‌ به قول هوشنگ ابتهاج:
«یکجا به کنارِ تو
ارزد به جهان با غیر..»
همینقدر عمیق و دوست داشتنی.

‏بپذیرید بچها همه چیز رو بپذیرید و رها کنید، اگر کسی دوستون نداره اگر کسی باهاتون ارتباطشو کم میکنه اگر کسی ازتون متنفره اگر کسی ازتون دور میشه اگر زندگی اون طور که میخواید پیش نمیره هیچی جز پذیرش نشون نمیده چقدر بالغید.

از آدمایی که همیشه فکر میکنن:
مشکل اصلی واکنش توئه،
نه رفتار خودشون
به شدت فاصله بگیرید...!

من افتادم.
خیلی محکم.
از ارتفاع بلند.
افتادم و بلند شدم.
حالا؛ خیلی قوی تر از روزی ام،
که نیفتاده بودم!

‏مادربزرگم میگفت در و که کامل نبندی
‏نمیدونی بادِ بعدی که بیاد میبندتش یا بازش میکنه
‏این میشه بلاتکلیفی...
‏تو زندگیت همیشه یا برو بیرون یا بیا تو و بعدش درو محکم ببند.
‏اجازه نده هیچکس بلاتکلیف نگهت داره!

- آیا نمی‌خواهی بعد از او
زنِ دیگری را دوست داشته باشی؟

+ گفت :
« تمامِ زنان بعد از او ستارگانند، می‌گذرند
و خاموش می‌شوند؛ فقط اوست که
آسمان است ..»

و بر قبرش اینگونه نِوشت :
«اینجا آخرین دخترکِ جهان، آرام
گرفته است ..»

رها کن.
مگر ندیدی هرکه اهمیت میداد غمگین تر بود؟

هیچ شبی آنقدر طولانی نیست که صبحی در پی نداشته باشد، حتی اگر سکوت و تاریکی دست در دست هم بدهند، و ستاره‌ها پشت ابر پنهان بمانند. شاید امروز دل خسته باشد و راه ناپیدا، اما قدم‌های صبور، بالاخره به روشنایی می‌رسند …

‏تعهد خیلی مهمه؛ اینکه آدما در برابر دلی که به خودشون وابسته کردن، احساسی که درگیرش کردن، احساس مسئولیت داشته باشند.
و این عیار آدمها رو نشون میده.

‌
هیچ‌کس نمی‌داند در دل دیگری چه می‌گذرد،
شاید لبخندی که می‌بینی آخرین تلاش برای فرو
نریختن باشد .

کسایی که “خیلی زود بغضی میشن، برای چیزهای کوچولو موچولو سریع ذوق می‌کنن، اگر قهر کنن زود آشتی میکنن” رو بیشتر دوست داشته باشین، اینا قلب و روحشون خیلی پاک تر از چیزیه که بخوام سیاست داشته باشن و نقش بازی کنن.

💋💋❤️❤️تو سرآغاز منی ....

تشکر‌کردن رو یاد بگیرید؛
از نگهبان پارکینگ
از راننده اسنپ
از شریک عاطفی
از دوستی که برات کاری انجام داده
از همکاری که کمکت کرده
آدم‌ها برده ما نیستند…

آدم امن کسیه که وقتی قراره بیاد لازم نیست بدو بدو بری وسایل پذیرایی رو دستمال بکشی و زخم‌هات رو بدی زیر فرش، بلکه فقط کتری رو روشن میکنی و با ذوق به در خیره میشی.

هرچه در دل داشتم با او گفتم. بی‌نیاز از کلام و صدا و واژه. دوست داشته شدن اینچنین است، که دهان را برای سکوت و بوسه و لبخند بگذاری. او که باید تو را بخواند، چشم‌هایت را می‌داند...

آخرین سنگر کسی بودن، از لذت‌بخش‌ترین موقعیت‌هاست. انگار که آخرین اُمیدش باشی، انگار که می‌تواند از بین همه‌ی آدم‌ها، میان دستان تو پناه بگیرد، آرام شود، و خود خودش باشد...

تو ذوق منی برای ادامه ی زندگی،
قوت قلبمی برای سختیای مسیر این دنیا
تو تمام چیزی هستی که میتونه بهم توان ادامه دادن بده.
تو امید منی...💖