ساکنانِ قلبت را به دقت انتخاب کن، زیرا هیچ‌کس به غیر از تو‌ بهایِ سکونت‌شان را نخواهد پرداخت.

جبران خلیل‌ جبران

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

راهتو بکش برو واینستا مات و
من زندگیم هی اشتباه شد
خوب بهم نگاه کن

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

از «اعتماد» همیشه به عنوان یک موضوع میان فردی سخن گفته می‌شه در حالی که اعتماد یک جنبه‌ی فردی هم داره. جنبه‌ی فردی اعتماد برمیگرده به اینکه انسان چقدر به خودش اعتماد داره.
وقتی به یه نفر قول میدیم اما بهش عمل نمی‌کنیم، اعتمادش به ما از بین میره. در حیطه‌ی فردی هم وقتی به خودمون قولی بدیم اما بهش عمل نکنیم، اعتمادمون به خودمون کم میشه. وقتی به خودمون قولی میدیم نباید بشکنیمش یا انجام اون کار رو عقب بندازیم، چون اگه این کار رو بکنیم نسبت به خودمون بی‌اعتماد میشیم.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

یادمه میومد صدای زوزه‌هامون شب
باید می‌دیدم تو دستم پوله آروم شم
از مدرسه بگیر تا خونه بامون چپ
یکی باز نکرد رو سر ما توی بارون چتر
دیدم آرزوهام نمیخونه با بودجم
یه کوله پرِ تراکت، پشتِ پامون زخم
اما یه لحظه نمی‌دیدی تو چشامون شک
رویای من رپ بود نه پول

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

وقتی شک داری به خودت یعنی اُسوه هراسی
شرایط مسببه که دیگه نخبه نسازی
اینه که جای ذوق و پول و کار و شغل اساسی
نشستیم به تماشای پای لخت مجازی

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

تو یه روزی بر‌ می‌گردی از خیابونی که نیست
عاشقم میشی دوباره، عاشقِ اونی که نیست

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

در خیالاتِ خودم در زیر بارانی که نیست
می‌رسم با تو به خانه، از خیابانی که نیست

می‌نشینی رو به‌ رویم، خستگی در می‌کنی
چای می‌ریزم برایت توی فنجانی که نیست

باز می‌خندی و می‌پرسی که حالت بهتر است؟
باز می‌خندم که خیلی؛ گرچه می‌دانی که نیست

شعر می‌خوانم برایت واژه‌ها گل می‌کنند
یاس و مریم می‌گذارم توی گلدانی که نیست

چشم می‌دوزم به چشمت، می‌شود آیا کمی
دست‌هایم را بگیری بین دستانی که نیست؟!

وقت رفتن می‌شود با بغض می‌گویم نرو
پشت پایت اشک می‌ریزم در ایوانی که نیست

می‌روی و خانه لبریز از نبودت می‌شود
باز تنها می‌شوم با یاد مهمانی که نیست

رفته‌ای و بعدِ تو این کارِ هر روزِ من است
باورِ این که نباشی، کارِ آسانی که نیست...!

بیتا امیری

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

آدمیزاد گاهی اوقات باید دلش برای خودش بسوزه. باید نگاه کنه به اطرافش و ببینه خودشو داخل چه منجلابی گیر‌ انداخته‌ و داره چه مسیری رو دنبال می‌کنه. خیلی از اشتباهاتی که می‌کنیم و بلاهایی که سرِ خودمون میاریم، بخاطر اینه که دلمون واسه خودمون نمیسوزه. وقتی به خودمون میایم که دیگه خیلی دیر شده! ما بعضاً دلمون برای دیگران بیشتر از خودمون می‌سوزه. وقتی درد و رنج دیگران رو میبینیم، سعی می‌کنیم تا جایی که می‌تونیم کمکشون کنیم یا اگه نتونیم کمک کنیم، حداقل باهاشون همدردی می‌کنیم اما نوبت خودمون که می‌شه، تلاشی نمی‌کنیم که به خودمون کمکی کنیم. ما سعی نمی‌کنیم بفهمیم از چه رفتاری و چه عادتی داریم ضربه می‌خوریم و داریم چیکار می‌کنیم که ممکنه بعدا باعث پشیمونیمون بشه. متاسفانه در چنین وضعیتی نصیحت دیگران هم هیچ تاثیری نداره و ما رو بیشتر دلخور می‌کنه. ما فقط از کسایی خوشمون میاد که بی‌ قید و شرط رفتارمون رو تایید کنن. بعضی وقتا باید با همدردی و دلسوزی، خودمون و وضعیتمون رو بازنگری کنیم و سعی کنیم آدم بهتری برای خودمون باشیم چون هیچکس بیشتر از ما، حواسش به ما نیست.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

و ما أَصابَکم مِن مُصیبةٍ فَبِما کسَبَت أَیدیکم و یعفُو عَن کثیر.

و آن مصیبت‌هایی که به شما می‌رسد، به علت دستاورد‌های خودتان است و خداوند بسیاری از آنها را می‌بخشاید.

سوره‌ی شوریٰ
آیه‌ی۳۰

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

معتقدم انسان اگر درونش را تصحیح کند و اشتباهات گذشته را جبران کند، وضعیت بیرونی زندگی‌اش نیز کاملا تغییر خواهد کرد. اشتباه برخی از افراد در همین‌جاست که سعی می‌کنند تغییر را از بیرون شروع کنند. آنها می‌خواهند لباس جدید، موبایل جدید، خانه‌ی جدید یا وسیله‌ی جدیدی بخرند تا وضعیت زندگیشان دگرگون شود اما پس از اینکه اشتیاق نسبت به آن چیزِ نو فروکش نمود، متوجه می‌شوند که همه چیز به همان روال سابق پیش می‌رود!
با این حال اگر سعی‌ کنند از درونْ خود را تغییر دهند، افکار، احساسات و اعمالشان نیز تغییر می‌کنند. چیزی که آن را «خوش‌شانسی» یا «بدشانسی» می‌نامیم، در واقع نتیجه‌ی آن سطح از آگاهی می‌باشد که در آن قرار داریم‌. کسی که زندگی را جز رنج و دردسر نمی‌بیند، مدام رنج و دردسر را به سوی خود می‌کشد تا تصورش از زندگی بیشتر و بیشتر تأیید شود.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

برخی از افراد شاید چنین مطالبی را مطالبی شبه‌علمی یا خرافی بدانند که در تضاد با علومی مثل جامعه‌شناسی و روانشناسی هستند با این حال از نظر من این موارد هیچ تناقضی با هم ندارند. دیدگاه‌های کلان جامعه‌شناختی هم به این مطلب معترفند که تغییر ابتدا ممکن است از یک فرد یا یک گروه کوچک شروع شود و سپس گسترش بیابد تا به یک جریان بین‌المللی تبدیل شود! ما امثال کسانی را که مدام با سیاست‌بافی‌هایشان سعی می‌کنند جامعه و ساختار و سیاست‌های کلان را مقصر نشان بدهند کم نداریم. کسانی که هیچگاه به خود زحمتی برای تغییر دادن خود نمی‌دهند اما مدام آرمان تغییر دادن یک کشور یا یک جهان را در سر می‌پرورانند!
مردی را در نظر بگیرید که مدام در برابر زن‌ستیزی می‌ایستد و معتقد است که حقوق زنان و مردان باید برابر باشند، با این حال در خانه‌ی خودش، مسئولیت بیشتر کار‌ها را بر شانه‌ی همسر خود می‌گذارد یا حتی با همسرش بدرفتاری می‌کند!
بنابراین تغییر هر چقدر درونی‌تر باشد، قدرت بیشتری نیز برای گردآوردن افراد در کنار هم و ساختن یک جریان اجتماعی دارد‌.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

در حسرتِ آن انسانی که می‌توانستم بشوم و نشدم، اشک می‌ریزم.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

گاهی اوقات نمی‌توان اوضاع را بهتر کرد، فقط باید از بدتر شدن آن جلوگیری نمود. باید از بدتر شدن وضعیت جلوگیری کرد تا زمانی که مقدمات بهبود دادن اوضاع به تدریج برایمان فراهم شوند.
البته این به معنای دست روی دست گذاشتن نیست بلکه به معنای تلاش کردن در کنار صبر کردن است. مارکوس اورلیوس در جمله‌ای درخشان می‌گوید:

انسانِ خردمند، رنج را می‌پذیرد و آن را تاب می‌آورد اما با دستان خویش به رنجش نمی‌افزاید.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس