ما برای رهایی از آن چیزی که ما را می‌رنجاند به آغوش همان چیز پناه می‌بریم.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

Stop, you're losin' me
I can't find a pulse
My heart won't start anymore
For you
'Cause you're losin' me

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

قبلا گاهی از استعداد‌هایم تعریف می‌کردم اما هیچگاه گمان نمی‌بردم که تحسین کردن و احترام گذاشتن به خودم خالی از اشکال باشد. در واقع خودستایی‌هایم نیز از ناامنی و نداشتنِ اعتماد به نفس ناشی می‌شد، از این احساس که حقیقتا به اندازه‌ی کافی خوب نیستم.
بنا به گفته‌های سخنران، من به آن دلیل احساس خوبی نسبت به خودم نداشتم که نمی‌خواستم موهبت‌های خدادادی‌ام را بپذیرم. من مایل نبودم استعدادهایم را باارزش بدانم و بنا به دلیل موهومی، همواره معتقد بودم که بی‌ارزش جلوه‌ دادنِ بهترین جلوه‌های وجودم، از من انسان بهتری می‌سازد.

نیمه‌ی‌ تاریک‌ وجود
دبی‌ فورد

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

وسواس‌ها (Obsessions) افکارِ تکرار‌ شونده، انگیزه‌ها یا تصاویرِ ذهنی‌ای هستند که ناخواسته به ذهن وارد می‌شوند و فرد را مضطرب می‌سازند. وسواس‌های متداول چنین مواردی هستند: ترس از میکروب‌‌ها و آلودگی‌ها، ترس از فراموش کردن یا جا گذاشتن وسایل و ترسِ از دست دادن کنترل بر رفتارهای خود.

از ویژگی‌های شخص وسواسی این است که به محتوای تفکرات خود به شدت می‌چسبد. در جایی می‌خواندم که ذهنِ انسان مانند حیوانِ درنده‌ای‌ست که دندان‌های تیزش را در گوشتِ تنِ شکارش فرو می‌کند و حاضر به بیرون آوردن دندان‌هایش از درون گوشت‌ نیست! ذهنِ انسان‌های وسواسی این ویژگیِ ذهنیِ جهانشمول را بصورت بسیار افراطی‌تر نشان می‌دهد، به گونه‌ای که چنین افرادی مدام در افکار ناخواسته‌ای که با یک محرک بیرونی یا حتی بدون وجود یک محرک مرتبط آغاز می‌شوند غرق شده و توانایی خروج از چرخه‌ی باطل افکارشان را از دست می‌دهند.

نشخوار ذهنی (Overthinking) نیز یکی از سمپتوم‌های اختلالات اضطرابی، وسواسی‌ و حتی افسردگی‌ست که فرد دچار آن ممکن است پس از وقوع یک اتفاق ناگوار، آن را هزاران بار در ذهن خود مرور کند و بدون اینکه سودی از این نشخوار ببرد یا به نتیجه‌ی خاصی برسد، به این فرایند ادامه بدهد.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

اینجا دیگر «منی» نمانده که با «تو»، «ما» بشود. اینجا حتی «منی» نمانده که تصمیم بگیرد تنها باشد یا تنها نباشد.
«من» توهمی‌ست که ارگانیسم‌مان، ذهن‌مان و جامعه‌‌مان برای هر کدام از ما ساخته‌‌ا‌ند و ما را مجبور کرده‌اند تا مدام در درون مرزهای این سازه قدم برداریم و هرگز از آن خارج نشویم!

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

Series: True Detective 2014

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

یه پسرِ همیشه تو اَخم
معتادِ تنهایی عاشقِ غریبه بودن
میخوام فقط به خودم شبیه بمونم
من همینم همینقد بد همینه موودم

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

«درباره‌ی روانشناسی‌ و ‌جامعه‌شناسی۱»

از زمانی که به یاد می‌آورم، همیشه جنگی میان رشته‌های جامعه‌شناسی و روانشناسی جریان داشته است.‌ روانشناسی، جامعه‌شناسی را به عدم ارائه‌ی راهکار متهم می‌کند و از جامعه‌شناسی به علت اینکه فقط اوضاع جامعه را توصیف می‌کند، اما هیچ راهی برای برون‌‌رفت از این وضعیت نشان نمی‌دهد، انتقاد می‌کند. از سوی دیگر جامعه‌شناسی، روانشناسی را به فردگرایی افراطی و مطالعه‌ی شخص بدون در نظر گرفتن بستر اجتماعی زندگی او متهم می‌کند.

در میان این دو جبهه و بدون افراط و تفریط،‌ می‌توان دیدگاهی متعادل نسبت به انسان داشت.

اگر بدون تعصب نگاه کنیم، متوجه می‌شویم که بسیاری از پدیده‌هایی که انسان امروزی با آنها دست و پنجه نرم می‌کند، ناشی از جریانی است که آن را مدرن شدن می‌نامیم. با افزایش جمعیت کره‌ی زمین، لازم شد که شیوه‌های قدیمی تولید (تولید برای مصرف شخصی) به شیوه‌های مدرن‌ تولید (تولید انبوه برای فروش در بازار) تغییر کنند تا بتوانند نیازهای روز افزون جمعیتِ در حال افزایش را رفع کنند. این تغییرات باعث شدند تا کشورها در سطحی بین‌المللی با هم پیوند بخورند. تغییرات گسترده‌ای که مدرنیته و جهانی‌ شدن ایجاد کردند، حتی خصوصی‌ترین عرصه‌های زندگی ما را درنوردیدند. امروزه ما روی صفحه‌ی نورانی تلفن‌ همراهمان، جهان را زیر انگشت خود زیر و رو می‌کنیم و با افراد مختلف ارتباط می‌گیریم و از وقایع مختلف با خبر می‌شویم؛ اما همین مدرن شدن با وجود سودهایی که به ما رسانده، باعث دوری انسان از طبیعت، آلودگی‌های زیست محیطی و بروز اختلالات روانی مختلف در افراد شده است. پس در اینجا اختلال روانی را به سطح فردی تقلیل دادن اشتباه است و باید در نظر داشت که موارد نامبرده شده فقط گوشه‌ای از مصیبت‌های مدرن شدن هستند.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

«درباره‌ی روانشناسی و جامعه‌شناسی۲»

اگر از منظر روانشناسی به انسان نگاه کنیم، ویژگی‌هایی جهانشمول و مشابه را در بین تمام انسانها در زمینه‌ی شیوه‌‌ی ادراک و بازنماییِ جهان توسط مغز کشف خواهیم نمود. هر کدام از ما انسانها ویژگی‌های خاصی داریم و با گذشته و خاطراتی خاص، در دل جامعه‌ای خاص رشد یافته‌ایم، با این حال مغز همه‌ی ما حجم و شکل و کارکردهای تقریبا یکسانی را داراست و از الگو‌های مشابهی پیروی می‌کند. از این منظر، همه‌ی ما ممکن است در طول زندگی‌مان با طیف مشخصی از مسائل و مشکلات در حوزه‌ی سلامت روانمان روبرو شویم و همین موضوع می‌تواند باعث پیوند ما با یکدیگر شود.

برای مثال افسردگی، اختلالات اضطرابی، وسواس و حتی اختلالات شدید و مقاوم به درمانی مانند اسکیزوفرنی در افراد زیادی با علائم مشابه مشاهده می‌شوند. البته این موضوع به معنای این نیست که همه‌ی افراد یک اختلال روانی را به شکلی مشابهِ دیگری نشان می‌دهند (مثلا نمی‌توان گفت همه‌ی کسانی که افسردگی دارند مانند هم هستند)، با این حال می‌توان از این موضوع وجودِ الگوهای یکسان مغز را در افراد مختلف نتیجه‌گیری نمود. این شباهت‌ها می‌توانند زمینه‌ساز ارتباط شوند و همانطور که ارتباطات سالم به سلامت روان ما کمک می‌کنند، ارتباطات ناسالم نیز ممکن است به سلامت روان ما ضربه بزنند، پس روانشناسی نباید نقش ارتباطات اجتماعی را در سلامت روان انسان نادیده بگیرد.‌

در نهایت بنظر من هر رویکرد روانشناختی که نقش جامعه را در زندگی انسان نادیده بگیرد، اعتبار چندانی ندارد و بالعکس هر رویکرد جامعه‌شناختی که سطوح روانشناختی وجود انسان را کاملا بی‌اهمیت تلقی کند نیز چندان معتبر نیست.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

But I'm a fire, and I'll keep your brittle heart warm
If your cascade ocean wave blues come
All these people think love's for show
But I would die for you in secret

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

If our love is tragedy
Why are you my remedy?
If our love's insanity
Why are you my clarity?

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

انسان تا آخر عمر خویش از دست تضاد‌ها نجات نخواهد یافت؛ او تنها می‌تواند زندگی کردن با آنها را بیاموزد.

کارل گوستاو یونگ

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

اگه حال میپرسی این حالمه
گذشتم مثل سایه دنبالمه
نشستم هوات از سرم بپره
نشستم که این سالها بگذره

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

یکی از کاربردهای اصلی ذهن، مبارزه با درد عاطفی و از بین بردن آن است و یکی از علل فعالیتِ مداومِ ذهن همین است. اما ذهن تنها می‌تواند سرپوشی موقت روی درد عاطفی بگذارد. در واقع ذهن هر چه بیشتر برای خلاصی از درد تقلا کند، درد بیشتر می‌شود. ذهن هرگز نه می‌تواند راه‌حلی بیابد و نه اجازه می‌دهد شما راه حل را بیابید، زیرا خودش بخشِ درونی مسأله است. یک رئیس اداره‌ی پلیس را تصور کنید که در جست‌وجوی یافتن مجرمی آتش‌افروز است در حالی که آتش افروز، همان رئیس اداره‌ی پلیس است.
تا هنگامی که احساس وجودتان را از یکی دانستنِ خویش با ذهن یا بهتر بگوییم از «منِ درونی» بگیرید، نمی‌توانید از درد رها شوید.

نیروی‌ حال
اکهارت تله

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

زخم‌هایی بر سطح و عمق تن و روانم
بر جای ماندند
از گذشته‌ای که آبستن حوادث بود
در ذهنم جنگی در گرفت
و انقلابی رخ داد بر علیه وضع موجود
ایده‌آلی ترسیم نمودم
و مسیری برای رسیدن به آن
اکنون قدم‌ها را یکی پس از دیگری بر‌می‌دارم
هرچند که دامنه لیز است
و پاهایم سُر می‌خورند
اما درون من
شوق رسیدن به قُله
بیشتر از نیاز به سکون است
می‌دانم که نباید تنها به مقصد دل خوش کرد
و باید از این مسیر ناهموار لذت برد
باید در لحظه‌ به دنبال معنا گشت
نه در گذشته و آینده

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

"لکه‌های سپیدِ ابر بر بومِ آبیِ آسمان"
#عکس_ها

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

And if I must go and die at 27
Then at least I know I died a legend
Now, will you roll and ride like we're together?
And keep the vibe alive inside forever

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

به تعویق انداختنِ یک پایانِ تلخ اما ضروری، چیزی از تلخیش کم نمی‌کنه، فقط اضطراب و رنجی مداوم به همراه میاره که زندگی رو به کاممون تلخ می‌کنه. گاهی هنرِ به موقع پایان‌ دادن و رها کردنِ چیزی که تاریخِ انقضاش رسیده، از رنج‌های بعدی نجاتمون میده.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس