‌
در باب محکومیت ترور چارلی کرک؛
ضرورت تقویت فرهنگ گفت‌وشنود

ترور و قتل سیاسی، به‌ویژه هنگامی که قربانی فردی اهل گفتگو و فرهنگ گفت‌وشنود باشد، ضربه‌ای سنگین بر پیکره‌ی اجتماعی هر جامعه است. چنین رخدادی نه‌تنها جان یک انسان را می‌گیرد، بلکه ارزش‌های مشترکی چون احترام، شنیدن صدای دیگران و یافتن راه‌حل‌های مسالمت‌آمیز را نیز تضعیف می‌کند. از این منظر، خشونت جایگزین گفت‌وگو نمی‌شود، بلکه بنیان‌های همزیستی و اعتماد را متزلزل می‌سازد.

رویکرد محکوم کردن ترور به معنای دفاع از حق حیات و آزادی اندیشه است. جامعه‌ای که به جای مناظره به حذف فیزیکی روی آورد، در حقیقت ظرفیت تحمل خود را از دست داده است. این ناتوانی در شنیدن نظر متفاوت، در نهایت همه را آسیب‌پذیر می‌کند؛ زیرا چرخه‌ی خشونت یک‌سویه باقی نمی‌ماند و هر روز قربانیان تازه‌ای می‌گیرد.

از دیدگاه اجتماعی، حذف یک صدا برابر با خاموش کردن امکان یادگیری از تجربه‌ی دیگری است. جامعه‌ای که صداهای گوناگون در آن شنیده می‌شوند، انعطاف‌پذیرتر و پایدارتر است. در مقابل، جامعه‌ای که اختلاف نظر را تهدید تلقی کند، پیوسته در معرض گسست و بحران باقی خواهد ماند. به همین دلیل، تقویت فرهنگ گفت‌وگو به‌جای خشونت نه یک انتخاب، بلکه ضرورتی حیاتی است.

وقتی قتل سیاسی به‌جای گفتگو برگزیده می‌شود، چرخه‌ی خشونت نه‌تنها پایان نمی‌یابد بلکه شدت می‌گیرد. خشونت با خشونت پاسخ داده می‌شود و نتیجه آن انباشت خشم، ترس و بی‌اعتمادی متقابل است. در چنین فضایی، نه تنها مشکلات حل نمی‌شوند بلکه شکاف‌ها عمیق‌تر می‌شوند. این فرایند، جامعه را از مسیر توسعه و همزیستی دور می‌کند.

بنابراین، محکوم کردن ترور و تأکید بر ارزش گفت‌وگو، اقدامی اخلاقی و اجتماعی است. جامعه‌ای که بتواند آرا و دیدگاه‌های متفاوت را تحمل کند، نه تنها از خشونت می‌کاهد بلکه ظرفیت همزیستی و همدلی را در خود پرورش می‌دهد. تنها با چنین رویکردی است که می‌توان چرخه خشونت را شکست و به جای حذف، به سازندگی و درک متقابل رسید.

#چارلی_کرک #ترور #رواداری #گفت_و_شنود #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

‌
ظاهر مطیع و باطن پنهان؛
استبداد با روان ما چه می‌کند؟

استبداد فقط سیاست را نابود نمی‌کند؛ روان انسان را هم فرسوده می‌سازد. در جامعه‌ای که حقیقت سرکوب می‌شود و اطاعت کورکورانه فضیلت شمرده می‌شود، افراد برای بقا ناچار می‌شوند ظاهر و باطن خود را از هم جدا کنند: در ظاهر مطیع، در باطن پنهان.

این دوگانگی را همه‌جا می‌بینیم.
کارمند دولتی در راهپیمایی حکومتی شرکت می‌کند، پرچم به دست می‌گیرد، اما در دل با شعارها بیگانه است.
معلمی در کلاس، روایت رسمی تاریخ را تدریس می‌کند، اما در ذهن خود حقیقتی دیگر را باور دارد.
روزنامه‌نگاری خبر رسمی را منتشر می‌کند، اما در خلوت به دنبال یافتن زبانی برای رساندن واقعیت است.

چنین وضعی، آرام‌آرام ریاکاری و دروغ را به هنجار بدل می‌کند. صداقت و صمیمیت به حاشیه می‌روند، اعتماد اجتماعی فرومی‌ریزد، و جامعه گرفتار روابطی سطحی و دوپهلو می‌شود. نتیجه، چیزی جز گسیختگی روانی نیست؛ آدم‌ها به‌جای زیستن در حقیقت، به نمایشگری اجباری تن می‌دهند.

اما آیا راهی برای رهایی وجود دارد؟
راهکار کلیدی همان است که متفکرانی چون هانا آرنت و واتسلاو هاول بر آن تأکید کرده‌اند: شجاعت اخلاقی و زندگی در حقیقت. هر کس، هر جا که هست، می‌تواند انتخاب کند که میان ظاهر و باطنش فاصله کمتری بیندازد. گفتن حقیقت—حتی به‌صورت محدود و در جمع‌های امن—و تصمیم‌های مسئولانه در محیط کار یا اجتماع، هم سلامت روان فرد را حفظ می‌کند و هم چرخه ریاکاری را به چالش می‌کشد.

استبداد می‌خواهد ما را به موجوداتی با دو چهره تبدیل کند. اما هر گامی به‌سوی صداقت، تفکر انتقادی و شجاعت اخلاقی، فرصتی است برای بازسازی روان، اعتماد و آینده‌ای انسانی‌تر.

#استبداد #دیکتاتور #زندگی_در_حقیقت #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

‌
تجزیه ایران و سلطه غرب!
واقعیتی محتمل یا توهمی سیاسی؟
آیا هایدگری‌ها به بقای جمهوری اسلامی کمک کرده‌اند؟



یکی از پرسش‌های مهم امروز این است که چرا جمهوری اسلامی پس از چهار دهه سرکوب و بحران همچنان پابرجاست. پاسخ‌ها فراوان‌اند: اقتصاد نفتی، حمایت خارجی، سرکوب، ضعف اپوزیسیون. اما یک عامل کمتر دیده‌شده، نفوذ گفتمان هایدگری در ایران است.

هایدگر فیلسوف آلمانی، منتقد مدرنیته و تکنولوژی بود. در غرب، برداشت‌های گوناگونی از او وجود دارد، از الهام‌های محیط‌زیستی گرفته تا اگزیستانسیالیستی. اما در ایران، به‌واسطه احمد فردید و شاگردانش، هایدگر به پرچم «غرب‌ستیزی» تبدیل شد. این برداشت یک‌سویه، به جای آزادی‌خواهی، بر حفظ «اصالت» و مبارزه با «غرب‌زدگی» تمرکز داشت و عملاً به کار ایدئولوژی جمهوری اسلامی آمد.

هایدگری‌های ایرانی و همفکرانشان، به جای دفاع از دموکراسی، دائم بر دو خطر تأکید کردند: تجزیه ایران و سلطه غرب. هر جنبش اعتراضی با این برچسب‌ها تخطئه شد: جنبش ۸۸ «فتنه آمریکایی»، آبان ۹۸ «پروژه سیا»، و زن، زندگی، آزادی «طرح ناتو». در حالی که این حرکت‌ها ریشه در نارضایتی واقعی مردم داشت، نه طراحی خارجی.

ترس از تجزیه، در عمل ابزاری برای حفظ وضع موجود شد. تجربه جهانی نشان می‌دهد که فروپاشی بیشتر محصول تبعیض و استبداد است، نه نتیجه دموکراسی. همین‌طور، خطر «سلطه غرب» اغراق‌آمیز است. استقلال واقعی نه در انزوا، بلکه در آزادی و اقتصاد پایدار معنا پیدا می‌کند.

البته تداوم جمهوری اسلامی فقط نتیجه هایدگری‌ها نیست؛ نفت، سرکوب و اپوزیسیون پراکنده هم سهم دارند. اما این جریان فکری با تئوریزه کردن ترس، مردم و حتی بخشی از اپوزیسیون را خلع‌سلاح کرده است.

راه آینده جنبش آزادی‌خواهی روشن است:

بازتعریف استقلال در چارچوب آزادی و عدالت.

تمرکز بر برابری قومی برای رفع نگرانی از تجزیه.

افشای ترس‌سازی‌هایی که رژیم و همفکرانش تکرار می‌کنند.

هایدگریسم ایرانی، با همه پیچیدگی‌هایش، بیش از آنکه در خدمت آزادی باشد، به تداوم سلطه کمک کرده است. تنها با عبور از این ترمز ذهنی است که می‌توان به آینده‌ای آزاد، عادلانه و یکپارچه اندیشید.

مطالعه بیشتر در وبسایت
https://dialog.tavaana.org/ahmad-fardid/

#احمد_فردید #هایدگر #غرب_ستیزی #گفتگو_توانا

@Dialogue1402