-𝖼𝗈𝗇𝗌𝖼𝗂𝗈𝗎𝗌𝗇𝖾𝗌𝗌

زندگی انسان کوتاه‌تر از آن است که اشتباهات دیگران را هم بر دوش کشد. هرکس زندگی خود را دارد و بهای زیستنش را می‌پردازد.
فقط جای افسوس در این است که انسان برای خطایی کوچک باید بارها و بارها خسارت بپردازد. گویا که جنابِ سرنوشت ، دست طلبکاریش همیشه دراز است.

تصویر دوریان گری
اسکار وایلد

-𝖼𝗈𝗇𝗌𝖼𝗂𝗈𝗎𝗌𝗇𝖾𝗌𝗌

-𝖼𝗈𝗇𝗌𝖼𝗂𝗈𝗎𝗌𝗇𝖾𝗌𝗌

ماه بر فرازِ شهر می‌تابد
مانند چشمی جهان بین
او همه چیز را می‌بیند
من را و تو را
او قضاوت خواهد کرد
که کداممان مقصریم
او قضاوت خواهد کرد
چرا که ما پر از نقصیم
اما او کامل است...!
-𝖼𝗈𝗇𝗌𝖼𝗂𝗈𝗎𝗌𝗇𝖾𝗌𝗌

مادر و پدرت زندگی‌ات را به فنا می‌دهند
شاید خودشان نخواهند
اما به هرحال این‌کار را می‌کنند
هرچه عیب و ایراد داشته‌اند بارِ تو می‌کنند
و فقط محض گل رویت
چند عیب و ایراد دیگر هم رویش می‌گذارند
اما به وقتش
زندگی خود آنها هم به فنا رفته‌
به دست ابلهانی با کت‌ها و کلاه‌های عهد بوق
جماعتی که نصف اوقات
خیلی احساساتی و مبادی آداب بودند
و نصف دیگر اوقات
دعوایی و دست به یقه
آدم‌ها فلاکت را پشت به پشت به هم می‌دهند
مثل رفتن از خشکی به دریاست ؛
جلوتر می‌روی
ناغافل زیر پایت گود و خالی می‌شود
در اولین فرصتی که توانستی
خودت را خلاص کن
و بچه‌ای از آن خود نداشته باش.

فیلیپ آرتور لارکین

-𝖼𝗈𝗇𝗌𝖼𝗂𝗈𝗎𝗌𝗇𝖾𝗌𝗌

سن و سالی از او گذشته بود و کم‌کم داشت حافظه‌اش را از دست می‌داد.
شاید هم ربطی به سن و سالش نداشت ؛
در واقع تمایل او به از بین بردن گذشته‌ی تاریکش بود که باعث می‌شد حافظ‌اش در فضایی مه‌آلود و پر از ابهام رنگ ببازد.
هر شب بر خلاف میلش ، قرص‌های اعصاب را با لیوانی آب قورت می‌داد.
روزهایش با روزمرگی و تکرار ، یکی پس از دیگری می‌گذشتند.
انگار که به انتظار مرگ نشسته بود.
هیچ چیزی نمی‌توانست آن‌چنان هیجان‌زده‌اش کند که عمق آن احساس بر چهره‌اش نمایان شود.
او فقط زنده بود ؛
تا آن روزی که پرستار ، پارچه‌ی سفیدی را روی صورتش کشید و برای همیشه از خانه‌ی سالمندان رفت...!

-𝖼𝗈𝗇𝗌𝖼𝗂𝗈𝗎𝗌𝗇𝖾𝗌𝗌

دوریان گری گفت:
-«من در زندگیم کارهای وحشتناک بسیار انجام داده‌ام.دیگر کارهای بد رو تکرار نخواهم کرد.از دیروز کارهای نیکم رو شروع کردم.
+«دیروز کجا بودی؟»
-«به روستا رفته بودم و به تنهایی در مهمانخانه‌ی کوچکی اقامت کردم.»
لرد هنری با تبسم گفت:
+«پسر عزیز من ، در روستا هرکسی می‌تونه خوب باشه.آنجا وسوسه‌ای نیست ، برای همینه که آدم‌هایی که خارج از شهرها زندگی می‌کنند کاملا بی‌تمدنند.تمدن به هیچ روی چیزی نیست که به آسانی به‌ دست بیاد.مردم فقط از دو راه می‌تونند به آن برسند.یکی از رهگذر بافرهنگ شدن و دیگری از راه فساد.مردم روستا در وضعی نیستند که بافرهنگ و یا فاسد بشند ، در نتیجه راکد می‌مانند.»

تصویر دوریان گری
اسکار وایلد

-𝖼𝗈𝗇𝗌𝖼𝗂𝗈𝗎𝗌𝗇𝖾𝗌𝗌

-𝖼𝗈𝗇𝗌𝖼𝗂𝗈𝗎𝗌𝗇𝖾𝗌𝗌

درباره‌ی رمان تصویر دوریان گری ،
اثر درخشان اسکار وایلد

بر طبق ایده‌های ماده‌گرایانه‌ی حاکم بر عصر حاضر که ما را به سمت لذات حسی و تجربه‌های جدید (بدون در نظر گرفتن آینده‌مان) سوق می‌دهند ، ما اعتقاد به وجود هرگونه کیفر و مجازاتی را در پاسخ به اعمالمان از دست داده‌ایم.
از این رو تعداد زیادی از ما ، تمام مفاهیم مبتنی بر کیفر و مجازات‌ - از جمله بهشت و جهنم یا کارما و یا تاثیراتی که اعمالمان بر روحیات یا حتی ظاهر ما می‌گذارند - توهمات و هذیان‌هایی می‌پنداریم که ریشه در ادیان دارند!

وقایع رمان نامبرده در قرن نوزدهم در انگلستان رخ می‌دهند.
این داستان ، روایت پسری زیبارو و ثروتمند است که زیبایی‌ و ثروتش باعث می‌شوند او دایره‌ی اختیارات گسترده‌ای برای اعمالش داشته باشد.
اسکار وایلد با قلم نافذش در این رمان نشان می‌دهد که دوریان گری ، شخصیت اصلی داستان ، چطور از موقعیت خاصی که دارد سوءاستفاده می‌کند و اثرات اعمالش را در آینده ، چگونه بر روی تصویر روح خویش و بر خلقیات و عاداتش در می‌یابد.

در رابطه با این کتاب باید اضافه کنم که تصور غالب در میان عموم افراد در مورد چهره و ظاهر این است که چهره‌ی انسان‌ها امری ثابت است که آنها از پدر و مادر خود به ارث برده‌اند.اینکه می‌گویند دیگران را بخاطر چهره‌ و شکل و قیافه‌شان مسخره نکنیم از همین تصور بر‌می‌خیزد.
با این حال علاوه بر اینکه ما از طریق روش‌های گوناگون در چهره و بدن خودمان دخل و تصرف می‌کنیم ، اعمال و رفتارهای ما نیز ممکن است باعث شوند ظاهر ما تغییرات زیادی بکند.

در جایی از این داستان ، نگارگر خطاب به دوریان گری می‌گوید:

گرچه باید بدانی که من نمیتونم این شایعات رو باور کنم.دست کم وقتی با تو روبرو هستم نمی‌تونم باورشان کنم.گناه چیزی‌ست که رد خودش رو روی صورت گناهکار باقی می‌گذاره.نمیشه پنهانش کرد.مردم گاه از شرارت‌های سرّی صحبت می‌کنند‌ اما چیزی به اسم شرارت سرّی وجود نداره.اگر مردی شریر باشه و گناهی مرتکب بشه ، آثارش در گوشه‌های دهان ، اطراف پلک‌ها و حتی روی رنگ‌ دست‌هاش آشکار خواهد شد...

-𝖼𝗈𝗇𝗌𝖼𝗂𝗈𝗎𝗌𝗇𝖾𝗌𝗌

و جهان چقدر بزرگ بود
آن هنگام که رهایم کردی
و چقدر کوچک است
اکنون که از دور می‌بینمت
اما بدون هیچ حسی
رو برمی‌گردانم و می‌گذرم...

-𝖼𝗈𝗇𝗌𝖼𝗂𝗈𝗎𝗌𝗇𝖾𝗌𝗌

«حقیقت‌، آیینه‌ا‌ی بود که از آسمان و از دست خدا به زمین افتاد و شکست، هر کس تکه‌ای از آن را برداشت، خود را در آن دید، گمان کرد حقیقت نزد اوست. حال آنکه حقیقت نزد همگان پخش بود.»

مولانای ِ جان- فیه ما فیه📚

Close your eyes and
hear my secret

-𝖼𝗈𝗇𝗌𝖼𝗂𝗈𝗎𝗌𝗇𝖾𝗌𝗌

خداوند با دیدن اشتباهات «او» آهی کشید و بخار دهانش در هوای سرد ، هوا را مه‌آلود گرداند.
آهِ خداوند ناشی از این نبود که «او» دستوراتش را اجرا نکرده بود ، بلکه ناشی از این بود که «او» به خودش ظلم کرده بود.
ناگهان دریافت که مه‌آلود شدن هوا باعث شده که نتواند به خوبی ببیند ؛ برایش تشخیص خوبی از بدی دشوارتر شده بود...!

-𝖼𝗈𝗇𝗌𝖼𝗂𝗈𝗎𝗌𝗇𝖾𝗌𝗌

«یک موضوع مهم»

ما در بررسی گفتارها ، نوشته‌ها ، نقل‌قول‌ها و... در اکثر اوقات به اشخاص و نام افراد توجه بیش از اندازه‌‌ای می‌کنیم.
برای مثال در پست‌ِ قبلی ، اگر جمله‌‌ای که خودم نوشته‌ام را به مثلا فروید یا شکسپیر نسبت می‌دادم ، توجه بیشتری به آن می‌شد.
برعکسِ این‌ هم ممکن است یعنی فرضا اگر جمله‌ی زیبای مولانا را به خودم نسبت می‌دادم ، ممکن بود توجه بسیار کمتری به آن بشود.

