معتقدم انسان اگر درونش را تصحیح کند و اشتباهات گذشته را جبران کند، وضعیت بیرونی زندگی‌اش نیز کاملا تغییر خواهد کرد. اشتباه برخی از افراد در همین‌جاست که سعی می‌کنند تغییر را از بیرون شروع کنند. آنها می‌خواهند لباس جدید، موبایل جدید، خانه‌ی جدید یا وسیله‌ی جدیدی بخرند تا وضعیت زندگیشان دگرگون شود اما پس از اینکه اشتیاق نسبت به آن چیزِ نو فروکش نمود، متوجه می‌شوند که همه چیز به همان روال سابق پیش می‌رود!
با این حال اگر سعی‌ کنند از درونْ خود را تغییر دهند، افکار، احساسات و اعمالشان نیز تغییر می‌کنند. چیزی که آن را «خوش‌شانسی» یا «بدشانسی» می‌نامیم، در واقع نتیجه‌ی آن سطح از آگاهی می‌باشد که در آن قرار داریم‌. کسی که زندگی را جز رنج و دردسر نمی‌بیند، مدام رنج و دردسر را به سوی خود می‌کشد تا تصورش از زندگی بیشتر و بیشتر تأیید شود.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

برخی از افراد شاید چنین مطالبی را مطالبی شبه‌علمی یا خرافی بدانند که در تضاد با علومی مثل جامعه‌شناسی و روانشناسی هستند با این حال از نظر من این موارد هیچ تناقضی با هم ندارند. دیدگاه‌های کلان جامعه‌شناختی هم به این مطلب معترفند که تغییر ابتدا ممکن است از یک فرد یا یک گروه کوچک شروع شود و سپس گسترش بیابد تا به یک جریان بین‌المللی تبدیل شود! ما امثال کسانی را که مدام با سیاست‌بافی‌هایشان سعی می‌کنند جامعه و ساختار و سیاست‌های کلان را مقصر نشان بدهند کم نداریم. کسانی که هیچگاه به خود زحمتی برای تغییر دادن خود نمی‌دهند اما مدام آرمان تغییر دادن یک کشور یا یک جهان را در سر می‌پرورانند!
مردی را در نظر بگیرید که مدام در برابر زن‌ستیزی می‌ایستد و معتقد است که حقوق زنان و مردان باید برابر باشند، با این حال در خانه‌ی خودش، مسئولیت بیشتر کار‌ها را بر شانه‌ی همسر خود می‌گذارد یا حتی با همسرش بدرفتاری می‌کند!
بنابراین تغییر هر چقدر درونی‌تر باشد، قدرت بیشتری نیز برای گردآوردن افراد در کنار هم و ساختن یک جریان اجتماعی دارد‌.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

در حسرتِ آن انسانی که می‌توانستم بشوم و نشدم، اشک می‌ریزم.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

گاهی اوقات نمی‌توان اوضاع را بهتر کرد، فقط باید از بدتر شدن آن جلوگیری نمود. باید از بدتر شدن وضعیت جلوگیری کرد تا زمانی که مقدمات بهبود دادن اوضاع به تدریج برایمان فراهم شوند.
البته این به معنای دست روی دست گذاشتن نیست بلکه به معنای تلاش کردن در کنار صبر کردن است. مارکوس اورلیوس در جمله‌ای درخشان می‌گوید:

انسانِ خردمند، رنج را می‌پذیرد و آن را تاب می‌آورد اما با دستان خویش به رنجش نمی‌افزاید.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

دلخوشی‌هایم مُرده بعد از تو
این شبِ غمگین مرا آزرده بعد از تو
آنچه با من بود بی‌ تو ماندن بود
در خیابان‌های باران خورده بعد از تو

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

بغضِ فرو خورده‌ام چگونه نگریم؟
غنچه‌ی پژمرده‌ام چگونه نگریم؟

رودم و با گریه دور می‌شوم از خویش
از همه آزرده‌ام چگونه نگریم؟

مرد مگر گریه می‌کند؟ چه بگویم
طفلِ زمین خورده‌ام چگونه نگریم؟

تُنگ پر از اشک و چشم‌های تماشا
ماهی دل مرده‌ام چگونه نگریم؟

پرسشم از رازِ بی‌وفاییِ او بود
حال که پی برده‌ام، چگونه نگریم؟

فاضل‌ نظری

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

من راه ندارم
دیگه وقت واسه اشتباه ندارم
باید از پشت ابرا ماه درآرم
تو بساطم آه ندارم
براش چیزی جز یه فرصت کوتاه ندارم
من راه ندارم
تنهام و پشتم سپاه ندارم
اما بلدم بدون ارتش از خودم شاه درآرم

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

علم روانشناسی، از آنجایی که در کشورهای غربی و بر پایه‌ی تجربه، مشاهده و آزمایش توسعه یافته است، معمولا تمام کارکرد‌های فراجسمانی وجود انسان را به ذهن و روان او ارتباط می‌دهد. در چنین نظامی، اعتقاد به روح وجود ندارد. با این حال در بحث خودشناسی، علم‌النفس و مباحث مذهبی در جوامع شرقی، بیشتر شاهد اعتقاد به روح هستیم.
در واقع روح، آن بخشِ غیر قابل مشاهده‌ی وجود ماست که این جسم مادی‌ای که رو به زوال و پیر شدن می‌رود را کنترل می‌کند و به آن جان می‌بخشد و حتی پس از مرگ جسم، به حیاتش ادامه می‌دهد. این جان‌بخشی در دیدگاه‌های ماده‌گرایانه، وظیفه‌ای‌ست که به مغز نسبت داده می‌شود‌.
این بحث بر سر دوگانه‌ای‌ست که هر کس می‌تواند بر اساس تجربیات و دانشش و آنچه که به نظرش متقاعد‌ کننده‌ است، در آن دست به انتخاب بزند.
خودِ من نیز مرددم در این که تجربیات غیرمادی و عرفانی‌ (مثل تجربیات نزدیک به مرگ، رویاهای صادقه، دژاوو، احساس پیوند نزدیک با مردگان و تازه درگذشتگان) را محدود به ذهن بدانم یا آن را به بخش فراجسمانی وجود انسان ارتباط بدهم. در مورد دیدگاه‌های مختلف در ارتباط با این موضوع بعدا مطالبی ارائه خواهد شد.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

بهترین راه برای پیش‌بینیِ آینده، ساختنِ آن است.

ناشناس

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

نور‌های شهر، ستارگان را از ما می‌ربایند و در شلوغی، تنهاتر از قبل می‌شویم. ما فرزندان این دوره‌ی بی‌رحم از زندگی هستیم و لحظه‌هایمان را به امید رسیدن به لحظه‌هایی بهتر به قتل می‌رسانیم...!

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

نه اینکه تو نمیدونی
ولی این درد بی‌رحمه
یه چیزاییو تو دنیا
فقط یک مرد می‌فهمه
تمامِ روز میخندم
تمامِ شب یکی دیگم
من از حالم به این مردم
دروغای بدی میگم

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

دوگانه‌ی رنج و لذت، یکی از مهمترین دوگانه‌های زندگی ماست. اگر سعی کنیم با پناه بردن به لذت‌های قلابی و زودگذر، از زیر بار رنج‌های ضروری زندگی‌مان شانه خالی کنیم، بعدها مجبور می‌شویم که رنج‌های بیشتری را تحمل کنیم‌. اما اگر با صبر و متانت رنج‌های ضروری را تحمل کنیم، اندکی بعد شادی‌های عمیق به سمت ما سرازیر خواهند شد.
برای مثال دانشجویی که خود را به زحمت نمی‌اندازد تا برای امتحان خودش را آماده کند (از زیر بار رنج‌های ضروری شانه خالی می‌کند)، نهایتا در آن درس نمره‌ی قبولی را کسب نمی‌کند و مجبور می‌شود در ترم‌های آینده همان رنج و حتی بیشتر از آن را برای قبول شدن در آن درس به جان بخرد.
رنج مثل یک گلوله‌ی برفی است که دارد از قله‌ی کوهی به پایین حرکت می‌کند و هر چه پایین‌تر می‌آید، بزرگ‌تر و بزرگ‌تر می‌شود. با به تعویق انداختن رنج، این گلوله‌ی برفی تبدیل به بهمن شده و بر سر ما آوار خواهد شد!

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

هرچه امکانات بیشتری برایمان فراهم می‌شود، ما بازدهی کمتری داریم. هرچه علم و تکنولوژی کارها را برایمان ساده‌تر می‌کنند، ما تنبل‌تر و پر توقع‌تر می‌شویم. هرچه روابط میان ما انسان‌ها بیشتر به پول و ثروت گره می‌خورند، بیشتر شاهد استفاده‌ی ابزاری از افراد هستیم. هرچه داشته‌هایمان بیشتر می‌شوند، بیشتر برای افزایش آنها دست و پا می‌زنیم.
در هیاهوی دورانِ مصرف‌گرایی، هرچه انتخاب‌هایمان افزایش پیدا می‌کنند و دستمان در گزینش کالاها، افراد و فرصت‌ها بازتر می‌شود، ما بیشتر احساس نارضایتی می‌کنیم.
انگار هیچکدام به درستی خودمان را نمی‌شناسیم. همه‌ی ما خودمان را گم کرده‌ایم و از خود تصویری ساخته‌ایم که به ساز دیگران می‌رقصد و به همین دلیل است که بی‌ثبات شده‌ایم و هربار به اقتضای موقعیت و نفعمان رفتار می‌کنیم. جالب اینجاست که ما حتی نمی‌دانیم نفع‌مان در کجا و چه چیزی نهفته است‌!
اکثر ما بنده‌ی لذات فوری و آنی هستیم و چیزی که مستلزم صبر کردن و تلاشهای ممتد باشد برایمان بی‌معنی‌ست. در این شرایط هر فردی عاملیت و اختیار خود را نادیده می‌گیرد و تقصیر را به چیزی بزرگتر از خودش نسبت می‌دهد. چیزی که انگار همیشه قوی‌تر از اوست و گویا هیچگاه قرار نیست که زورش به آن برسد. اشتباه ما دقیقا در همینجاست!

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس