که می‌تواند به تنش، درگیری و حتی جنگ منجر شود. خمینی نیز در ابتدای سلطه فرقه‌اش بر ایران آشکارا شیعیان عراق را به شورش علیه حکومت وقت آن کشور دعوت کرده بود، امری که در آغاز جنگ هشت‌ساله تاثیری شدید داشت.

به نظر می‌رسد ولایت فقیه بر اساس نوعی اندیشه جنگ‌طلبانه و خصمانه متشکل شده باشد. وقتی یک فرقه ایدئولوژی «اسلام مُقاتله» را تبلیغ می‌کند، طبیعی است که زبان سیاست خارجی آن نیز زبان تهدید و جنگ باشد. اما این گروه دیگران را متهم کند که آغازگر درگیری‌ها هستند. این در حالی است که تبلیغ نابودی یک کشور، توسعهٔ موشک‌هایی با همین پیام‌ها به زبان همان کشورها و تکرار دائمی این تهدیدها بخشی از سیاست رسمی این فرقه بوده است.

بخشی از ایرانیان در سال‌های گذشته به این سیاست جنگ‌افروزانه نظام اعتراض کردند. اما استراتژِی فرقه ولایت فقیه مانند همیشه ایجاد سر و صدای زیاد و سرکوب صدای دیگران بوده است. هدف این فرقه، پنهان کردن روایت واقعی و ارائه یک روایت جعلی تاریخی است؛ کاری که فرقه ولایت فقیه در آن چندین قرن تجربه‌‌ دارد.


اما هزینهٔ این سیاست‌ها را چه کسی می‌پردازد؟
پاسخ روشن است: مردم ایران.

#پایان_جمهوری_اسلامی #جنگ #پایان_دیکتاتور #گفتگو_توانا

@Tavaana_TavaanaTech