فرصت‌های گریزنده را چون قاصدک‌ها به دست باد نشاندیم.
ما، در《خفاخانه》های ضمیر خویش، چیزی را پنهان نگه داشتیم. پنهان و سرسختانه نگه داشتیم.
و روزی دانستیم_تو نیز خواهی دانست_که زمان، جاودانه‌بودن همه‌چیز را نفی می‌کند.
پوسیدگی بر هر آنچه پنهان شده است دست می‌یابد و افسوس به‌جای می‌ماند.
پدر وقتی به سفره نگاه کرد با کدورت گفت: مادر! آن ترشی‌های پیاز را از انبار بیاور. دو سال است که تو آن را نگه‌داشته‌یی.
مادر بلند می‌شود و می‌رود. صدای پایش را می‌شنوم که خیلی سنگین روی زمین کشیده می‌شود. مادر بازمی‌گردد و آرام می‌گوید: همه‌اش کپک‌زده‌. نمی‌شود خورد. پدر عصبانی و دلگیر است. دلم می‌خواهد سخت و باصدا گریه کنم.

بار دیگر شهری که دوست می‌داشتم