در جمهوری اسلامی ایران، دین دیگر صرفاً راهنمای اخلاق و معنویت نیست؛ بلکه به ستون اصلی یک ایدئولوژی سیاسی بدل شده که هدف نخستش حفظ و گسترش قدرت است. از همان ابتدای انقلاب، رهبران نظام آشکارا اعلام کردند که اسلام نه فقط دین، بلکه نظام سیاسی کامل است و باید همهٔ عرصه‌های حکومت را دربرگیرد. این نگاه، دین را از جایگاه الهام‌بخش فردی خارج و به ابزار اداره و کنترل جامعه تبدیل کرده است.

در این ساختار، مرز میان «مقدسات» و «سیاست» عملاً از بین رفته است. مخالفت با حکومت به‌عنوان مخالفت با اسلام معرفی می‌شود و نقد رهبر، توهین به مقدسات تلقی می‌گردد. یکی از صریح‌ترین نشانه‌های این ذهنیت، جمله مشهور آیت‌الله خمینی است که گفت: «حفظ نظام از اوجب واجبات است». این عبارت، عملاً اولویت همه ارزش‌های اخلاقی و حتی احکام دینی را به بقای ساختار سیاسی گره می‌زند. یعنی اگر لازم باشد، می‌توان بسیاری از اصول اخلاقی و دینی را برای حفظ نظام کنار گذاشت.



متن کامل تر را در اسلایدها ها بخوانید

#حکومت_ایدئولوژیک #دین_حکومتی #سکولاریسم #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

‌
صیانت از خود و مقاومت در برابر دیگری:
سازوکار فرویدیِ گریز از حقیقت و تفاوت


در روانکاوی فروید، «صیانت از خود» تنها به معنای حفاظت جسمی نیست؛ بلکه نظامی روانی است که انسان را از اضطراب، تعارض و فروپاشی درونی حفظ می‌کند.

از این منظر، ذهن برای دوام آوردن، حقیقت را تنها زمانی می‌پذیرد که با انسجام درونی‌اش سازگار باشد.

هر واقعیتی که تصویر فرد از خود، جهان یا باورهایش را تهدید کند، در ذهن به‌صورت خطر تجربه می‌شود و سازوکارهای دفاعی فعال می‌شوند: انکار، سرکوب، عقلانی‌سازی
یا فرافکنی.

همین سازوکار است که مقاومت انسان در برابر «دیگری» را توضیح می‌دهد.

دیگری، با باورها، ارزش‌ها یا سبک زندگی متفاوت، واقعیتی بیرونی است که می‌تواند نظم روانی فرد را مختل کند، زیرا تفاوت شکافی در میان قطعیت‌های درونی ایجاد می‌کند.

برای فروید، باورهای شخصی فقط اندیشه نیستند؛ بخشی از ساختار روانی‌اند و تکیه‌گاه صیانت نفس.

در نتیجه، مواجهه با دیگری نه صرفا مبادله نظر، بلکه برخوردی تهدیدکننده با چیزی است که ممکن است بنیان هویتی را سست کند.

ذهن برای جلوگیری از این لرزش، همان دفاع‌هایی را به‌کار می‌گیرد که در برابر حقیقت ناخوشایند به‌کار می‌برد:

دیگری بی‌اعتبار می‌شود، ساده‌سازی یا کلیشه‌سازی می‌شود، یا به‌عنوان دشمن و تهدید بازنمایی می‌گردد.

این واکنش‌ها نشانه ضعف اخلاقی نیست؛ بلکه از دید فروید، عملکرد طبیعی روان برای حفظ انسجام و جلوگیری از فروپاشی است.

به این ترتیب، الگوی بنیادین چنین است:
صیانت از خود → تحریف حقیقت → مقاومت در برابر دیگری.

یعنی همان نیرویی که انسان را از اضطراب درونی محافظت می‌کند، او را در برابر پذیرش تفاوت و مواجههٔ واقعی با دیگری نیز مقاوم می‌سازد.

انسان تنها زمانی می‌تواند دیگری را بپذیرد که روانش ظرفیت تحمل گسست در باورهای خودساخته و مواجهه با حقیقت‌های ناهمخوان را پیدا کرده باشد.
#فروید #صیانت_از_خود #دیگری #تفاوت #باور #روان #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

گرسنگی اجباری و آزار صوتی
توصیف صادق هدایت از ماه رمضان

«هوایش الان ۳۵ درجه است به طوری که مگس و پشه‌هایش یا مرده‌اند و یا از مکه معظمه به مدینه طیبه مهاجرت کرده‌اند. ماه مبارک رمضان هم هست. همه کافه‌ها بسته شده و مذهبِ خیلی دموکرات و آزادی‌خواه اسلام، به موجبِ نهی از منکر، همه جور تظاهر به روزه خوردن را قدغن کرده. تقیه، دروغ مصلحت آمیز و [...]. مثل این‌ که اگر من مُسهل می‌خورم، همه مجبورند مسهل بخورند، و یا ادای مسهل خوردن را دربیاورند. این‌ها عنعنات* است...

همه این‌ها به درَک، جلو خانه‌مان یک قهوه‌خانه است علاوه بر سر و صدایش، شب‌ها از یک بعد از نصف شب تا ساعت ۴ یا ۵، تمام برنامه ماه مبارک را، که عبارت از اذان و مناجات و زوزه‌های ربّانی و [...] سبحانی است باید [...] کنم و لای سبیل بگذارم... پس در این صورت از حق کپه مرگ گذاشتن [خوابیدن] هم محرومم، حقی که اقلاً شپش و خرچسونه دارند. این را چه اسمی می‌شود رویش گذاشت؟» (نامه صادق هدایت به شهید نورایی، تابستان ۱۳۲۹)

صادق هدایت در نوشته‌های خود بارها به جد یا به طنز و طعنه به مذهب رایج در ایران نقد و انتقاد وارد کرده‌است. به غیر از کتاب‌هایش، هدایت در نامه‌نگاری‌هایش نیز به اوضاع زمانه خود اشاره می‌کند. بخش بالا قسمتی از نامه او به حسن شهید نورایی، حقوقدان و نویسنده ایرانی است. در این بخش از نامه هدایت اوضاع زندگی خودش در ماه رمضان را توصیف می‌کند؛ اوضاعی که شباهتی زیاد به اوضاع امروز ایران دارد.

*عنعنات اصطلاحی است به معنی روایات و سنت‌های تاریخی، از کلمه «عنعنه» (در حدیث‌شناسی) به معنای استفاده مکرر از واژه «عن» در روایت کردن است. عن در عربی به معنای «از» است. مثلا روایت فلانی از فلانی از فلانی... در حدیث به شکل «قال فلان عن فلان عن فلان...» عنوان می‌شود.

به دلیل محدودیت‌های شبکه‌های اجتماعی به جای برخی کلمات از [...] استفاده شده است. اصل نامه در منابع اینترنتی در دسترس است.‌


#صادق_هدایت #روزه #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

فراتر از هزاران واژه
نقش نمادها در گفت‌وشنود و همبستگی

نمادها نقش بنیادینی در گفت‌وگوها و گفتمان اجتماعی دارند. زبان در واقع خود متشکل از نمادها است. یک نماد می‌تواند آن‌چه را که صدها صفحه کتاب و ساعت‌ها بحث نیاز دارد، در یک تصویر فشرده کند. نمادها تاریخ، ارزش‌ها و هویت یک گروه یا ملت را در خود متراکم می‌کنند. نمادها هم‌چنین می‌توانند صدها دروغ یا ادعای بی‌اساس را در یک لحظه نابود کنند. نمادها سریع‌تر از استدلال حرکت می‌کنند. یک پرچم یا نشان، پیش از آن‌که فرصتی برای مناظره فراهم شود، پیام خود را منتقل می‌کند. در شرایط سرکوب و سانسور، نماد به زبان مشترک تبدیل می‌شود: زبانی که بدون نیاز به بیانیه رسمی، پیام اعتراض، تعلق یا مقاومت را منتقل می‌کند. هنگامی که سخن گفتن پرهزینه است، تصویر سخن می‌گوید.

نمادهایی مانند شیر و خورشید ایران حامل حافظه جمعی‌اند؛ این نوع نمادهای اسطوره‌ای نشانه‌هایی هستند که نسل‌های مختلف را به یکدیگر پیوند می‌زنند و میان گذشته، حال و آینده پلی پایدار می‌سازند. به همین دلیل است که یک تصویر ساده می‌تواند احساسی عمیق و معنایی گسترده را هم‌زمان فراخوانی کند.به علاوه، نمادها در ایجاد همبستگی میان نسل‌ها نقشی اساسی دارند، همان نقشی که از یک گفتگوی سازنده انتظار می‌رود. در شرایطی که روایت‌های سرکوبگران می‌کوشند گذشته را بازنویسی کنند، نمادهای تاریخی می‌توانند پیوستگی هویت ملی را حفظ کنند و از گسست فرهنگی جلوگیری نمایند.

نقش شبکه‌های اجتماعی نیز در احیای نمادهای ممنوع چشمگیر است. تصویری که زمانی تلاش می‌شد فراموش گردد، امروز می‌تواند در چند ثانیه در میان میلیون‌ها نفر بازنشر شود. این فضا امکان بازتعریف، بازخوانی و بازپس‌گیری نمادهای تاریخی را فراهم کرده و انحصار روایت رسمی را به چالش کشیده است. در چنین چارچوبی می‌توان فهمید چرا جمهوری اسلامی نسبت به نمادهای ملی، به‌ویژه نشان شیر و خورشید، حساسیتی عصبی و جنون‌آمیز دارد. این نماد نه صرفاً یادگار یک دوره سیاسی، بلکه نماینده تاریخی طولانی‌تر از هویت ایرانی است؛ هویتی مستقل از ایدئولوژی رسمی کنونی. جرم‌انگاری استفاده از چنین نمادی نیز خود گواه قدرت آن است. اگر نشانی بی‌اثر باشد، نیازی به ممنوعیت ندارد. تبدیل یک تصویر به موضوع تعقیب کیفری، اعترافی ضمنی به توان بسیج‌کنندگی آن است.

#نماد #نشانه #همبستگی #گفتگو_توانا

@Tavaana_TavaanaTech