یه کلمه‌ی انگلیسی هست به نام Zenith که به معنای «اوج» هست. یعنی اون زمانی که یک چیز در قدرتمند‌ترین و موفق‌ترین حالت خودش به سر می‌بره. این کلمه برای ماه هم به کار برده‌ میشه‌، اون زمانی که در «بالاترین نقطه‌ی آسمون» قرار گرفته. زیبا نیست؟!

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

Daylight's burning me, feels like eternity
In the same night, I keep on doing what's hurting me
And it ain't right, what's deep inside, I need surgery
Or a drain pipe to throw my life away

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

دوپامین یک ناقل عصبی‌ (Neurotransmitter) است که در فرآیند انتقال پیام‌های عصبی نقش مهمی ایفا می‌کند. دوپامین علاوه بر نقش داشتن در انگیزش، ایجاد احساس سرخوشی، اعتماد به نفس و رفتارهای اجتماعی، در فرآیند ایجاد عادت‌ها نیز اثر گذار است. اعتیاد افراد به بسیاری از مواد یا فعالیت‌ها، حاصل اعتیاد به احساس سرخوشی‌ست که از افزایش سطوح دوپامین در مغز ناشی می‌شود؛ برای مثال اعتیاد به مواد محرکی مثل سیگار و کافئین و اعتیاد به فعالیت‌هایی مثل قمار، رابطه‌ی جنسی و خودارضایی، تا حد زیادی با دوپامین در ارتباط می‌باشد. انسان می‌تواند با شناخت کارکرد این ناقل عصبی مهم، خودش را به فعالیت‌هایی عادت بدهد که اثرات مثبتی در رشد روانی و جسمانی او دارند و همچنین از عادت کردن و اعتیاد پیدا کردن به مواد و فعالیت‌های مضر، جلوگیری کند.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

معشوق‌ِ خیالیِ من!
تو را در میان تخیلاتم می‌جویم.
به دنبال تو در جایی می‌گردم که مثل دنیای خودمان، آلوده به ظواهر نباشد.
خودت خوب می‌دانی که چرخ دنیای ما انسانها چگونه می‌چرخد.
اینجا گاهی عشق حقیقی را از عشق به داشته‌ها نمی‌توان متمایز نمود. اینجا پول حرفِ اول و آخر را می‌زند. اینجا اگر زیبا نباشی، کسی دوستت نخواهد داشت. اینجا تا وقتی فریاد نزنی، کسی نیست که به حرفت گوش کند. اینجا انسانها گوشِ شنوایی برای شنیدن حرفهایت ندارند؛ آنها فقط دهانند.
من تو را در جایی می‌جویم که نگرانی از ترک شدن، نادیده گرفته شدن و مقایسه شدن، جایی ندارند. در دنیای داخلِ ذهنم، هیچگاه علاقه‌ی انسانها به هم کم نمی‌شود. آنجا جدایی وجود ندارد. آنجا کسی قلب دیگران را با گلوله‌ها و کلمات زخمی نمی‌کند.
معشوقِ خیالیِ من!
آیا ممکن است که تو را از ذهنم بیرون بکشم و به تو کالبدی برای زندگی ببخشم؟ یا اینکه تو خارج از ذهن من، درست به مانند ماهی‌ِ خارج از تُنگ، زنده نخواهی ماند؟

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

این واسه‌ی همه‌ی آدمایی که توی رویاهاشون زندگی می‌کنن
واسه‌ی همه‌ی اونایی که زندگیشونو فقط توی رویاهاشون دیدن
واسه‌ی همه‌ی کسایی که دنبالِ یه جایِ بهترن

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

سخت‌ترین مرحله‌ی تغییر اینه که بپذیری بدترین اتفاقاتی که برات افتادن، در واقع یه وجه خوب هم دارن. میتونی اون اتفاق بد رو به عنوان شروع‌کننده‌ی یک فصل جدید و یک تغییر بزرگ در زندگیت در نظر بگیری.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

حاضری کمی سعی کنی که دیگری را بفهمی تا در مقابل او هم سعی کند کمی تو را درک کند؟

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

«یه ماشینِ جدید خریدم و دوست دارم همین الان بزنم داغونش کنم!»
من ازش اینطوری برداشت می‌کنم که بعضی از نیازهای ارضا نشده‌ی روانی، حتی با پول و ثروتِ زیاد هم نمی‌تونن ارضا بشن. مثل یه حفره‌ی خالی توی وجودت که کل عمرت تلاش می‌کنی تا با چیزای مختلف پرش کنی اما همیشه خالی می‌مونه. انگار حتی پول نمی‌تونه یه چیزایی رو واست جبران کنه؛ چیزایی از جمله محبتی که باید از مهمترین افراد زندگیت دریافت می‌کردی اما نکردی!

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

"گربه‌ی درسخون در کتابخونه‌ی دانشکده!"
#عکس_ها

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

نباید به دنبال دریافت محبت از جهان خارج بود. محتاج محبت دیگران بودن ما را به گدای عاطفه تبدیل می‌کند. این بحث زیربنایی‌تر از آن است که ظاهرا به نظر می‌رسد. بعضی از افراد فکر می‌کنند که با داشتن یک همسر یا پارتنر خوب، تمام مشکلاتشان حل خواهد شد، با این حال هیچ چیز بیرونی‌ای نمی‌تواند احساسِ خلأ درونی ما را پر کند.
راه‌ حل این است که در رفتارهایت به دنبال عادات و الگوهایی بگردی که به تو احساسِ بی‌ارزشی می‌دهند. آن عادت‌ها را که کنار بگذاری و بتوانی خودت را واقعا دوست بداری، کسانی وارد زندگی‌ات می‌شوند که عمیقا تو را دوست دارند. جهانِ خارج از تو، آینه‌ی جهانِ درونت است.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

ما در برابر افکارمان بی‌دفاعیم، از این رو تلاش برای کنترل نمودن افکاری که در لحظه‌ای خاص به ذهنمان می‌رسند، تلاشی بیهوده است.
اولا بایستی نگاه کردن به افکار را بدون ترس از آنها یاد بگیریم. باید فاصله‌ای بین خود و افکارمان ایجاد کنیم و از آن فاصله‌ به افکار بنگریم، بدون اینکه با آنها گلاویز شویم؛ چرا که در مبارزه با افکار، ما محکوم به شکست هستیم.
ثانیا بایستی از «عمل کردن» چرخه را از نو آغاز کنیم به این معنا که سعی کنیم با عمل به کارهای مناسب، افکارمان را تغییر دهیم. جایی که بیشترِ افراد متوقف می‌شوند، جایی‌ست که در درگیری با افکارشان شکست می‌خورند و از عمل کردن نیز دست می‌کشند. به گونه‌ای، آنها منتظر می‌مانند تا فضای سمی افکارشان خود به خود تغییر کند و سپس شروع به عمل کنند. ما باید این تلاش بیهوده برای انگیزه گرفتن از افکار را به سعی در انگیزه گرفتن از اعمال، تغییر دهیم.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

روانکاو در طول درمان باید دائما بیمار را به چشم‌پوشی از لذتی ترغیب کند که بی‌درنگ و مستقیم، دست‌یافتنی است. البته از بیمار خواسته نمی‌شود که از همه‌ی لذت‌ها چشم بپوشد. احتمالا از هیچکس نمی‌توان چنین توقعی داشت و حتی در دین هم برای ترغیب مردم به دست شستن از لذت‌های دنیوی، وعده داده می‌شود که در عوض، لذت‌هایی به مراتب بیشتر و متعالی‌تر در آخرت نصیب‌شان خواهد شد. بلکه از بیمار خواسته می‌شود فقط از آنچه او را ارضاء می‌کند اما پیامدهای زیان‌بخشی در پی دارد اجتناب ورزد. محرومیت بیمار از لذت کاملاً موقتی‌ست و در واقع وی صرفا باید بیاموزد که لذتی آنی را با لذتی حتمی‌تر (هرچند موکول به آینده) عوض کند.‌ به بیان دیگر، بیمار باید تحت هدایت روانکاو، خود را از "اصل لذت" به "اصل واقعیت" ارتقا دهد، یعنی همان اصلی که انسان بالغ را از کودک متمایز می‌کند.

زیگموند فروید

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

وا کن لب از لب نازنینم
وقتی کسی جز ما نمانده
شب مانده و شعر و من و تو
چیزی به صبح اما نمانده

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

باید زندگیت اونقدر برات بااهمیت باشه و واسش اونقدر هیجان داشته باشی که‌ از ته دل بخوای تجربش کنی، نه اینکه بخوای بیشتر بخوابی و بیشتر خودتو غرق رویا بکنی تا از این واقعیت فرار کنی. خانواده، جامعه، وضعیت روانی، تجربیاتی که داشتی و اعمال و عادت‌هات، همشون روی میلت به تجربه یا فرار از واقعیت تاثیر می‌ذارن. در وهله‌ی اول، باید اختیار خودت رو در زندگیت پیدا کنی و از تلاش برای تغییر دادن چیزایی که روشون کنترلی نداری دست بکشی.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

Baby love, I think I've been a little too kind
Didn't notice you walking all over my peace of mind
In the shoes I gave you as a present

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

امیدوارم باگ خلقت برطرف شه و تو آپدیت بعدی، فقط آدمایی که سلامت روان دارن، باهوشن، باسوادن و عشق به بچه‌هاشون میدن بتونن تولید مثل کنن!

ناشناس

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

داشتم به این فکر می‌کردم که اگه این زندگی قراره تهش به مرگ و نیستی ختم بشه، پس اصلا ارزش درگیر شدن نداره. ولی اینجا باید به فرق بین «درگیر شدن» با «تجربه کردن» توجه کرد. زندگی کاملا ارزش تجربه کردن رو داره و اگه بخوای تجربه‌های بهتری داشته باشی، باید تمام تلاشت رو بکنی. اما بنظرم زندگی به هیچ وجه ارزش درگیر شدن و چسبیدن به یه سری از چیزایی که قراره نهایتا از دستشون بدی رو نداره.
برای تجربه کردنِ زندگی، باید سعی کنی در مکان و زمانی که هستی غرق بشی. بدون نگرانی نسبت به سناریو‌های ذهنی آینده و حسرت نسبت به خاطرات گذشته. تجربه یعنی حضور در «حال» اما درگیر شدن یعنی چسبیدن به «گذشته یا آینده».

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

در مورد حضور در لحظه و عادت باید بیشتر صحبت کرد و نوشت. عادت‌های مضر مثل اعتیاد به هر چیزی، در واقع یک‌ نوع «چسبیدن» هستن که جلوی رها شدنِ انسان رو می‌گیرن. انسانی که خودش رو به بند کشیده باشه، هرگز نمی‌تونه «حضور» داشته باشه. یکی خودش رو وابسته به یک فرد یا یک رابطه می‌کنه، یکی خودش رو با ثروت و ماشینش تعریف می‌کنه، یکی بدون سیگار‌ نمی‌تونه زندگی کنه و یکی هویتش رو از افکارش می‌گیره. همه‌ی این افراد آزادی و رها بودن رو از خودشون گرفتن و خودشون رو داخل یه قفس حبس کردن در حالی که کلید این قفس توی دستای خودشونه!

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس