علم روانشناسی، از آنجایی که در کشورهای غربی و بر پایه‌ی تجربه، مشاهده و آزمایش توسعه یافته است، معمولا تمام کارکرد‌های فراجسمانی وجود انسان را به ذهن و روان او ارتباط می‌دهد. در چنین نظامی، اعتقاد به روح وجود ندارد. با این حال در بحث خودشناسی، علم‌النفس و مباحث مذهبی در جوامع شرقی، بیشتر شاهد اعتقاد به روح هستیم.
در واقع روح، آن بخشِ غیر قابل مشاهده‌ی وجود ماست که این جسم مادی‌ای که رو به زوال و پیر شدن می‌رود را کنترل می‌کند و به آن جان می‌بخشد و حتی پس از مرگ جسم، به حیاتش ادامه می‌دهد. این جان‌بخشی در دیدگاه‌های ماده‌گرایانه، وظیفه‌ای‌ست که به مغز نسبت داده می‌شود‌.
این بحث بر سر دوگانه‌ای‌ست که هر کس می‌تواند بر اساس تجربیات و دانشش و آنچه که به نظرش متقاعد‌ کننده‌ است، در آن دست به انتخاب بزند.
خودِ من نیز مرددم در این که تجربیات غیرمادی و عرفانی‌ (مثل تجربیات نزدیک به مرگ، رویاهای صادقه، دژاوو، احساس پیوند نزدیک با مردگان و تازه درگذشتگان) را محدود به ذهن بدانم یا آن را به بخش فراجسمانی وجود انسان ارتباط بدهم. در مورد دیدگاه‌های مختلف در ارتباط با این موضوع بعدا مطالبی ارائه خواهد شد.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

بهترین راه برای پیش‌بینیِ آینده، ساختنِ آن است.

ناشناس

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

نور‌های شهر، ستارگان را از ما می‌ربایند و در شلوغی، تنهاتر از قبل می‌شویم. ما فرزندان این دوره‌ی بی‌رحم از زندگی هستیم و لحظه‌هایمان را به امید رسیدن به لحظه‌هایی بهتر به قتل می‌رسانیم...!

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

نه اینکه تو نمیدونی
ولی این درد بی‌رحمه
یه چیزاییو تو دنیا
فقط یک مرد می‌فهمه
تمامِ روز میخندم
تمامِ شب یکی دیگم
من از حالم به این مردم
دروغای بدی میگم

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

دوگانه‌ی رنج و لذت، یکی از مهمترین دوگانه‌های زندگی ماست. اگر سعی کنیم با پناه بردن به لذت‌های قلابی و زودگذر، از زیر بار رنج‌های ضروری زندگی‌مان شانه خالی کنیم، بعدها مجبور می‌شویم که رنج‌های بیشتری را تحمل کنیم‌. اما اگر با صبر و متانت رنج‌های ضروری را تحمل کنیم، اندکی بعد شادی‌های عمیق به سمت ما سرازیر خواهند شد.
برای مثال دانشجویی که خود را به زحمت نمی‌اندازد تا برای امتحان خودش را آماده کند (از زیر بار رنج‌های ضروری شانه خالی می‌کند)، نهایتا در آن درس نمره‌ی قبولی را کسب نمی‌کند و مجبور می‌شود در ترم‌های آینده همان رنج و حتی بیشتر از آن را برای قبول شدن در آن درس به جان بخرد.
رنج مثل یک گلوله‌ی برفی است که دارد از قله‌ی کوهی به پایین حرکت می‌کند و هر چه پایین‌تر می‌آید، بزرگ‌تر و بزرگ‌تر می‌شود. با به تعویق انداختن رنج، این گلوله‌ی برفی تبدیل به بهمن شده و بر سر ما آوار خواهد شد!

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

هرچه امکانات بیشتری برایمان فراهم می‌شود، ما بازدهی کمتری داریم. هرچه علم و تکنولوژی کارها را برایمان ساده‌تر می‌کنند، ما تنبل‌تر و پر توقع‌تر می‌شویم. هرچه روابط میان ما انسان‌ها بیشتر به پول و ثروت گره می‌خورند، بیشتر شاهد استفاده‌ی ابزاری از افراد هستیم. هرچه داشته‌هایمان بیشتر می‌شوند، بیشتر برای افزایش آنها دست و پا می‌زنیم.
در هیاهوی دورانِ مصرف‌گرایی، هرچه انتخاب‌هایمان افزایش پیدا می‌کنند و دستمان در گزینش کالاها، افراد و فرصت‌ها بازتر می‌شود، ما بیشتر احساس نارضایتی می‌کنیم.
انگار هیچکدام به درستی خودمان را نمی‌شناسیم. همه‌ی ما خودمان را گم کرده‌ایم و از خود تصویری ساخته‌ایم که به ساز دیگران می‌رقصد و به همین دلیل است که بی‌ثبات شده‌ایم و هربار به اقتضای موقعیت و نفعمان رفتار می‌کنیم. جالب اینجاست که ما حتی نمی‌دانیم نفع‌مان در کجا و چه چیزی نهفته است‌!
اکثر ما بنده‌ی لذات فوری و آنی هستیم و چیزی که مستلزم صبر کردن و تلاشهای ممتد باشد برایمان بی‌معنی‌ست. در این شرایط هر فردی عاملیت و اختیار خود را نادیده می‌گیرد و تقصیر را به چیزی بزرگتر از خودش نسبت می‌دهد. چیزی که انگار همیشه قوی‌تر از اوست و گویا هیچگاه قرار نیست که زورش به آن برسد. اشتباه ما دقیقا در همینجاست!

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

اشک‌هایم را بر کفِ خیابان‌های این شهر ریختم تا در آن سبزه و گل برویَد و شهری که ترکش می‌کنم، برای ساکنانش زیباتر شود.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

میگن داره هر عمل عکس‌العمل
آره اما نداره بچه زدن
بذار توله‌ حاشیه‌ها حرف بزنن
من الان بیشتر نگرانِ بعدنمم

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

I shout, I swear, I get angry, I get scared
I fall, I break, I mess up, I make mistakes
But if you can't take me at my worst
You don't deserve me at my best

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

باران بند آمد، آسمان صاف شد و چشمانِ من ابری شدند؛ گویا هواشناسی بارشِ بارانی دیگر را پیش‌بینی نکرده بود!

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

گاهی اوقات تمایل ما به ثبت خاطرات به این علت است که در لحظه‌ی اکنون حضورِ کامل نداریم. به همین دلیل خاطرات خوشمان را به شیوه‌ای (مثلا با دوربین موبایلمان) ثبت می‌کنیم تا در آینده دوباره به آنها بازگردیم و آنها را زنده کنیم، انگار که دوباره دارند رخ می‌دهند! با این حال اگر چنان که باید درگیر لحظه‌ی کنونی زندگی‌مان شویم، احتمالا نیازی به ثبت آن احساس نخواهد شد.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

نازتو میخرم تمام
میشه مگه همه انقد بنظر نیان؟
همه چیو میزنم رو هم
از نسخیِ یه نفر درآم

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

این درختان نحیف که سردی برف بر تنِ لاغرشان سنگینی می‌کند را می‌بینی؟ هر کدام که بتوانند این سرما و این سنگینی را تحمل کنند، لایق چشیدن طعمِ سبز رنگِ بهار می‌شوند. پس صبر کن که تا سبز شدن راهی باقی نمانده...!

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

-𝖼𝗈𝗇𝗌𝖼𝗂𝗈𝗎𝗌𝗇𝖾𝗌𝗌

بودن کنار انسانهایی که باعث میشن فراموش کنم موبایل دارم، واقعاً زیباست!

ناشناس

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

در جهان هستی هر چیزی مدام در حالِ «شدن» است یعنی از حالتی به حالت دیگر تغییر می‌کند و بی‌وقفه دگرگون می‌شود. تک تک سلول‌های بدن‌ ما بطور متوالی تغییر پیدا می‌کنند و هر یک از ما ارگانیسمی هستیم که بدنیا آمده، رشد کرده و سپس به سمت زوال و نابودی می‌رود.
با این حال هر کدام از ما دارای یک هسته‌ی درونی هستیم که آرامش و سکون در آن وجود دارد و از تلاطم‌های بیرونی در امان است. هسته‌ای که اکهارت تله، در کتاب نیرویِ حال اسم آن را «بودن» می‌گذارد. این «بودن» را می‌توان نقطه مقابل «شدن»های بی پایان در جهان هستی دانست.
می‌توان گفت در عمیق‌ترین بخش وجود هر یک از مخلوقات، چیزی نامیرا وجود دارد که نه پیر می‌شود و نه زوال می‌پذیرد و نه چیزی می‌تواند آرامش و سکون آن را بر هم بزند و انسان به واسطه‌ی خودآگاهی‌اش - بر خلاف اشکال دیگر حیات - می‌تواند از این «بودن» آگاه شود و به واسطه‌ی آن، حضور در لحظه، آرامش و ثبات را تجربه کند.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس