‌
ملت ایستاده شکست نمی‌خورد؛
خیابان خانه‌ پیروزی ماست


پیام همراهان

پیروزی در برابر نظام‌های سرکوبگر هرگز یک‌باره اتفاق نمی‌افتد؛ استمرار حضور مردم در خیابان است که قدرت حقیقی را می‌سازد.

در اعتراضات ایران نیز همین تداوم، همین قدم‌های هر روزه و صدای بی‌وقفه است که می‌تواند معادله قدرت را تغییر دهد.

تجربه کشورهای دیگر هم این واقعیت را تأیید می‌کند: در سودان، جنبشی که سرانجام عمرالبشیر را سرنگون کرد، نه با یک روز تجمع، بلکه با ماه‌ها حضور پیوسته، اعتصاب‌های سراسری و همبستگی گروه‌های مختلف اجتماعی شکل گرفت. مردم با وجود سرکوب و تهدید، در کنار هم ایستادند و هیچ مطالبه‌ای را تنها نگذاشتند.

ما به‌عنوان همراهان این راه می‌دانیم هر گامی که در خیابان برداشته می‌شود، وزن امید را بیشتر می‌کند و دیوار ترس را فرو می‌ریزد.

حضور مداوم یعنی نشان دادن اینکه اعتراض یک واکنش لحظه‌ای نیست، بلکه خواسته‌ای عمیق، انسانی و جمعی است.

ما یاد گرفته‌ایم که پیروزی زمانی معنا پیدا می‌کند که از هم جدا نشویم، پشت هم بایستیم و به قدرت درونی یکدیگر تکیه کنیم.

این مسیر سخت است، اما همبستگی ما سخت‌تر از هر سرکوبی است.

ما به هم امید می‌دهیم، صدای هم را تقویت می‌کنیم و به دنیا نشان می‌دهیم ملتی که متحد بماند، دیر یا زود سرنوشت خود را پس خواهد گرفت.

#اعتراضات_سراسری #همبستگی #پایان_دیکتاتور #گفتگو_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

‌
هیچ چیز مثل آزادی نیست

پیام همراهان

هیچ چیز مثل آزادی نیست؛ مفهومی که تا زمانی که از ما دریغ نشود، قدر واقعی‌اش را درنمی‌یابیم. زندگی در سایه حکومت دیکتاتوری یعنی نفس‌کشیدن در هوایی سنگین، جایی که ساده‌ترین حقوق انسانی به امتیاز بدل می‌شود.
مردم ایران به خروش آمده‌اند، نسلی که نمی‌خواهد در تاریکی بماند.
ایستادگی در برابر سرکوب، کاری دشوار و پرهزینه است؛ اما تاریخ نشان داده است که هیچ قدرتی نمی‌تواند اراده انسان‌ها برای آزادی را بی‌پاسخ بگذارد.
همبستگی، نیرویی است که ترس را می‌شکند و امکان فردا آزاد را می‌سازد.
راه رسیدن به آزادی شاید طولانی و پرخطر باشد، اما هر گام، هر صدا و هر دست در دست دیگری، ما را یک قدم به جهانی نزدیک می‌کند که در آن زندگی ارزش زیستن دارد.

#اعتراضات_سراسری #همبستگی #آزادی #پایان_دیکتاتور #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

عدالتِ جغرافیایی؛ استاندارد دوگانه مرجعیت در برابر سرکوب و کشتار

از سنگ صدا آمد، از علما نه

پیام همراهان


در بسیاری از بحران‌های سیاسی سال‌های اخیر، رفتاری که از سوی مراجع تقلید شیعه مشاهده شده، تصویری روشن از یک استاندارد دوگانه به‌دست می‌دهد؛ شکافی که میان ملاحظات فقهی ادعایی و تعلقات سیاسی واقعی آنان دهان باز کرده است. آن‌جا که سرکوب در خارج از مرزها رخ می‌دهد، مواضع تند و کلام آتشین است؛ اما همان صحنه‌ها در داخل ایران، ناگهان «فتنه»، «اغتشاش» یا «حفظ نظام» نام می‌گیرد.

در بحران بحرین سال ۲۰۱۱، زمانی که معترضان میدان لؤلؤ با سرکوب سنگین روبه‌رو شدند، بسیاری از مراجع قم از «نسل‌کشی» سخن گفتند. در عربستان نیز پس از اعدام شیخ نمر، بیانیه‌ها پر بود از واژه‌هایی چون «جنایت» و «استکبار». در این موقعیت‌ها، مرجعیت شیعه نقابِ مدافع مظلوم را به چهره داشت.

اما همین نگاه، در مواجهه با اعتراضات داخلی، رنگ می‌بازد. در دی‌ماه ۹۶ و آبان ۹۸، هنگامی که گزارش‌ها از صدها کشته حکایت داشت، برخی مراجع حکومتی نه تنها هشدار یا انتقادی مطرح نکردند، بلکه معترضان را «مزدور دشمن» نامیدند و از «برخورد قاطع» دفاع کردند. در جنبش مهسا امینی نیز، بخش مهمی از مرجعیت قم عملا در کنار نیروهای امنیتی ایستاد و معترضان را «اهل باطل» خواند؛ چنان‌که حتی در سال‌های بعد نیز بر لزوم «برخورد با هنجارشکنان» تاکید می‌شود. امروز هم در اعتراضات سراسری از سنگ صدا آمد اما از مراجع و علما نه.

