و ما أَصابَکم مِن مُصیبةٍ فَبِما کسَبَت أَیدیکم و یعفُو عَن کثیر.

و آن مصیبت‌هایی که به شما می‌رسد، به علت دستاورد‌های خودتان است و خداوند بسیاری از آنها را می‌بخشاید.

سوره‌ی شوریٰ
آیه‌ی۳۰

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

معتقدم انسان اگر درونش را تصحیح کند و اشتباهات گذشته را جبران کند، وضعیت بیرونی زندگی‌اش نیز کاملا تغییر خواهد کرد. اشتباه برخی از افراد در همین‌جاست که سعی می‌کنند تغییر را از بیرون شروع کنند. آنها می‌خواهند لباس جدید، موبایل جدید، خانه‌ی جدید یا وسیله‌ی جدیدی بخرند تا وضعیت زندگیشان دگرگون شود اما پس از اینکه اشتیاق نسبت به آن چیزِ نو فروکش نمود، متوجه می‌شوند که همه چیز به همان روال سابق پیش می‌رود!
با این حال اگر سعی‌ کنند از درونْ خود را تغییر دهند، افکار، احساسات و اعمالشان نیز تغییر می‌کنند. چیزی که آن را «خوش‌شانسی» یا «بدشانسی» می‌نامیم، در واقع نتیجه‌ی آن سطح از آگاهی می‌باشد که در آن قرار داریم‌. کسی که زندگی را جز رنج و دردسر نمی‌بیند، مدام رنج و دردسر را به سوی خود می‌کشد تا تصورش از زندگی بیشتر و بیشتر تأیید شود.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

برخی از افراد شاید چنین مطالبی را مطالبی شبه‌علمی یا خرافی بدانند که در تضاد با علومی مثل جامعه‌شناسی و روانشناسی هستند با این حال از نظر من این موارد هیچ تناقضی با هم ندارند. دیدگاه‌های کلان جامعه‌شناختی هم به این مطلب معترفند که تغییر ابتدا ممکن است از یک فرد یا یک گروه کوچک شروع شود و سپس گسترش بیابد تا به یک جریان بین‌المللی تبدیل شود! ما امثال کسانی را که مدام با سیاست‌بافی‌هایشان سعی می‌کنند جامعه و ساختار و سیاست‌های کلان را مقصر نشان بدهند کم نداریم. کسانی که هیچگاه به خود زحمتی برای تغییر دادن خود نمی‌دهند اما مدام آرمان تغییر دادن یک کشور یا یک جهان را در سر می‌پرورانند!
مردی را در نظر بگیرید که مدام در برابر زن‌ستیزی می‌ایستد و معتقد است که حقوق زنان و مردان باید برابر باشند، با این حال در خانه‌ی خودش، مسئولیت بیشتر کار‌ها را بر شانه‌ی همسر خود می‌گذارد یا حتی با همسرش بدرفتاری می‌کند!
بنابراین تغییر هر چقدر درونی‌تر باشد، قدرت بیشتری نیز برای گردآوردن افراد در کنار هم و ساختن یک جریان اجتماعی دارد‌.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

در حسرتِ آن انسانی که می‌توانستم بشوم و نشدم، اشک می‌ریزم.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

گاهی اوقات نمی‌توان اوضاع را بهتر کرد، فقط باید از بدتر شدن آن جلوگیری نمود. باید از بدتر شدن وضعیت جلوگیری کرد تا زمانی که مقدمات بهبود دادن اوضاع به تدریج برایمان فراهم شوند.
البته این به معنای دست روی دست گذاشتن نیست بلکه به معنای تلاش کردن در کنار صبر کردن است. مارکوس اورلیوس در جمله‌ای درخشان می‌گوید:

انسانِ خردمند، رنج را می‌پذیرد و آن را تاب می‌آورد اما با دستان خویش به رنجش نمی‌افزاید.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

دلخوشی‌هایم مُرده بعد از تو
این شبِ غمگین مرا آزرده بعد از تو
آنچه با من بود بی‌ تو ماندن بود
در خیابان‌های باران خورده بعد از تو

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

بغضِ فرو خورده‌ام چگونه نگریم؟
غنچه‌ی پژمرده‌ام چگونه نگریم؟

رودم و با گریه دور می‌شوم از خویش
از همه آزرده‌ام چگونه نگریم؟

مرد مگر گریه می‌کند؟ چه بگویم
طفلِ زمین خورده‌ام چگونه نگریم؟

تُنگ پر از اشک و چشم‌های تماشا
ماهی دل مرده‌ام چگونه نگریم؟

پرسشم از رازِ بی‌وفاییِ او بود
حال که پی برده‌ام، چگونه نگریم؟

فاضل‌ نظری

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

من راه ندارم
دیگه وقت واسه اشتباه ندارم
باید از پشت ابرا ماه درآرم
تو بساطم آه ندارم
براش چیزی جز یه فرصت کوتاه ندارم
من راه ندارم
تنهام و پشتم سپاه ندارم
اما بلدم بدون ارتش از خودم شاه درآرم

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

علم روانشناسی، از آنجایی که در کشورهای غربی و بر پایه‌ی تجربه، مشاهده و آزمایش توسعه یافته است، معمولا تمام کارکرد‌های فراجسمانی وجود انسان را به ذهن و روان او ارتباط می‌دهد. در چنین نظامی، اعتقاد به روح وجود ندارد. با این حال در بحث خودشناسی، علم‌النفس و مباحث مذهبی در جوامع شرقی، بیشتر شاهد اعتقاد به روح هستیم.
در واقع روح، آن بخشِ غیر قابل مشاهده‌ی وجود ماست که این جسم مادی‌ای که رو به زوال و پیر شدن می‌رود را کنترل می‌کند و به آن جان می‌بخشد و حتی پس از مرگ جسم، به حیاتش ادامه می‌دهد. این جان‌بخشی در دیدگاه‌های ماده‌گرایانه، وظیفه‌ای‌ست که به مغز نسبت داده می‌شود‌.
این بحث بر سر دوگانه‌ای‌ست که هر کس می‌تواند بر اساس تجربیات و دانشش و آنچه که به نظرش متقاعد‌ کننده‌ است، در آن دست به انتخاب بزند.
خودِ من نیز مرددم در این که تجربیات غیرمادی و عرفانی‌ (مثل تجربیات نزدیک به مرگ، رویاهای صادقه، دژاوو، احساس پیوند نزدیک با مردگان و تازه درگذشتگان) را محدود به ذهن بدانم یا آن را به بخش فراجسمانی وجود انسان ارتباط بدهم. در مورد دیدگاه‌های مختلف در ارتباط با این موضوع بعدا مطالبی ارائه خواهد شد.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

بهترین راه برای پیش‌بینیِ آینده، ساختنِ آن است.

ناشناس

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

نور‌های شهر، ستارگان را از ما می‌ربایند و در شلوغی، تنهاتر از قبل می‌شویم. ما فرزندان این دوره‌ی بی‌رحم از زندگی هستیم و لحظه‌هایمان را به امید رسیدن به لحظه‌هایی بهتر به قتل می‌رسانیم...!

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

نه اینکه تو نمیدونی
ولی این درد بی‌رحمه
یه چیزاییو تو دنیا
فقط یک مرد می‌فهمه
تمامِ روز میخندم
تمامِ شب یکی دیگم
من از حالم به این مردم
دروغای بدی میگم

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس