سپس به همان چیزی که بودم برگشتم؛
یک سکوت طولانی، اجتناب از گفت‌وگو و میل به تنهایی...

@CorpseBride1

مثل پرنده‌‌ای بال‌شکسته‌ام که شب‌ها خواب پرواز می‌بینم...

✍ @LostStiller

دوست دارم اندک وقتی که بهم اهدا شده و معلوم نیست معجزه‌س یا طلسم رو به شیوه‌ی خودم خرج کنم. دوست دارم رویا دیدن همیشه ارزون بمونه. دوست دارم کارهایی رو انجام بدم که برام جالبن نه کارهایی که پول بهتری توشونه. دوست دارم جاهای دیگه‌ای از دنیا رو ببینم اما نه مثل مسافر‌ها، دوست دارم کافه‌های محلی رو بشناسم، جاده‌های میان‌بر، کدوم همسایه چه ساعتی برای گربه‌ها غذا می‌آره و کدوم نیکمت پارک بهترین نور آفتاب نصیبش می‌شه. با چیزهایی اخت بشم که کسی بهشون توجه نمی‌کنه. دوست دارم چیزهای مختلفی رو یاد بگیرم ولی نه برای امتحان دادن. دوست ندارم زندگیم شبیه فیلم‌ها باشه، دلم‌ می‌خواد قصه‌ی خودم رو داشته باشم. دوست دارم با آدم‌هایی آشنا بشم که بعد لمس عمقم رهام نکنن. دلم می‌خواد از زندگی سر در بیارم ولی با سرعت گام‌های خودم، بدون ترس بی‌رویه از عقب موندن. موفق بشم ولی با معناهایی که خودم به کلمه‌اش بخشیدم. دوست دارم باور کنم انسان بودن یعنی پیوسته در وضعیت آشوب‌ نفس کشیدن، حدس زدن و امتحان کردن، بخشیدن خودت بابت درک نکردن چیزی که برای درک شدن خلق نشده.

آدم‌های خیال‌پرداز را از نگاهِ گاه به گاه‌ِشان به آسمان می‌شناسم...
• مِهرگَرد | آذرماه ۱۴۰۴
@CorpseBride1

نگاهِ تلخت
آن‌قدر بر دوشِ چشمم
سنگین شده
تا دنیا دنیاست
کمرش خمیده خواهد ماند.
#محسن_احمدیزاده
@CorpseBride1

حسرتِ چیزهایی که هرگز متعلق به من نبودند؛ فقط خیالِ مورد علاقه‌‌م بودند...
@CorpseBride1

دیگه صحبت از ناامیدی هم نیست، آدم ذره‌ذره می‌فهمه شده یه اسب پاشکسته که وسط یه دشت زمین‌ خورده اما هنوز زنده‌س، انگاری نمی‌فهمی مهلتت برای چیه؟
✍ @LostStiller

دیدن یه گربه‌ی گرسنه قلبم رو می‌خراشه
یا یه آدم مسنِ ضعیف
یا یه بچه که داره گریه می‌کنه...
دنیا برای آدمی مثل من زیادی سنگینه؛
کسی که قلبش رو بین دوتا دستاش گرفته و بین مردم راه میره.
@CorpseBride1

‏آیا تاکنون چشمانی را که در آن‌ها خاکستر ریخته باشند دیده‌اید؟ منظورم چشمانی است که در آن‌ها آثار غم‌انگیز آرزوهای بی‌حاصل خوانده می‌شود. چشمانی که نمی‌توان در آن‌ها نگاه کرد.
📚 سرنوشت یک انسان؛ میخائیل شولوخف

@CorpseBride1

انگار هیچ‌وقت قرار نیست از این عذاب روحی نجات پیدا کنم، هرچه‌قدر دایره‌ی ارتباطیم بزرگ‌تر میشه احساس امنیت کمتری می‌کنم.
دیگه صحبت از افسردگی نیست؛
یه‌ جمله‌ای خونده بودم که هر خونه‌ای قبل از فروریختن همه رو از مرگ خودش باخبر می‌کنه، آدمم قبل این‌که فروبریزه آه می‌کشه، حسرت می‌خوره و درنهایت ناامید میشه؛ اما به‌نظر میرسه ناامیدی آخر قصه‌‌ی من نیست.
این روزها حتی برای پناه بردن از شر واقعیت جز کابوس‌هام جایی ندارم.
#Atefe_hd | بهمن‌ماه ۱۴۰۴
@CorpseBride1

غروبِ ۲۱بهمن ماه ۱۴۰۴
• آسمانِ مِهرگَرد
@CorpseBride1

Hello! I'm back. 🐢
@CorpseBride1

چون بيرون سرده، برنگرد به خونه‌ای که آتيش گرفته.
#teo
@CorpseBride1

از پا افتادم؛
مثل شبدری سقوط‌کرده روی انبوهی از برف، غریب و تنها؛
مانند کسی که آشیونه‌س در دنیا مقرر نشده باشه.
✍️ @LostStiller

it's okay to choose yourself... ♡

@CorpseBride1

از اون چیزهایی بود که به محض دیدنش چند دقیقه منو میخکوب خودش کرد و فکر کردم چقد این مجسمه شبیه منه، و اون لحظه رو ثبت کردم...

هنوز که هنوزه به همه‌ی گربه‌ها سلام می‌دم، حتی اون‌هایی که جواب سلامم رو نمی‌دن. هوا گرمه و دنیا پر از ظلم، لابد اون‌ها هم دلایل خودشون رو دارن.
✍️ @LostStiller

عمریه دلم می‌خواد مثل باد رها باشم، اما پاهام همیشه توی مرداب‌ها گیر می‌کنه.
#LostStiller

@CorpseBride1

هیچ بودن بهتر است یا رنج بردن؟!
من حتی زمانی که از دردهایم گریه می‌کردم و رنج می‌بردم باز هم اعتقاد داشتم که درد و رنج داشتن بهتر از هیچ بودن است.
#اوریانا_فالاچی
@CorpseBride1