Crown & Constitution

شاه به مثابه مالک؛ کالبدشکافی تئوری هانس هرمان هوپه: چرا پادشاهی موروثی از جمهوری دموکراتیک اخلاقی‌تر است؟

چرا قجرترین و سنت‌گرا هستم؟ (تأملاتی در باب نظم از دست رفته)

بخش سوم: شاه به مثابه مالک؛ در دفاع از مالکیت خصوصی حکومت و علیه تراژدی جمهوری

در میان تمامی خرافات عصر مدرن، هیچ‌یک مضحک‌تر و در عین حال خطرناک‌تر از این پندار نیست که جمهوری (مالکیت عمومی حکومت) از نظر اخلاقی و کارآمدی بر پادشاهی (مالکیت خصوصی حکومت) برتری دارد. ما قاجاریست‌ها، نه از سر ارتجاع و نوستالژی کور، بلکه بر اساس منطق سرد و ریاضی‌گونه‌ی علم اقتصاد و حقوق مالکیت، مدافع نهاد سلطنت هستیم. بیایید نقاب فریبنده‌ی دموکراسی را کنار بزنیم و به ماهیت اقتصادی حکمرانی بنگریم.
تفاوت بنیادین میان یک شاه سنتی (همچون ناصرالدین شاه) و یک رئیس‌جمهور یا رهبر انتخابی مدرن، تفاوت میان مالک و مستأجر است. پادشاه، مملکت را به مثابه سرمایه‌ی خانوادگی و املاک موروثی خویش می‌نگرد. عقل سلیم حکم می‌کند که هیچ مالکی، ملک خود را به آتش نمی‌کشد، درختان باغش را قطع نمی‌کند و چشمه‌هایش را نمی‌خشکاند؛ زیرا او می‌داند که ارزش این ملک، میراث فرزندان اوست. او افق زمانی بلندمدت دارد. شاه قاجار اگر جنگلی را حفظ می‌کرد، نه به خاطر فشارهای محیط‌زیستی سازمان ملل، بلکه به این دلیل بود که می‌خواست نوادگانش نیز در آن جنگل شکار کنند. این خودخواهی مالکانه، به نفع رعیت نیز تمام می‌شد، زیرا ارزش ملک شاه، در گرو آبادانی و رفاه ساکنان آن بود.

در مقابل، جمهوری (در تمامی اشکال سکولار یا دینی‌اش)، حکومت را به عرصه‌ی عمومی تبدیل می‌کند؛ و ما در علم اقتصاد می‌دانیم که هرگاه منبعی عمومی شد، دچار تراژدی منابع مشترک می‌شود. رئیس‌جمهور، نماینده‌ی مجلس یا مدیر دولتی، حکم سرایدار موقت را دارد. او می‌داند که تنها چهار یا هشت سال بر سر سفره نشسته است و پس از آن، باید قدرت را به دیگری (حتی به رقیبش) واگذار کند. پس عقلانیت ابزاری به او چه می‌گوید؟ می‌گوید: «تا می‌توانی بدزد، تا می‌توانی منابع را استخراج کن، تا می‌توانی پول چاپ کن و بدهی بالا بیاور؛ زیرا هزینه‌های این ویرانی را جانشین تو و نسل‌های آینده خواهند پرداخت، اما لذت غارت را تو اکنون می‌بری.»
این دقیقاً همان اختلاس ساکت است و این است راز انحطاط ایران مدرن؛ چرا محیط‌زیست ما نابود شد؟ چرا صندوق‌های بازنشستگی ورشکست شدند؟ چرا معماری شهرهای ما به زباله‌دانی از بتن و آهن تبدیل شد؟ زیرا حاکمان مدرن (تکنوکرات‌ها)، صاحب این خاک نبودند؛ آن‌ها مدیران موقتی بودند که تنها به بیلان کاری دوره‌ی خود می‌اندیشیدند. اما شاه سنتی، با خاک خود پیوند خونی و مالکیتی داشت. کاخ گلستان، نماد زیبایی و هنر بود، چون خانه‌ی شخصی شاه بود؛ اما مسکن مهر یا پروژه‌های دولتی امروز (می‌توانید به پروژه‌های سوسیالیستی شوروی هم نگاهی داشته باشید به مناسبت سالگرد سقوط در چند روز پیش!)، نماد زشتی و بی‌کیفیتی‌اند، چون خانه‌ی هیچکس نیستند.

قجرترین بودن، یعنی باور به اینکه برای مهار لویاتان قدرت، باید آن را خصوصی کرد. دموکراسی، توهمی است که به توده‌ها القا می‌کند شما حاکمید، اما در عمل، الیگارشی پنهان و باندهای مافیایی را حاکم می‌کند که به هیچ‌کس پاسخگو نیستند. در پادشاهی، لااقل معلوم است چه کسی مسئول است. اگر ظلمی شود، همه می‌دانند یقه چه کسی را باید بگیرند. اما در دموکراسی، مسئولیت در هزارتوی شوراها و کمیسیون‌ها گم می‌شود و در نهایت، مردم مقصر شناخته می‌شوند که بد رأی داده‌اند!
ما چاره‌ای نداریم جز خواهان بازگشت به مدلی که در آن، حکومت‌داری یک رسالت ایدئولوژیک برای نجات جهان، بلکه یک کسب‌وکار خانوادگی محترم برای حفظ امنیت و عدالت باشد. پادشاهی که قدرتش محدود به املاک خاصه و خزانه‌ی خودش باشد و برای هر قرانی که از تجار می‌گیرد، باید چانه‌زنی کند، هزار بار دموکراتیک‌تر از دولت مدرنی است که دستش در جیب تک‌تک شهروندان است و با مالیات‌های مستقیم و تورم، نیمی از دسترنج ملت را می‌بلعد. آزادی واقعی، تنها در سایه‌ی حقوق مالکیت معنا می‌یابد و پادشاهی سنتی، تجلی سیاسی احترام به مالکیت است.

@CrownAndConstitution

❤11👎6👍3🔥1

1.67K views13:33