‌
امام جمعه قزوین: می خواهیم بشریت را به سعادت دنیا و آخرت برسانیم

مظفری، امام جمعه قزوین: مهمترین هدف دنیایی انقلاب اسلامی برپا ساختن تمدن نوین اسلامی است، ما به دنبال این هستیم که تمدن اسلامی را مجدد برپا کنیم تا در سایه این تمدن بشر به خیر و سعادت دنیا و آخرت برسد.

یکی از مخاطبان برای ما نوشته:
آقا جان، شما که می‌فرمایید می‌خواهید بشریت رو به سعادت دنیا و آخرت برسونید، اول یه نگاهی به حال و روز همین مردم خودمون بندازید؛ دین و دنیای ما رو با همین شعارها خراب کردید، جوون‌هامون یا مهاجرت کردن یا توی ناامیدی دست و پا می‌زنن، سفره‌ها کوچیک شده، دل‌ها پر از نگرانیه. هر جا هم تو منطقه پا گذاشتید، جز فقر و جنگ و بی‌ثباتی چیزی نبردید. این چه سعادتیه که فقط شما می‌بینید؟
دست از سر ما و مردم دنیا بردارید، بذارید نفس بکشیم، خودمون راه دین و دنیامون رو پیدا می‌کنیم.

#شیعه_گری #حکومت_مذهبی #بهشت #جهنم #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

میراث سقراط، کابوس حکومت‌های ایدئولوژیک

دکتر حسن باقری‌نیا، استاد دانشگاه و پژوهشگر، در این ویدئو با اشاره به میراث فکری سقراط، به نقد آموزش اخلاق در نظام‌های استبدادی پرداخته است. او تأکید می‌کند که سقراط معتقد بود زندگی بدون بررسی و تأمل، ارزش زیستن ندارد و اخلاق را باید از طریق پرسش، اندیشیدن و شک کردن کشف کرد، نه از طریق تحمیل و تلقین.

دکتر باقری‌نیا روش سقراط را «دیالکتیک» یا گفت‌وگوی انتقادی توصیف می‌کند؛ گفت‌وگویی دوسویه و مبتنی بر پرسش، با هدف رسیدن به درکی عمیق‌تر، نه برای غلبه بر طرف مقابل. او این روش را در تضاد کامل با ساختارهای استبدادی می‌داند که اخلاق را ابزاری برای کنترل می‌بینند و نه بستر رشد انسانی.

وی خاطرنشان می‌کند که در نظام‌های استبدادی، اخلاق از طریق تلقین، احساسات، تبلیغات یک‌سویه و تحمیل دینی آموزش داده می‌شود. در این فضا، شک کردن بی‌ادبی تلقی می‌شود و پرسیدن نشانه گمراهی. نتیجه، شکل‌گیری جامعه‌ای مطیع، بی‌سؤال و بی‌تفکر است.

دکتر باقری‌نیا در پایان تأکید می‌کند که امروز بیش از همیشه به روش سقراط نیاز داریم؛ نه فقط در کلاس‌های فلسفه، بلکه در خانه‌ها، روابط و حتی در نقد قدرت. گفت‌وگو، شک و شنیدن نظر مخالف ابزار رشد ما هستند، نه تهدید.

#حسن_باقری_نیا #استبداد_دینی #تفکر_انتقادی #تفکر #گفتگو #پرسشگری #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

‌
رییس سازمان عقیدتی سیاسی پلیس گفته است که یگان ویژه از «دین خدا دفاع می‌کند» و در صف حمایت از یاران حسین این علی است. اما نظام ولایت فقیه اولین حکومتی نیست که چنین ادعایی دارد.

در مصر باستان فرعون‌هایی بودند که خود را «سایه‌ی خدا» می‌نامیدند و خشونت‌های خود را ابزار حفظ «نظم آسمانی» معرفی می‌کردند. در تاریخ، حاکمانی که قدرت خود را مقدس جلوه داده‌اند، معمولاً با همین منطق، سرکوب را توجیه کرده و هر تغییر یا اعتراضی را «کفر» یا «توهین به مقدسات» تلقی کرده‌اند.

در مصر باستان، جنگ، سرکوب و حتی برده‌داری، به عنوان اجرای «اراده‌ی الهی» معرفی می‌شد. فرعون‌ها با مفهومی به نام «مآت» ـ نظم آسمانی ـ حکومت می‌کردند. هرگونه مخالفت با قدرت مرکزی، مخالفت با این نظم مقدس تعبیر می‌شد. نتیجه چه بود؟ سرکوب، بی‌عدالتی و عدم پاسخگویی قدرت، همگی در پوشش «دفاع از مقدسات». فرعون‌های مصر با این توجیه‌ها صدهاسال حکومت کردند. هر عمل وحشتناکی را می‌شد با این جمله که «این اراده خدا است» توجیه کرد.

پس از قرن‌ها، نیروی سرکوب هم‌چنان با ابزار زبان دینی و اعتقادی و ادعای «حمایت از «ظلومان» وارد میدان می‌شوند. باید با دقت پرسید: مظلوم چه کسی است؟ آیا بار دیگر، جانیان در لباس امر قدسی و دینی، عدالت را نابود نکرده‌اند؟

قدرتی که از مسئولیت‌پذیری می‌گریزد، اغلب خود را مقدس و معنوی جلوه می‌دهد، تا اعمال شنیع خود را برای پیروانش پذیرفتنی جلوه دهد.

#قدسی_سازی #یگان_ویژه #فرعون #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

‏‌

ارسطو، شاگرد افلاطون و آموزگار اسکندر مقدونی، با نظریه اخلاقی‌اش که بر پایه‌ی فضیلت و خرد عملی (فرونسیس) بنا شده، یکی از بنیان‌گذاران اصلی اخلاق هنجاری در سنت فلسفه غرب است. برخلاف افلاطون که اخلاق را به جهان مُثُل پیوند می‌زد، ارسطو رویکردی زمینی‌تر و تجربه‌محور داشت. او در اثر مشهور خود «اخلاق نیکوماخوس»، اخلاق را به‌مثابه هنری برای زیستن خوب تعریف می‌کند؛ هنری که نیازمند پرورش تدریجی فضیلت‌ها در انسان و تصمیم‌گیری خردمندانه در موقعیت‌های گوناگون است.

برای ارسطو، انسان موجودی است اجتماعی و گفت‌وگومحور که شکوفایی‌اش تنها در درون اجتماع ممکن می‌شود. او مفهوم لوگوس (گفتار/عقلانیت) را جوهر انسان می‌دانست و باور داشت که انسان به‌واسطه توانایی‌اش در گفت‌وگو، استدلال و داوری اخلاقی از دیگر موجودات متمایز است. از این رو، پرورش فضیلت‌های اخلاقی نه از راه فرمان و اجبار، بلکه در سایه گفت‌وگو، تربیت مدنی و مشارکت در زندگی جمعی تحقق می‌یابد.

هسته مرکزی اخلاق ارسطویی، ایده «حد وسط» (Golden Mean) است: فضیلت در میانه‌ی افراط و تفریط قرار دارد. مثلاً شجاعت، حد میانه بین ترسویی و بی‌پروایی است. انتخاب این حد میانه، نیازمند خرد عملی است؛ نوعی عقلانیت موقعیت‌مند و منعطف که تنها در طول زمان و از طریق تجربه، گفت‌وگو و تأمل اخلاقی شکل می‌گیرد. این دیدگاه، گفت‌وگو را به یک ابزار عملی برای قضاوت اخلاقی بدل می‌کند؛ نه صرفاً برای کشف حقیقت، بلکه برای انتخابِ بهترین راهِ عمل در زندگی.

ارسطو، اخلاق را نه مجموعه‌ای از قوانین خشک، بلکه فرآیندی زنده برای شکوفایی انسان تعریف می‌کند؛ فرآیندی که از دل زندگی واقعی، تعامل اجتماعی و پرورش فضیلت‌ها برمی‌خیزد. میراث اخلاقی او، با تأکید بر تعادل، خرد و نقش جامعه در شکل‌گیری شخصیت اخلاقی، تا امروز در مباحث فلسفی، روان‌شناسی اخلاق و آموزش مدنی حضور پررنگ دارد. گفت‌وگو، در اندیشه ارسطویی، نه فقط راهی برای اندیشیدن، بلکه روشی برای زیستن است.