این تضاد، تصادفی یا صرفا برداشت عمومی نیست؛ نشانه‌ای ساختاری از جغرافیایی‌کردن عدالت است. ظلم، وقتی در خیابان‌های منامه و قطیف اتفاق می‌افتد، محکوم و «حرام» است؛ اما همان رفتار در تهران و زاهدان، لباس فقهی می‌پوشد و «صیانت از نظام» نامیده می‌شود. چنین رویکردی جایگاه تاریخی مرجعیت را که مدعی پناه مظلومان و سخنگوی اخلاق دینی معرفی کرده است، به نهادی تقلیل می‌دهد که در بزنگاه‌های سیاسی، بیش از آنکه نگران جان مردم باشد، دغدغه تثبیت قدرت و منافع خود را دارد.

#اعتراضات_سراسری #سرکوب #مرجعیت_شیعه #پایان_دیکتاتور #گفتگو_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

ایران معترض و گذار از ایدئولوژی تحمیلی
تحلیل نشانه‌های رنسانس عقیدتی در بطن جامعه

پیام همراهان

اعتراضات سراسری این روزهای ایران بار دیگر نشان داده است که شکاف میان جامعه و نظام سیاسی ـ مذهبی به مرحله‌ای تازه رسیده است. تصاویر منتشرشده از شهرهای مختلف، که در آن‌ها تعدادی مسجد، چند حوزه علمیه و دست‌کم یک امامزاده در آتش خشم معترضان سوخته است، صرفا تخریبِ فیزیکی یک‌سری بنا نیست؛ بلکه بازتاب نمادین یک تغییر عمیق در ذهنیت جمعی است. این رویدادها را نمی‌توان به رفتار گروهی محدود تقلیل داد؛ بلکه باید آن‌ها را نشانه‌ای از تحولات گسترده‌تری در بطن جامعه ایران دانست.

در سال‌های اخیر، با گسترش دسترسی به اطلاعات آزاد، شبکه‌های اجتماعی و ارتباط با جهان بیرون، نسل‌های جدید بیش از هر زمان دیگری قادرند روایت‌های رسمی را با واقعیت‌های مختلف مقایسه کنند. آن‌چه زمانی حقیقت قطعی تلقی می‌شد، اکنون به چالش کشیده می‌شود. جوانان دیگر نه صرفا مصرف‌کننده روایت‌های حکومتی، بلکه تولیدکننده و تحلیل‌گر روایت‌های خود هستند. این تغییر پارادایم، قدرت حکومت را در انحصار حقیقت به‌طور جدی تضعیف کرده است.

حال در کنار احتمال خرابکاری حکومتی برای تخریب این اماکن و تهیج قشر مذهبی علیه معترضان که امری ممکن به نظر می‌رسد، اگر خروش بخش از مردم بر این نمادها را در نظر بگیریم می توان گفت؛  در کنار تحول اطلاعاتی، فشارهای اجتماعی ناشی از حاکمیت دینی از تحمیل سبک زندگی تا کنترل‌های عقیدتی و محدودیت‌های مدنی نارضایتی انباشته‌ای ایجاد کرده که امروز به شکل طغیان علیه نمادهای قدرت مذهبی بروز می‌کند. در ذهن بسیاری از معترضان، این بناها نه فقط مکان‌های مذهبی، بلکه ابزار تثبیت اقتدار و ایدئولوژی رسمی تلقی می‌شوند. تخریب آن‌ها، یک پیام آشکار دارد: اعتراض فقط سیاسی نیست، عقیدتی هم هست.

این مجموعه عوامل نشان می‌دهد ایران در آستانه نوعی «رنسانس عقیدتی» قرار گرفته است؛ دوره‌ای که در آن مردم، به‌ویژه نسل‌های جوان، به بازتعریف رابطه خود با دین، اخلاق، آزادی و قدرت می‌پردازند. رنسانسی که لزوما به معنای بی‌دینی نیست، بلکه به معنای بازگرداندن دین به قلمروی شخصی و جدا کردن آن از ساختار قدرت است. نشانه‌های این تحول را می‌توان در رواج پرسشگری، نقد مرجعیت مذهبی، فاصله‌گیری از مناسک رسمی، و تلاش فردی برای یافتن معنای شخصی و غیرتحمیلی مشاهده کرد.

اگرچه آینده ایران هنوز در راه است، اما این واقعیت روشن است که جامعه امروز، جامعه دیروز نیست. رنسانس عقیدتی در حال شکل‌گیری، نه یک رویداد لحظه‌ای، بلکه یک روند تاریخی است که به‌تدریج سیمای فکری و فرهنگی ایران را دگرگون خواهد کرد.

#اعتراضات_سراسری #رنسانس_عقیدتی #گفتگو_توانا

@Dialogue1402