🫎- You’d be half human-half Great eared nightjar 🪶
@CryingDiary

باز کن مشتم را
هرکجای تهران که دست
می گذارم درد میکند
هرکجای روز که بنشینم
شب است 
هرکجای خاک ...
 
دلم نیامد بگویم !
این شعر
در همان سطرهای اول گلوله خورد
و گرنه تمام نمی شد

#گروس_عبدالملکیان
#شعر_سپید

@rasta_USC

کاش مثل بث یه کلون داشتم.

این حس اسمش چیه؟ وقتی ساعت از ۱۲ شب گذشته و داری تو خیابونا دور میزنی، وقتی موقع دور زدن یا برگشتن به خونه، توی این هوا و این ساعت‌ دلت چایی زغالی و نشستن کنار جاده و لرزیدن میخواد، وقتی میدونی که دلتنگ این لحظه و چیزایی که میبینی میشی. ولی هیچوقت نمیدونی باید با این احساسی که اسمشو نمیدونی چیکار کنی.

یه چندوقتیه غروب تک تک روزای هفته، مثل غروب جمعه اس. همونقدر غمگین، خسته کننده و پر از احساس بلاتکلیفی.

اینترنت برگشت ولی روان من به حالت قبلش برنمیگرده.

بالاتر از سیاهی دقیقاً رنگ این روزهای ماست.

حاصل ما دل پاره است، چنین می‌باشد سرزمینی که به شورابهٔ غم سبز شود

طی شد ایام برومندی ما در سختی، همچو آن دانه که در زیر قدم سبز شود...🌱

صائب تبریزی

Once Johan said:

Complaining is my hobby.
It's one of the greatest pleasures of the life.
🧘🏻‍♀️✨️

مدت طولانی میشد که از خونه بیرون نرفته بودم، یعنی کلا بیشتر از طی کردن مسیر‌های ده دقیقه‌ای برای خرید و زنده موندن، خیلی وقت بود که از زندگی کردن توی تهران فاصله گرفته بودم. ولی امشب، به چیزی که همیشه ازش فراری بودم، بیشتر از همه‌چیز دقت کردم. آدم‌ها. نسبت به گذشته، آدم‌های کمتری رو میبینی که لبخند بزنن، حتی انگار آدم‌های کمتری رو میبینی که اصلا حرف بزنن، ولی هنوز هم تو دل این روزهای سخت و خسته کننده، آدم‌هایی وجود دارن که وقتی وارد قنادی‌شون میشی، با شیرینی کشمشی بهت خوشامد بگن، همون شیرینی‌هایی که هنوز مزه‌ی قدیم رو میدن. تقریبا همه آدم‌ها، بعد از اینهمه فشار و فرسایش، توی سرما، شونه‌هاشون رو جمع کرده ان و با دست‌های فرو رفته توی جیب‌هاشون، تبدیل به رهگذر‌های بی‌تفاوت شدن، ولی امشب دیدم که هنوز، آدم‌هایی وجود دارن که با وجود غریبه بودن، با دیدن خندیدن تو، لبخند میزنن. تقریبا پیدا کردن آدمی که دلتنگ یا نگران عزیزی نباشه، غیرممکن شده. هرکی یجوری یه گیر و گوری داره و یه چوبی لای چرخ زندگیشه، ولی هنوز هم یه سری از آدم‌ها وجود دارن که با وجود دلتنگی خودشون، مراقب دل بقیه هم هستن. یه سری از آدم‌ها، هنوز "آدم" هستن.

شاید می‌خواهم گریه کنم، یعنی باید گریه کنم. چون لابد وقتی نمی‌شود فریاد زد یا شیشه‌ها را شکست، باید گریه کرد.

- شهریار مندنی‌پور

Mood:

چقدر همه چیز تو دانشگاه الکی پیچیده است
حالا چون مثلا بزرگسال شدم دلیل نمیشه که روزی سه بار اعصابمو تست کنید🤡