#گروس_عبدالملکیان
#شعر_سپید

در هر صورت، نمیخواستم درمورد گذشته بنویسم، بهرحال سیامک و لیلی و مرمر و بابا، همگی زیر خاک خوابیده اند. نمیدانم بیتا درمورد من چه فکری میکند، احساس میکنم از دید او آدم مسخره ای هستم. او همه‌چیز را مسخره میکند، از اتاق و پرده‌های خانه گرفته تا قیافه و عینکم را. شبیه مرمر است و این ویژگی اش، انگار این خانه را زنده می‌کند.

ولی حداقل یک نفر در خانه منتظرم است که برگردم، حالا چه به قصد گفتن خسته نباشید، چه به قصد یک چای دونفره در پشت‌بام، چه به قصد مسخره کردن آدم. فقط مهم این است که کسی منتظر آدم باشد. وقتی آدم زیاد تنهایی کشیده باشد، میفهمد چه میگویم.