#ارسطو #اخلاق #فلسفه #گفتگو #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

‌خبرگزاری حوزه علمیه در مطلبی، به نقل از یک مدرس و کارشناس مذهبی نوشته است: «نشستن زنان بر زین موتور و یا دوچرخه فی‌نفسه اشکالی ندارد و مشابه نشستن بر صندلی است، اما موتورسواری زنان به دلیل دیده شدن توسط نامحرمان، موجب فساد است.»
این خبرگزاری در ادامه افزوده است: «فضاهایی در پارک‌ها و باغ‌ها برای موتورسواری یا دوچرخه‌سواری زنان در نظر گرفته شود.»

بیان این تفکیک عجیب بین "نشستن" و "راندن" سوژه طنز در فضای مجازی شده و همچنین بسیاری از کاربران اینگونه استدلال‌ها را نشانه‌ای از شکاف عمیق میان واقعیت‌های اجتماعی و نگاه رسمی به حضور زنان در فضاهای عمومی دانسته‌اند.

این‌گونه تفکیک‌های عجیب میان "نشستن" و "راندن" نه تنها نگاه غیرواقع‌گرایانه به واقعیت‌های اجتماعی زنان دارد، بلکه نشان از تلاشی مستمر برای محدود کردن حقوق و آزادی‌های آنان با توجیهات دینی است.

وقتی دین به ابزاری برای کنترل فیزیکی و نمادین بدن زنان بدل می‌شود، نه تنها از کارکرد اخلاقی و انسانی خود فاصله می‌گیرد، بلکه شکاف عمیق میان نهادهای دینی و جامعه، به‌ویژه نسل جوان را آشکارتر می‌کند.

#آزادی_زنان #حکومت_ضد_زن #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

‏‌
نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران، می‌توانست رویدادی فرهنگی و پویا و ملی باشد که نویسندگان، ناشران و علاقه‌مندان به کتاب را گرد هم آورد. اما امروز، این نمایشگاه بیش از آن‌که جلوه‌ای از تنوع فکری و شکوفایی فرهنگی باشد، به ویترینی برای تبلیغ ایدئولوژی حاکم بدل شده است؛ جایی برای نمایش کتاب‌های حکومتی، تولیدات ارگان‌های امنیتی و نشرهایی که با حمایت و رانت وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی فعالیت می‌کنند. هر سال، این نمایشگاه کم‌فروغ‌تر و بی‌رمق‌تر از قبل برگزار می‌شود؛ بدون گفت‌وگو، بدون چالش فکری، و بدون صدای مستقل.

وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، برخلاف نامش، بیش از آن‌که حامی فرهنگ و هنر باشد، نقش بازوی سانسور و سرکوب اندیشه را ایفا کرده است. سانسور گسترده، حذف نویسندگان منتقد، رد مجوز آثار ارزشمند به دلایل سیاسی و عقیدتی، و خفقان حاکم بر فضای فرهنگی، همه نشانه‌هایی هستند که این نهاد را نه به حافظ فرهنگ، که به خصم آن بدل کرده‌اند. بسیاری از نویسندگان، شاعران، فیلم‌سازان و هنرمندان مستقل یا به سکوت کشیده شده‌اند، یا به حاشیه رانده شده‌اند، یا ناچار به مهاجرت شده‌اند.

در چنین شرایطی، چگونه می‌توان از "فرهنگ" سخن گفت وقتی که دروازه‌بان اصلی آن، نهاد سانسور و پروپاگانداست؟
آیا وزارت ارشاد، ابزاری برای پالایش فرهنگ دلخواه نظام نیست؟
پالایشی که نه از سر حمایت از ارزش‌ها، بلکه برای حذف هر صدای مستقل و هر اثر غیرهم‌سو با سیاست‌های نظام صورت می‌گیرد. چرا بودجه این وزارتخانه صرف حمایت از ناشران حکومتی، تولید کتاب‌های ایدئولوژیک و نمایش تبلیغاتی می‌شود، اما صدها نویسنده مستقل حتی امکان چاپ کتاب‌های خود را هم ندارند؟

آیا زمان آن نرسیده که به‌جای پذیرش این ساختار فریبنده، پرسشی جدی مطرح کنیم؟ اساساً نهادی به نام "ارشاد اسلامی" با این عملکرد، در یک جامعه متکثر و چند فرهنگی چه جایگاهی دارد؟

آیا بهتر نیست آن را به‌مثابه نهادی ناکارآمد و رانت‌ساز ، وزارت ضدفرهنگ، سانسور و پروپاگاندا بنامیم؟
پرسشی که نه فقط اهل قلم، که همه جامعه باید با آن مواجه شوند.

#ارشاد_اسلامی #فرهنگ #کتاب #سانسور #پروپاگاندا #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

‌
آقای بهجت حضرت عیسی و‌ مادرشان را در حرم امام رضا دیده‌اند!

جمهوری اسلامی علاوه بر تبعیض علیه غیرمسلمانان در خاک ایران، در زمینه فرهنگی و تبلیغاتی نیز دست از تحقیر آن‌ها برنمی‌دارد و همواره مقدسات آن‌ها را به سخره می‌گیرد.

شاید این خودبرتربینی مختص بسیاری از ادیان و مذاهب باشد اما نکته اینجاست که حکومت‌ها نسبت به این دعواها و ادعاها بی طرف هستند اما جمهوری اسلامی این نکته‌ها را از زبان کسانی بیان می کند که مناصب حکومتی دارند.

#روحانیت_شیعه #تبعیض_مذهبی #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

‌
پرزیدنت دونالد ترامپ با بیان اینکه «دهه‌ها بی‌توجهی و سوء مدیریت در ایران، این کشور را در تاریکی فرو برده»، گفت: «در حالی که بلندترین آسمان‌خراش‌های جهان در جده و دبی ساخته می‌شوند، ساختمان‌های تاریخی تهران در حال فروپاشی و تبدیل‌شدن به آوار و خاک هستند.»

او در مجمع سرمایه‌گذاری عربستان سعودی-آمریکا، در ریاض، افزود: «آن ساختمان‌ها مدتی‌ست تحت سیستمی کاملا متفاوت اداره می‌شوند، اما اکنون عمدتا در حال فروریختن هستند در حالی که شما در حال ساخت برخی از بزرگ‌ترین و شگفت‌انگیزترین پروژه‌های زیربنایی جهان هستید.»

دونالد ترامپ اضافه کرد: «در حالی که کشورهای عربی بر تبدیل‌شدن به ستون‌های ثبات منطقه‌ای و تجارت جهانی تمرکز کرده‌اند، رهبران ایران تمرکزشان بر دزدیدن ثروت مردمشان برای تامین مالی تروریسم و خونریزی در خارج از کشور است.»/ایران‌اینترنشنال

#ترامپ #آمریکا #عربستان #ایران #حکومت_ایدئولوژیک #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

‌
شادی و جشن در خیابان‌های سوریه
پس از اعلام رفع تحریم‌ها

تصاویر منتشر شده در شبکه‌های اجتماعی نشان می‌دهد، پس از آنکه دونالد ترامپ، رئیس جمهوری آمریکا اعلام کرد این کشور تحریم های اعمال شده بر سوریه را لغو می‌کند، مردم سوریه به خیابان ها آمده و به جشن و پایکوبی پرداخته‌اند.

#گفتگو_توانا #سوریه #دانولد_ترامپ #تحریم #ایران

@Dialogue1402

دکتر حسن باقری‌نیا: «خشونت مقدس خطرناک‌ترین شکل سرکوب است»

حسن باقری‌نیا، استاد دانشگاه و تحلیلگر اجتماعی، پدیده «خشونت مقدس» را به عنوان یکی از پیچیده‌ترین و ویرانگرترین اشکال سرکوب در جمهوری اسلامی تحلیل می‌کند.

او در ابتدای سخنانش می‌گوید:
«قصد دارم درباره یکی از پیچیده‌ترین و خطرناک‌ترین اشکال خشونت سخن بگویم؛ خشونت مقدس. خشونتی که در آن، سرکوب، شکنجه و حتی کشتن مردم نه‌تنها گناه تلقی نمی‌شود، بلکه به‌عنوان عبادت و انجام وظیفه دینی توجیه می‌گردد.»

او با اشاره به اظهارات یکی از مسئولان عقیدتی سیاسی در نیروی انتظامی می‌گوید:
«به عنوان نمونه، رئیس عقیدتی سیاسی پلیس اظهار داشته است که نیروهای یگان ویژه در صف یاران امام حسین (ع) قرار دارند و از دین خدا دفاع می‌کنند.»

وی در ادامه می‌پرسد:
«چگونه ممکن است فردی که در برابر یک معترض بی‌سلاح ایستاده و در دستش باتوم یا اسلحه دارد، تصور کند که در حال انجام یک عمل مقدس است؟»

باقری‌نیا با تحلیلی روانشناختی به تبیین ریشه‌های چنین نگرشی می‌پردازد و توضیح می‌دهد:
«یکی از سازوکارهای روانی در این زمینه، همزادپنداری با قدرت پدرانه است. مأمور سرکوب، با قدرت حاکم یکی می‌شود و خود را بازوی آن می‌پندارد. او تصور می‌کند که مجازات دیگران توسط او، در واقع مجازات از سوی پدر بزرگ یا قدرت مطلق است و به همین دلیل، احساس قدرت و مشروعیت می‌کند.»

او همچنین به مکانیزم فرافکنی اشاره کرده و می‌افزاید:
«بسیاری از نیروهایی که در سرکوب نقش دارند، در گذشته میل به آزادی، شادی و عشق داشته‌اند، اما این امیال در آن‌ها سرکوب شده است. این میل‌های سرکوب‌شده به شکل نفرت از دیگری تجلی می‌یابند و معترض به نماد چیزی بدل می‌شود که آن‌ها خود از آن محرومند.»

باقری‌نیا سومین لایه تحلیل را به مفهومی آیینی پیوند می‌دهد:
«در بُعد ناخودآگاه جمعی، جوامع بحران‌زده همواره در پی یافتن قربانی هستند. در چنین شرایطی، معترض به مثابه قربانی مقدس معرفی می‌شود و مأمور سرکوب خود را نه جلاد، بلکه کاهن آیین قربانی می‌پندارد؛ فردی که مأمور است تا نظم را بازگرداند.»

در پایان او بر خطرناک‌تر شدن خشونت در بستر دین تأکید می‌کند:
«خشونت به خودی خود مذموم است، اما هنگامی که با تقدس دینی آمیخته شود، به فاجعه‌ای فراتر از خشونت بدل می‌گردد؛ زیرا از مرز عقل و اخلاق عبور می‌کند. مأمور خشونت را عبادت می‌پندارد و حکومت با تقدس‌سازی از خود، این چرخه را بازتولید می‌کند. برای رهایی، باید تقدس را از چهره قدرت برداشت و به مأمور ظالم گفت که تو یزیدی هستی، حتی اگر خود را حسینی بدانی.»

#گفتگو_توانا #خشونت #خشونت_مقدس #استبداد_دینی

@Dialogue1402

‌
‌
پیام قابل تامل همراه گرامی صفحه گفت‌وشنود دارای نکته مهمِ لزوم آموزش غیر عقیدتی به کودکان و نوجوانان و تاثیر کادر آموزشی غیر مذهبی در سرنوشت و آینده کودکان است.

فرآیند آموزش، انتخاب کادر آموزشی و مطالب درسی در جمهوری اسلامی با هدف تربیت ایدئولوژیک تنظیم می‌شود و این مساله در شکل‌گیری شخصیت و آینده کودکان و نوجوانان نقش خواهد داشت.

شما چه تجربه‌ای از آموزش و برخورد مذهبی و عقیدتی در محیط آموزشی دارید؟
آیا آموزش‌های مذهبی و آموزگاران مذهبی را مناسب می‌دانید یا ترجیح می‌دهید فرزندانتان در یک محیط علمی و مستقل از مذهب تحصیل کنند؟

#حکومت_مذهبی #آموزش_ایدولوژیک #باورمندان #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

‌
به چی فکر می‌کنی؟!

طرح از رضا جوزانی

جمهوری اسلامی، از همه ابزار و حتی زور برای ترویج باورها و سبک زندگی مطلوب خود استفاده می‌کند و تلاش می‌کند بر سر دسترسی مردم به اندیشه‌های دیگر مانع ایجاد کند.

#تفکر_اجباری #تحجر #نه_به_جمهوری_اسلامی #نه_به_دیکتاتور #انقلاب #دیکتاتور #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

‌
از صفحه کاربری جمشید برزگر روزنامه‌نگار و تحلیل‌گر سیاسی:

عباس علی آبادی، مثلا وزیر نیرو در مثلا دولت پزشکیان، در دانشگاه علم و صنعت گفته: « چرا هوا گرم شده است؟ کسی فکر می‌کند چرا باران نمی آید؛ سد لتیان و سد کرج را ببینید؛ سدها خالیست؛ چرا علما برای این فکری نمی‌کنند؟»
ایران از اینها و به‌خاطر همین‌هاست که اینچنین تشنه و خسته است. هم از دولتش، هم از حوزه‌اش، از تک تک جزییات و کلیت جمهوری اسلامی. البته گفتن همین واقعیت از زبان ترامپ، آن هم در ریاض، بر اهمیت این واقعیت می‌افزاید اما این حرامیان خود از ابتدا گفتند که ایران غنیمت اسلام (آخوندها) است یا به قول خامنه‌ای این اواخر که گفت دشمنان می‌خواهد ایران را از «چنگ» انقلاب اسلامی در بیاورند و بسیار صریح از ذات رابطه ایران و «انقلاب اسلامی» گفت.



#حوزه #انقلاب_اسلامی #ایران #دین_زدگی #مرجعيت_شيعه #گفتگو_توانا

زنده باد انسان، زنده باد خرد

پس از تنش‌های مذهبی تازه میان هند و پاکستان که به درگیری نظامی منجر شد، موجی از احساسات ملی‌گرایانه و نفرت‌پراکنی در دو کشور بالا گرفت.
در همین فضا، گفت‌وگوی یک نوجوان هندی با خبرنگاری خشمگین، به پیامی انسانی و متفاوت بدل شد.

در میانه نفرت‌پراکنی، نوجوانی از بیهار هند یادآور می‌شود:
«ما همه انسانیم. همه حق حیات دارند.»
پاسخی ساده، اما انسانی و بزرگ.
رواداری، از زبان نسلی که آینده را می‌سازد.

#رواداری #انسانیت #هند #پاکستان #گفت‌وگو #نه_به_نفرت
#خرد #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

‌
مراسم هزار دف در پالنگان

مراسم آیینی هزار دف در پالنگان از توابع کامیاران هرسالە در اردیبهشت ماه با حضور هزاران دف نواز از گروه‌های دف نوازی در دل طبعیت پالنگان برگزار می شود.
این مراسم آیینی ریشە در باورها و سنت های مردم کردستان دارد و از مراسم های مذهبی فرهنگی برجسته آن منطقه است و به منظور گرامیداشت آیین های عرفانی و موسیقی برگزار می شود.

ایران سرزمینی متنوع و متکثر از اقوام، نژاد و باورهای گوناگون است که هر یک دارای آیین‌ها و مراسم باستانی و سنتی خاص فرهنگی و دیدنی مختص به خود هستند.

#هزاردف #کردستان #پالنگان #باور #آیین #رواداری #گفتگو_توانا
@Dialogue1402

‌
در قرن شانزدهم، شهر ژنو در سوئیس تحت تأثیر اصلاحات مذهبی ژان کالون، رهبر برجسته جنبش پروتستان، دگرگون شد. کالون با دیدگاهی سخت‌گیرانه نسبت به تجمل و زرق و برق، آموزه‌هایی را ترویج می‌داد که استفاده از جواهرات و زیورآلات را نشانه فساد اخلاقی و دنیاگرایی می‌دانست. این دیدگاه خیلی زود به سیاست‌های رسمی شهر تبدیل شد و مشاغلی که با زیبایی ظاهری سر و کار داشتند، به ویژه جواهرسازی، تحت فشار قرار گرفتند. جواهرسازان ژنو ناگهان با کاهش شدید تقاضا مواجه شدند و بسیاری از آن‌ها کار خود را از دست دادند.

اما این صنعتگران ماهر، به جای ترک شهر یا رها کردن تخصص خود، به دنبال راهی برای بقا و تطبیق با شرایط جدید بودند. در این میان، ساعت‌سازی به عنوان صنعتی جایگزین، مورد توجه آنان قرار گرفت. ساخت ساعت نه‌تنها با مهارت‌های ظریف‌کاری و فلزکاری جواهرسازان سازگار بود، بلکه از نظر اخلاقی نیز با آموزه‌های کالونیستی همخوانی داشت: ابزاری سودمند، دقیق، و بدون جلوه‌گری‌های بیهوده. به این ترتیب، بسیاری از جواهرسازان ژنوی مسیر خود را تغییر دادند و وارد دنیای ساعت‌سازی شدند.

هر چند این فرایند تدریجی بود اما طولی نکشید که این تغییر شغلی، نه‌تنها باعث رونق اقتصادی ژنو شد، بلکه سنگ‌بنای شکل‌گیری صنعت ساعت‌سازی سوئیس را نیز پی‌ریزی کرد. مهارت و دقتی که جواهرسازان سابق به این حرفه جدید آوردند، موجب شد ساعت‌های ساخت سوئیس به کیفیت و ظرافت بی‌نظیری دست یابند. در قرون بعد، نام سوئیس به تدریج با ساعت‌های دقیق و لوکس مترادف شد و این کشور به عنوان مرکز جهانی صنعت ساعت‌سازی شناخته شد.

داستان تبدیل شدن ژنو از مرکز جواهرسازی به قطب ساعت‌سازی، نمونه‌ای است از پیوند پیچیده دین، اقتصاد و نوآوری. فتوی ساده‌ای که در ابتدا به نظر می‌رسید مانعی برای هنر و صنعت باشد، در واقع بذر صنعتی را کاشت که نه‌تنها هویت اقتصادی سوئیس را دگرگون کرد، بلکه جایگاه این کشور را در تاریخ فناوری و مهندسی نیز تثبیت کرد. این روایت نشان می‌دهد چگونه فشارهای فرهنگی و مذهبی می‌توانند به فرصت‌هایی تازه برای شکوفایی تبدیل شوند.

#ساعت_سوئیسی #سوئیس #پروتستان #صنعت #دین #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

در ویدیویی با موضوع روان‌کاوی دینداری، دکتر حسن باقری‌نیا، استاد اخراج‌شده دانشگاه، با نگاهی تحلیلی و از منظر روان‌کاوی کلاسیک و تحلیلی، به ریشه‌های روانی ایمان دینی می‌پردازد.

او با طرح این پرسش که «آیا دینداری یعنی جستجوی یک پدر مقتدر؟» می‌گوید: «آیا وقتی به خدا ایمان می‌آوریم، در واقع دنبال کسی می‌گردیم که حواسش به ما باشد، جایزه بدهد، تنبیه کند، نگذارد گم شویم؟»

دکتر باقری‌نیا در ادامه با اشاره به نظریه زیگموند فروید می‌افزاید: «فروید، دین را یک توهم می‌داند. او می‌گوید انسان، وقتی با ترس از مرگ، تنهایی و طبیعت مواجه می‌شود، نیاز به پناه بردن به کسی دارد که از خودش قوی‌تر باشد؛ مثل پدری در دوران کودکی. خدا در نگاه فروید، همان پدر آسمانی است که تصویرش از پدر زمینی گرفته شده و دینداری، بازگشتی کودکانه به آغوش آن پدر است.»

او سپس به دیدگاه یونگ اشاره کرده و می‌گوید: «یونگ، برخلاف فروید، دین را صرفاً توهم نمی‌داند. او می‌گوید تصویر خدا ریشه در ناخودآگاه جمعی دارد؛ در کهن‌الگوی پدر. اگر دین درست تجربه شود، می‌تواند به رشد فردی کمک کند. اما اگر فرد به جای مسیر فردیت، خود را تسلیم پدری مقتدر کند، دینداری مانع رشد روانی می‌شود.»

او همچنین به دیدگاه اریش فروم اشاره می‌کند: «فروم در کتاب گریز از آزادی می‌نویسد انسان از آزادی می‌ترسد و برای فرار از تنهایی و اضطراب، به سوی اقتدار می‌گریزد. در اینجا دین می‌تواند به‌جای معنا، تبدیل به تسلیم در برابر قدرت شود.»

و در پایان باقری‌نیا چنین نتیجه می‌گیرد: «اگر دین راهی باشد برای فرار از مسئولیت و پنهان شدن زیر چتر یک قدرت مطلق، آن دین یعنی بازگشت به آغوش پدر. اما اگر راهی باشد برای کشف معنا و اتصال به خود، شاید دیگر اسمش فقط دینداری نباشد، بلکه سفر درونی انسان باشد.»

او مخاطبان را به تأمل در این پرسش دعوت می‌کند:
«خدایی که به او ایمان داریم، چه شکلی‌ست؟ پدر است، قاضی‌ست، دوست است یا فقط توهمی برای فرار از تنهایی؟»

#دینداری #روانکاوی #خدا #آزادی #اقتدار #باقری‌نیا #فروید #یونگ #اریش_فروم #حسن_باقری_نیا #گفتگو_توانا


@Dialogue1402