از آن‌جایی که چیزی نیستیم جز بقچه‌ای پر از امعا و احشای ولرم نیمه‌گندیده، تا ابد با مقوله‌ی احساسات و عواطف مشکل داریم.
عاشق شدن کاری ندارد؛ با هم ماندن سخت است.
فضولات برای رشد یا جاودانه شدن تلاش نمی‌کنند. روی این حساب، ما به‌مراتب از مدفوع هم بدبخت‌تریم؛ این جنونِ پابرجا ماندن در وضع موجودمان، شکنجه‌ای طاقت‌فرساست.
منشأ تمام مشکلات‌مان این است که می‌خواهیم به هر قیمتی، سال‌های سال ژان‌پی‌یر یا گاستون باقی بمانیم. بدن‌مان، این جامه‌ی مبدلِ برساخته از مولکول‌های پیش‌پاافتاده و بی‌قرار، علیه این لودگیِ مشمئزکننده‌ی جاودانه شدن، مدام در حال طغیان است.
مولکول‌های فسقلی‌مان دوست دارند هرچه زودتر خود را در کهکشان گم‌وگور کنند! حال‌شان به هم می‌خورد از این‌که هیچ چیز نیستند جز «ما»، اوباش کائنات.
اگر جربزه‌اش را داشتیم، منفجر می‌شدیم؛ روزبه‌روز به این نقطه نزدیک‌تر می‌شویم، ولی هیچ‌وقت نمی‌رسیم.
این شکنجه‌ی اتمیِ گران‌مایه، پهلو به پهلوی غرور، زیر پوست‌مان محبوس است.

› سفر به انتهای شب، لویی فردینان سلین

؛

دیدن این مستند برام سخت بود.
ویدیوهایی که از سال ۴۰۱ داخلش گنجونده شده بودن، چیزهایی‌ان که سه ساله تمام تلاشم رو می‌کنم دوباره باهاشون روبه‌رو نشم؛
چون فشاری که به قلبم میارن واقعا وحشتناکه. اما خوشحالم که این مستند وجود داره و دیدمش.
برای من، حضور ترانه علیدوستی همیشه معنای امن بودن داشته؛ زنی قابل احترام و قابل اعتماد.
و کاری که این‌جا انجام داده، جدا از خود مستند، یادآوری اینه که این مسیر تموم نشده.
اینکه آگاهانه و رسمی، بی‌حجاب جلوی دوربین می‌ایسته، فقط یک انتخاب شخصی نیست؛
ادامه‌ی همون مبارزه‌ایه که اسمش رو با «زن، زندگی، آزادی» شناختیم.
مبارزه‌ای که شاید شکلش عوض شده، اما هنوز زنده‌ست، هنوز هزینه داره، و هنوز از زن‌هایی میاد که حاضر نیستن برای امن موندن، خودشون رو حذف کنن یا سکوت رو جای صداشون بذارن، حتی وقتی می‌دونن دیده شدن گرون تموم می‌شه.

چقدر تو درست و به‌هنگامی زن!

When you choose an academically challenging major and you get academically challenged.

;