لحظه‌ای که دیگه منتظر نیستی، اتفاق میفته.

این شهر رو سیل غم برده ولی آدماش نمردن

کلی اشک نریخته دارم که سنگینه نگاهم

خودمو نمی‌بخشم دیر برسم لحظه‌ای
اگه تو قبل مرگت به آغوشم نکشی

اگر راست است که هر کسی یک ستاره روی آسمان دارد، ستاره‌ی من باید دور، تاریک و بی‌معنی باشد؛ شاید من اصلا ستاره نداشته‌ام.

تو بعداً مرا پیدا خواهی کرد، مگر نه؟ پیدایم خواهی کرد؟

چه اتلاف وقتی!
مردم چه حرف‌های خوب و قشنگی زدند
ولی او هیچ‌کدام را نشنید.

love is crossing the boundaries of existence.

اگه حتی بین ما
فاصله یک نفسه
نفس منو بگیر

«عاشق دستایی‌ام که منو رها کنه
منو به سرزمین عجایب پرتاب کنه»

عشق شادت نکرد فقط عوض کرده رنگ غمو

طلوع شب با تو
تو پست‌ترین روزها میده بهم جنون پرواز رو