جای خالیت دیگه درد نداره، ولی همیشه هست. مثل جای بخیه؛ خوب می‌شه، ولی ردش تا ابد باقی می‌مونه.

مگه ما چقدر عمر می‌کنیم که همش بخواییم منتظر دریافت مسیج از طرف همدیگه بمونیم؟

عاشق آدمایِ حد و مرز شناسم؛ اونایی که نه جوری بهت نزدیک می‌شن که احساس خفگی پیدا کنی، و نه اون‌قدر دور می‌شن که بتونی فراموششون کنی. ارتباطی که توش حد و مرزی وجود نداشته باشه واقعا برای من مثل یه شکنجه‌ی روانی می‌مونه.

-

به نظرم تو اکثر مواقع غرورتون رو انتخاب کنید، غرورتون هیچوقت از اینکه انتخابش کردین پشیمونتون نمی‌کنه ولی آدما چرا.

تو زمانی می‌فهمی برای من کی بودی که ترکم کنی که رفتار بقیه رو با خودت ببینی، و بفهمی در نگاه و رفتار من چه عشقی نهفته بود؛ امیدوارانه سمت بقیه می‌ری و فکر می‌کنی بقیه بهتر از منن، شروع به مقایسه کردن می‌کنی و آدما یکی یکی خط می‌خورن، و اون توهمی که دنبالش بودی ذره‌ذره به پوچی تبدیل می‌شه. آره، تو یه روز می‌فهمی برام کی بودی ولی اون روز دیگه پرونده‌ت برای من واسه همیشه بسته‌ شده؛ ولی برای تو؟ من هیچوقت تموم نمی‌شم، من به شکل کابوس، خستگی، غم و ناامیدی برای همیشه توی ذهنت ادامه دارم.

من واقعا فهمیده شدن رو، به دوست داشته شدن ترجیح می‌دم.

با هندزفری گوشش بدین؛

It's past 3:00 a.m. again tonight. The room is quiet, but my thoughts are loud.

وابستگی برای من بی‌معناست؛ شاید آدمِ موندگاری به نظر برسم، اما ممکنه بی‌هیچ مقدمه‌ای از پیشت برم، طوری که انگار هیچ‌وقت تو زندگیت وجود نداشتم.

آدم‌ها رو همراهه خاطراتشون دفن می‌کنم؛ تا هیچ اثری از گذشته، برای آزار دادنم باقی نمونه.

غم‌انگیزترین چیز راجع به عشق اول اینه که هیچوقت فراموش نمی‌شه.

از بین همه‌ی کسایی که مجبور شدم باهاشون خداحافظی کنم، دلم فقط برای تو تنگ می‌شه.

پاییزِ عزیز، امیدوارم به کام باشی.

تو برام یه آدم معمولی نیستی؛ تو تمامِ دلیلی هستی که باعث می‌شه توی سختی‌ها کم نیارم و قوی‌تر از همیشه ادامه بدم.

00:40

من از پاییز متنفرم، چون منو یاد سرد شدنای تو می‌ندازه.

یه بخشی از من تا ابد دلتنگِ روزای خوبمون باقی می‌مونه.

-

«تو تنها چیزی هستی که من از اعماق قلبم می‌خوامش، اگه تلاش‌هام کافی نباشه من برای رسیدن بهت بیشتر تلاش میکنم. من انقدر برای داشتنت به هر دری میزنم تا تهش یکی از درارو خودت باز کنی.»