یکی از تلاش‌های انسان باید همواره این باشد که معیارهای سنجش خود را عاقلانه‌تر انتخاب کند.

حضرت علی در جمله‌ای درخشان می‌گوید:
به گوینده نگاه نکن ، به سخن نگاه کن.
(نبین که می‌گوید ، ببین چه می‌گوید.)

مطمئنم در همین لحظه‌ای که این جمله را خواندی ، بیشتر به اسم گوینده‌ی آن توجه کردی و احتمالا بطور متعصبانه این جمله را سنجیدی چون این جمله به امام علی نسبت داده شده است نه به فلان فیلسوف یا دانشمند!

در کل باید گفت که وجود و شخصیت ما انسانها ، کاملا نظام‌مند و فاقد تناقض نیست ؛ بنابراین همیشه امکان شنیدن سخنان درست از زبان انسانهای بد و شنیدن سخنان نادرست از زبان انسانهای خوب وجود دارد.
(بد و خوب بودن دیگران ممکن است بسته به دیدگاه ما تغییر بکند و امری مطلق نیست.)

بنابراین ارزشِ یک سخن را باید از ابعاد علمی ، اخلاقی ، ادبی و فلسفیِ آن سنجید نه بر اساس اعتبارِ گوینده‌ی آن!
-𝖼𝗈𝗇𝗌𝖼𝗂𝗈𝗎𝗌𝗇𝖾𝗌𝗌

در حال خوندن چه کتابی هستی؟
عکسشو تو قسمت کامنتا بفرس.
-𝖼𝗈𝗇𝗌𝖼𝗂𝗈𝗎𝗌𝗇𝖾𝗌𝗌

در درون هزارتوی جهان
چشم‌هایت شبیه راهم بود
سجده کردم ، تو را پرستیدم
دامنت مثل قتلگاهم بود

دست هایت شبیه مرهم شد
بر تن زخم‌های سوزانم
تو برایم شبیه چتر شدی
غنچه‌ای در میان بورانم

تو نباشی چقدر بیهوده‌ست
تک تک رنج‌ها ، هیاهوها
و دل آسمان چه می‌گیرد
بغض دارد گلوی آهوها

کاش من هم مسافری بودم
راهی پیچ‌های جاده‌ی مرگ
کاش می‌شد بنوشم از جامت
قطره‌ای ، جرعه‌ای ز باده‌ی مرگ

مرگ بر مرگ و عشق و زندگی‌ام
مرگ از من ربود راهم را
ماه من در تمام شب بودی
سحر از من گرفت ماهم را
#اشعار

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

این نکته‌ای بسیار حائز اهمیت در اندیشه‌ی هگل است که حتی در نوشته‌های متأخر وی نیز حضور دارد:
یعنی گذار پیوسته از نفی به ایجاب و بالعکس.
حقیقت ، همانگونه که هگل در پدیدارشناسی روح صراحتا ادعا می‌کند نه این یا آن سو ، بلکه دقیقا خودِ همین گذار ، یا پیوسته در هر دو طرف بودن است.

هگل: از متافیزیک به پدیدارشناسی
محمد مهدی اردبیلی

این آهنگ حالتِ روحیِ الانِ منه
نه خوشگله نه زشت نه عامه پسند
نه واسه مهمونی خوبه نه توی ماشین
وسط یه جاده پر از منظره‌ی قشنگ
نه خوبه نه بد
نه درسته نه غلط
نه سیاهه نه سفید
خاکستریه ، این یعنی رنگِ واقعیت
واقعیتی که میگه کُلِ زندگی یه بازیه
رویاهات میکِشنت جلو
خاطراتت میکِشنت عقب
چی میمونه ازت؟
یه چیزی میشی
به عمق افکارت و به طولِ زندگی
ولی این مهمه کی رفتنیه کی موندنی
کی تو حاشیه‌س کی تو متن
کی یه جرقه‌س واسه تغییر
با چند خط شعرِ خوندنی...

لمس
بهرام نورایی

-𝖼𝗈𝗇𝗌𝖼𝗂𝗈𝗎𝗌𝗇𝖾𝗌𝗌

هرکجا که باشم ، انگار در ابتدای راه ایستاده‌ام‌.
آنکس که می‌پندارد تمام راه‌ها را تا انتهایشان پیموده‌ است ، هیچگاه قدم از قدم برنخواهد داشت.
-𝖼𝗈𝗇𝗌𝖼𝗂𝗈𝗎𝗌𝗇𝖾𝗌𝗌