@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

نباید به دنبال دریافت محبت از جهان خارج بود. محتاج محبت دیگران بودن ما را به گدای عاطفه تبدیل می‌کند. این بحث زیربنایی‌تر از آن است که ظاهرا به نظر می‌رسد. بعضی از افراد فکر می‌کنند که با داشتن یک همسر یا پارتنر خوب، تمام مشکلاتشان حل خواهد شد، با این حال هیچ چیز بیرونی‌ای نمی‌تواند احساسِ خلأ درونی ما را پر کند.
راه‌ حل این است که در رفتارهایت به دنبال عادات و الگوهایی بگردی که به تو احساسِ بی‌ارزشی می‌دهند. آن عادت‌ها را که کنار بگذاری و بتوانی خودت را واقعا دوست بداری، کسانی وارد زندگی‌ات می‌شوند که عمیقا تو را دوست دارند. جهانِ خارج از تو، آینه‌ی جهانِ درونت است.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

ما در برابر افکارمان بی‌دفاعیم، از این رو تلاش برای کنترل نمودن افکاری که در لحظه‌ای خاص به ذهنمان می‌رسند، تلاشی بیهوده است.
اولا بایستی نگاه کردن به افکار را بدون ترس از آنها یاد بگیریم. باید فاصله‌ای بین خود و افکارمان ایجاد کنیم و از آن فاصله‌ به افکار بنگریم، بدون اینکه با آنها گلاویز شویم؛ چرا که در مبارزه با افکار، ما محکوم به شکست هستیم.
ثانیا بایستی از «عمل کردن» چرخه را از نو آغاز کنیم به این معنا که سعی کنیم با عمل به کارهای مناسب، افکارمان را تغییر دهیم. جایی که بیشترِ افراد متوقف می‌شوند، جایی‌ست که در درگیری با افکارشان شکست می‌خورند و از عمل کردن نیز دست می‌کشند. به گونه‌ای، آنها منتظر می‌مانند تا فضای سمی افکارشان خود به خود تغییر کند و سپس شروع به عمل کنند. ما باید این تلاش بیهوده برای انگیزه گرفتن از افکار را به سعی در انگیزه گرفتن از اعمال، تغییر دهیم.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

روانکاو در طول درمان باید دائما بیمار را به چشم‌پوشی از لذتی ترغیب کند که بی‌درنگ و مستقیم، دست‌یافتنی است. البته از بیمار خواسته نمی‌شود که از همه‌ی لذت‌ها چشم بپوشد. احتمالا از هیچکس نمی‌توان چنین توقعی داشت و حتی در دین هم برای ترغیب مردم به دست شستن از لذت‌های دنیوی، وعده داده می‌شود که در عوض، لذت‌هایی به مراتب بیشتر و متعالی‌تر در آخرت نصیب‌شان خواهد شد. بلکه از بیمار خواسته می‌شود فقط از آنچه او را ارضاء می‌کند اما پیامدهای زیان‌بخشی در پی دارد اجتناب ورزد. محرومیت بیمار از لذت کاملاً موقتی‌ست و در واقع وی صرفا باید بیاموزد که لذتی آنی را با لذتی حتمی‌تر (هرچند موکول به آینده) عوض کند.‌ به بیان دیگر، بیمار باید تحت هدایت روانکاو، خود را از "اصل لذت" به "اصل واقعیت" ارتقا دهد، یعنی همان اصلی که انسان بالغ را از کودک متمایز می‌کند.

زیگموند فروید

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

وا کن لب از لب نازنینم
وقتی کسی جز ما نمانده
شب مانده و شعر و من و تو
چیزی به صبح اما نمانده

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

باید زندگیت اونقدر برات بااهمیت باشه و واسش اونقدر هیجان داشته باشی که‌ از ته دل بخوای تجربش کنی، نه اینکه بخوای بیشتر بخوابی و بیشتر خودتو غرق رویا بکنی تا از این واقعیت فرار کنی. خانواده، جامعه، وضعیت روانی، تجربیاتی که داشتی و اعمال و عادت‌هات، همشون روی میلت به تجربه یا فرار از واقعیت تاثیر می‌ذارن. در وهله‌ی اول، باید اختیار خودت رو در زندگیت پیدا کنی و از تلاش برای تغییر دادن چیزایی که روشون کنترلی نداری دست بکشی.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

Baby love, I think I've been a little too kind
Didn't notice you walking all over my peace of mind
In the shoes I gave you as a present

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

امیدوارم باگ خلقت برطرف شه و تو آپدیت بعدی، فقط آدمایی که سلامت روان دارن، باهوشن، باسوادن و عشق به بچه‌هاشون میدن بتونن تولید مثل کنن!

ناشناس

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

داشتم به این فکر می‌کردم که اگه این زندگی قراره تهش به مرگ و نیستی ختم بشه، پس اصلا ارزش درگیر شدن نداره. ولی اینجا باید به فرق بین «درگیر شدن» با «تجربه کردن» توجه کرد. زندگی کاملا ارزش تجربه کردن رو داره و اگه بخوای تجربه‌های بهتری داشته باشی، باید تمام تلاشت رو بکنی. اما بنظرم زندگی به هیچ وجه ارزش درگیر شدن و چسبیدن به یه سری از چیزایی که قراره نهایتا از دستشون بدی رو نداره.
برای تجربه کردنِ زندگی، باید سعی کنی در مکان و زمانی که هستی غرق بشی. بدون نگرانی نسبت به سناریو‌های ذهنی آینده و حسرت نسبت به خاطرات گذشته. تجربه یعنی حضور در «حال» اما درگیر شدن یعنی چسبیدن به «گذشته یا آینده».

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

در مورد حضور در لحظه و عادت باید بیشتر صحبت کرد و نوشت. عادت‌های مضر مثل اعتیاد به هر چیزی، در واقع یک‌ نوع «چسبیدن» هستن که جلوی رها شدنِ انسان رو می‌گیرن. انسانی که خودش رو به بند کشیده باشه، هرگز نمی‌تونه «حضور» داشته باشه. یکی خودش رو وابسته به یک فرد یا یک رابطه می‌کنه، یکی خودش رو با ثروت و ماشینش تعریف می‌کنه، یکی بدون سیگار‌ نمی‌تونه زندگی کنه و یکی هویتش رو از افکارش می‌گیره. همه‌ی این افراد آزادی و رها بودن رو از خودشون گرفتن و خودشون رو داخل یه قفس حبس کردن در حالی که کلید این قفس توی دستای خودشونه!

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

تکنیک تنفسی برای کاهش اضطراب و آرام‌ سازی جسم و ذهن

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

بر درگهِ خلق، بندگی، ما را کُشت
هر سو پیِ نان، دوندگی، ما را کُشت
فارغ نشویم یک‌ دم از فکرِ معاش
ای مرگ بیا که زندگی ما را کُشت!

واعظ قزوینی

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

فردی به نام آلفرد نوبل در قرن نوزدهم، ماده‌ای به نام دینامیت را اختراع کرد. دینامیت ماده‌ای با قابلیت انفجار شدید است. من این موضوع را مطرح کردم تا آن را به بحث خودم ارتباط بدهم؛ ماده‌ای مثل دینامیت، اگر به شیوه‌ی درست و در جای درست به کار گرفته شود، می‌تواند با تخریب موانع، مسیرها و تونل‌هایی را برای رفت و آمد انسان ایجاد کند و همین ماده اگر به شیوه‌‌ای دیگر به کار گرفته شود، می‌تواند جان صد‌ها انسان را بگیرد. چه بسیارند چیز‌هایی که ذاتا خوب یا بد نیستند، بلکه هدف ما از به کارگیری آنها و همینطور شیوه‌ای که آنها را به کار می‌گیریم تعیین می‌کنند که آنها خوب باشند یا بد!

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

In the dawn of the silvery day
Clouds seem to melt away
She brings the rain
Oh yeah, she brings the rain

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

پرنده‌ای که چندین سال درون قفس بوده، وقتی بلاخره درِ قفس به روش باز می‌شه، ترجیح می‌ده توی قفس بمونه. اون ترجیح می‌ده عقب وایسته و با تردید به دری که باز شده نگاه کنه چون نمی‌دونه اون بیرون چی در انتظارشه.
به قولِ فاضل نظری:

قفلِ قفس باز و قناری‌ها هراسان
دل کندن آسان نیست، آیا می‌توانم؟

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

انگار ارشه‌ی ساز داره روی تنم کشیده میشه و همزمان باهاش تمام اندام‌های بدنم مور مور میشن...!

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

ساکنانِ قلبت را به دقت انتخاب کن، زیرا هیچ‌کس به غیر از تو‌ بهایِ سکونت‌شان را نخواهد پرداخت.

جبران خلیل‌ جبران

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

راهتو بکش برو واینستا مات و
من زندگیم هی اشتباه شد
خوب بهم نگاه کن

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

از «اعتماد» همیشه به عنوان یک موضوع میان فردی سخن گفته می‌شه در حالی که اعتماد یک جنبه‌ی فردی هم داره. جنبه‌ی فردی اعتماد برمیگرده به اینکه انسان چقدر به خودش اعتماد داره.
وقتی به یه نفر قول میدیم اما بهش عمل نمی‌کنیم، اعتمادش به ما از بین میره. در حیطه‌ی فردی هم وقتی به خودمون قولی بدیم اما بهش عمل نکنیم، اعتمادمون به خودمون کم میشه. وقتی به خودمون قولی میدیم نباید بشکنیمش یا انجام اون کار رو عقب بندازیم، چون اگه این کار رو بکنیم نسبت به خودمون بی‌اعتماد میشیم.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس