تشنه باشد و سرابش نشوی, بدبختی ست
لحظه ای جاری خوابش نشوی, بدبختی ست
از عذاب تو دلش شاد, دلش شاد
باز راضی به عذابش نشوی, بدبختی ست

چه کسی گفت تبارم به بیابان برسد
سحر هر شب سالم به زمستان برسد
چه کسی گفت که مردم, که دلم از کوه است?
می حرام است ولی گریه ی من مکروه است?
دربه در باشم و عالم همه جاکش باشد?
عاشقی شیوه ی رندان بلاکش باشد?
من که مستم, به فلانم , به جهنم بشود
چه کسی ولی قافیه مریم بشود?
اول از ابی هر روسری اش دریا ساخت
بعد با قایق چوبی به ابم انداخت
روسری ها همه از پشت کمین می خندند
دست و پا میزنم و اهل زمین می خندند
زندگی هر چه ز من خوردی حلالت باشد
زندگی گریه ی من قرعه فالت باشد
مشت می کوبمشان هر چه ستون حرفی هست?
عربده میکشم از فرط جنون حرفی هست?
برود هرکه دلش خواست شکایت بکند
شهر باید به من الکلی عادت بکند

پاییز
پادشاه فصل ها

پاییز یعنی
البوم پاییز طلایی از فریبرز لاچینی

بیشه مان سوخت, تیشه میماند
کوچه مان پشت شیشه میماند
حرف هایی همیشه میماند
سادگی رسم روستایم بود

صبح بخیر

زیبا
هوای حوصله ابری است
چشمی عاشق ببخشایم
تا رود آفتاب بشوید دلتنگی مرا
زیبا
هنوز عشق در حول و حوش چشم تو می چرخد
از من مگیر چشم...
دست مرا بگیر و کوچه های محبت را با من بگرد
یادم بده چگونه بخوانم
تا عشق در تمامی دل ها معنا شود
یادم بده چگونه نگاهت کنم تا تردی بالایت
در تند باد عشق نلرزد
زیبا آنقدر عاشقم که حرمت مجنون را احساس میکنم
آنقدر عاشقم که نیستان را یکجا هوای زمزمه دارم
آنقدر عاشقم که هر نفسم شعر است
زیبا,چشم تو شعر
چشم تو شاعر است
من دزد شعر های چشم تو هستم
زیبا
کنار حوصله ام بنشین
بنشین مرا به شط غزل بنشان
بنشان مرا به منظره عشق
بنشان مرا به منظره باران
بنشین مرا به منظره رویش
من سبز میشوم...
زیبا ستاره های کلامت را در لحظه های ساکت عشق من بیار
بر من ببار تا که برویم بهار وار
چشم از تو بود و عشق
بچرخانم
بر حول این مدار
زیبا
زیبا تمام حرف دلم این است
من عشق را به نام تو آغاز کرده ام
در هر کجای عشق که هستی
آغاز کن مرا...
,,,
,,,
پادشاه فصل ها پاییز
,,,

باران که شدی پیاله ها را نشمار
جام و قدح و کاسه و پیمانه یکیست
باران که شدی نگو که این خانه ی کیست
سقف حرم و مسجد و میخانه یکیست

قرارمان فصل انگور
شراب که شدم بیا
تو جام بیاور
و من جان