داشتم به این فکر می‌کردم که اگه این زندگی قراره تهش به مرگ و نیستی ختم بشه، پس اصلا ارزش درگیر شدن نداره. ولی اینجا باید به فرق بین «درگیر شدن» با «تجربه کردن» توجه کرد. زندگی کاملا ارزش تجربه کردن رو داره و اگه بخوای تجربه‌های بهتری داشته باشی، باید تمام تلاشت رو بکنی. اما بنظرم زندگی به هیچ وجه ارزش درگیر شدن و چسبیدن به یه سری از چیزایی که قراره نهایتا از دستشون بدی رو نداره.
برای تجربه کردنِ زندگی، باید سعی کنی در مکان و زمانی که هستی غرق بشی. بدون نگرانی نسبت به سناریو‌های ذهنی آینده و حسرت نسبت به خاطرات گذشته. تجربه یعنی حضور در «حال» اما درگیر شدن یعنی چسبیدن به «گذشته یا آینده».

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

در مورد حضور در لحظه و عادت باید بیشتر صحبت کرد و نوشت. عادت‌های مضر مثل اعتیاد به هر چیزی، در واقع یک‌ نوع «چسبیدن» هستن که جلوی رها شدنِ انسان رو می‌گیرن. انسانی که خودش رو به بند کشیده باشه، هرگز نمی‌تونه «حضور» داشته باشه. یکی خودش رو وابسته به یک فرد یا یک رابطه می‌کنه، یکی خودش رو با ثروت و ماشینش تعریف می‌کنه، یکی بدون سیگار‌ نمی‌تونه زندگی کنه و یکی هویتش رو از افکارش می‌گیره. همه‌ی این افراد آزادی و رها بودن رو از خودشون گرفتن و خودشون رو داخل یه قفس حبس کردن در حالی که کلید این قفس توی دستای خودشونه!

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

تکنیک تنفسی برای کاهش اضطراب و آرام‌ سازی جسم و ذهن

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

بر درگهِ خلق، بندگی، ما را کُشت
هر سو پیِ نان، دوندگی، ما را کُشت
فارغ نشویم یک‌ دم از فکرِ معاش
ای مرگ بیا که زندگی ما را کُشت!

واعظ قزوینی

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

فردی به نام آلفرد نوبل در قرن نوزدهم، ماده‌ای به نام دینامیت را اختراع کرد. دینامیت ماده‌ای با قابلیت انفجار شدید است. من این موضوع را مطرح کردم تا آن را به بحث خودم ارتباط بدهم؛ ماده‌ای مثل دینامیت، اگر به شیوه‌ی درست و در جای درست به کار گرفته شود، می‌تواند با تخریب موانع، مسیرها و تونل‌هایی را برای رفت و آمد انسان ایجاد کند و همین ماده اگر به شیوه‌‌ای دیگر به کار گرفته شود، می‌تواند جان صد‌ها انسان را بگیرد. چه بسیارند چیز‌هایی که ذاتا خوب یا بد نیستند، بلکه هدف ما از به کارگیری آنها و همینطور شیوه‌ای که آنها را به کار می‌گیریم تعیین می‌کنند که آنها خوب باشند یا بد!

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

In the dawn of the silvery day
Clouds seem to melt away
She brings the rain
Oh yeah, she brings the rain

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

پرنده‌ای که چندین سال درون قفس بوده، وقتی بلاخره درِ قفس به روش باز می‌شه، ترجیح می‌ده توی قفس بمونه. اون ترجیح می‌ده عقب وایسته و با تردید به دری که باز شده نگاه کنه چون نمی‌دونه اون بیرون چی در انتظارشه.
به قولِ فاضل نظری:

قفلِ قفس باز و قناری‌ها هراسان
دل کندن آسان نیست، آیا می‌توانم؟

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

انگار ارشه‌ی ساز داره روی تنم کشیده میشه و همزمان باهاش تمام اندام‌های بدنم مور مور میشن...!

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

ساکنانِ قلبت را به دقت انتخاب کن، زیرا هیچ‌کس به غیر از تو‌ بهایِ سکونت‌شان را نخواهد پرداخت.

جبران خلیل‌ جبران

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

راهتو بکش برو واینستا مات و
من زندگیم هی اشتباه شد
خوب بهم نگاه کن

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

از «اعتماد» همیشه به عنوان یک موضوع میان فردی سخن گفته می‌شه در حالی که اعتماد یک جنبه‌ی فردی هم داره. جنبه‌ی فردی اعتماد برمیگرده به اینکه انسان چقدر به خودش اعتماد داره.
وقتی به یه نفر قول میدیم اما بهش عمل نمی‌کنیم، اعتمادش به ما از بین میره. در حیطه‌ی فردی هم وقتی به خودمون قولی بدیم اما بهش عمل نکنیم، اعتمادمون به خودمون کم میشه. وقتی به خودمون قولی میدیم نباید بشکنیمش یا انجام اون کار رو عقب بندازیم، چون اگه این کار رو بکنیم نسبت به خودمون بی‌اعتماد میشیم.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

یادمه میومد صدای زوزه‌هامون شب
باید می‌دیدم تو دستم پوله آروم شم
از مدرسه بگیر تا خونه بامون چپ
یکی باز نکرد رو سر ما توی بارون چتر
دیدم آرزوهام نمیخونه با بودجم
یه کوله پرِ تراکت، پشتِ پامون زخم
اما یه لحظه نمی‌دیدی تو چشامون شک
رویای من رپ بود نه پول

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

وقتی شک داری به خودت یعنی اُسوه هراسی
شرایط مسببه که دیگه نخبه نسازی
اینه که جای ذوق و پول و کار و شغل اساسی
نشستیم به تماشای پای لخت مجازی

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

تو یه روزی بر‌ می‌گردی از خیابونی که نیست
عاشقم میشی دوباره، عاشقِ اونی که نیست

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

در خیالاتِ خودم در زیر بارانی که نیست
می‌رسم با تو به خانه، از خیابانی که نیست

می‌نشینی رو به‌ رویم، خستگی در می‌کنی
چای می‌ریزم برایت توی فنجانی که نیست

باز می‌خندی و می‌پرسی که حالت بهتر است؟
باز می‌خندم که خیلی؛ گرچه می‌دانی که نیست

شعر می‌خوانم برایت واژه‌ها گل می‌کنند
یاس و مریم می‌گذارم توی گلدانی که نیست

چشم می‌دوزم به چشمت، می‌شود آیا کمی
دست‌هایم را بگیری بین دستانی که نیست؟!

وقت رفتن می‌شود با بغض می‌گویم نرو
پشت پایت اشک می‌ریزم در ایوانی که نیست

می‌روی و خانه لبریز از نبودت می‌شود
باز تنها می‌شوم با یاد مهمانی که نیست

رفته‌ای و بعدِ تو این کارِ هر روزِ من است
باورِ این که نباشی، کارِ آسانی که نیست...!

بیتا امیری

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

آدمیزاد گاهی اوقات باید دلش برای خودش بسوزه. باید نگاه کنه به اطرافش و ببینه خودشو داخل چه منجلابی گیر‌ انداخته‌ و داره چه مسیری رو دنبال می‌کنه. خیلی از اشتباهاتی که می‌کنیم و بلاهایی که سرِ خودمون میاریم، بخاطر اینه که دلمون واسه خودمون نمیسوزه. وقتی به خودمون میایم که دیگه خیلی دیر شده! ما بعضاً دلمون برای دیگران بیشتر از خودمون می‌سوزه. وقتی درد و رنج دیگران رو میبینیم، سعی می‌کنیم تا جایی که می‌تونیم کمکشون کنیم یا اگه نتونیم کمک کنیم، حداقل باهاشون همدردی می‌کنیم اما نوبت خودمون که می‌شه، تلاشی نمی‌کنیم که به خودمون کمکی کنیم. ما سعی نمی‌کنیم بفهمیم از چه رفتاری و چه عادتی داریم ضربه می‌خوریم و داریم چیکار می‌کنیم که ممکنه بعدا باعث پشیمونیمون بشه. متاسفانه در چنین وضعیتی نصیحت دیگران هم هیچ تاثیری نداره و ما رو بیشتر دلخور می‌کنه. ما فقط از کسایی خوشمون میاد که بی‌ قید و شرط رفتارمون رو تایید کنن. بعضی وقتا باید با همدردی و دلسوزی، خودمون و وضعیتمون رو بازنگری کنیم و سعی کنیم آدم بهتری برای خودمون باشیم چون هیچکس بیشتر از ما، حواسش به ما نیست.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

و ما أَصابَکم مِن مُصیبةٍ فَبِما کسَبَت أَیدیکم و یعفُو عَن کثیر.

و آن مصیبت‌هایی که به شما می‌رسد، به علت دستاورد‌های خودتان است و خداوند بسیاری از آنها را می‌بخشاید.

سوره‌ی شوریٰ
آیه‌ی۳۰

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس