اگه زندگی بهت سخت نگیره، راهی که تا حالا میرفتی رو عوض نمیکنی.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

صدای حقیقت آرام است.
حقیقت شبیه دروغ و ناراستی، فریاد نمی‌کشد.
حقیقت آرام و شمرده سخن می‌گوید. در سر و صدای شهر و با پراکندگی تمرکز، نمی‌توان صدای حقیقت را شنید و فهمید که او چه می‌گوید. هرکس باید در سکوت، به صدای حقیقت گوش بسپارد.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

هر انسانی نیاز داره که صداش شنیده بشه و بهش گوش داده بشه. هممون حق داریم پاسخ‌هایی رو از اطرافیانمون بگیریم که مرتبط با حرفهایی باشن که زدیم و اینطوری بفهمیم که به ما گوش داده میشه.
گاهی شکاف نسلی‌ (که بین والدین و فرزندان وجود داره) یا دور بودن دیدگاه‌های افراد از هم، باعث میشه درک متقابل از بین بره و احساس کنیم واسه طرف مقابل اهمیتی نداریم.
چنین تجربیاتی رو اگه توی دوران اولیه‌ی زندگیمون در ارتباط با والدینمون داشته باشیم، ممکنه در دوره‌های بعدی زندگیمون و در حوزه‌های مختلفی مثل روابط اجتماعی، روابط عاطفی، اعتماد به نفس و پذیرشِ خود، دچار مشکل بشیم.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

هروقت خواستی جا بزنی، فرض کن همین الان به اون بهترین تصویری که از خودت در ذهنت داری و اون بهترین نسخه‌ی خودت رسیدی و این سوال رو از خودت بپرس که بهترین نسخه‌ی من اگه الان اینجا بود، در این شرایط چیکار می‌کرد؟
جواب هرچیزی که بود، همون کار رو انجام بده تا مسیرت رو برای رسیدن به بهترین ورژنِ خودت باز کنی.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

هوانورد (The Aviator) فیلم سینمایی ساخته‌ی سال 2004 با کارگردانی مارتین اسکورسیزی می‌باشد.
داستان این فیلم در مورد زندگی هوارد هیوز، هوانورد و خلبان بزرگی است که درگیر اختلال وسواس و کمال‌گرایی شدید است.
اختلال وسواس جبری یا OCD از اختلالاتی است که فرد درگیر آن، دچار افکار تکرار شونده و اجبارآوری می‌شود که نهایتا او را مجبور به انجام کارها و مناسکی به صورت مکرر و وسواس‌گونه می‌کنند.

#معرفی_فیلم

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

Go easy on me, baby
I was still a child
Didn't get the chance to
Feel the world around me
I had no time to choose
What I chose to do
So go easy on me

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

شفقت یا مهربانی با خود، یکی از سازه‌های روانشناختی‌ست که می‌تواند افراد را در برابر اختلالات روانی ایمن سازد.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

فیلم سینمایی Silver Linings Playbook، محصول سال 2012، فیلمی ساده و روان در مورد اختلالات روانی، زندگی مشترک و عشق. فیلمی که با جریانش همراهتون میکنه و حوصلتونو سر نمیبره.

#معرفی_فیلم

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

رویداد‌های رندوم و تصادفی‌ای توی زندگی هممون رخ می‌دن که ممکنه اثرات منفی‌ای روی سلامت روان ما بذارن. این اتفاقات تا حد زیادی خارج از کنترل ما هستن.
ما باید گذشته‌ی خودمون رو بررسی کنیم تا ریشه‌ی بسیاری از مشکلات رو پیدا کنیم اما وقتی به گذشته نگاه می‌کنیم نباید دچار حسرت بشیم و بخوایم گذشته رو تغییر بدیم. گذشته باید همونطور که هست بمونه اما ما باید درس‌هایی که برامون داره رو همیشه یادمون باشه. این درسها باید توی عملکرد ما تاثیر بذارن و باعث بشن از عادت‌های کهنه و قدیمی که نتایج منفی داشتن دوری کنیم و عادت‌های مثبت و جدیدی رو جایگزین اونها کنیم. اینطوری مشخص میشه که ما درس‌هایی که باید از گذشته می‌گرفتیم رو گرفتیم.
باید یادمون باشه که مرز بسیار باریکی بین بررسی گذشته و چسبیدن به گذشته وجود داره. به جای چسبیدن به چیزهایی که هیچ کنترلی بر اتفاق افتادنشون نداشتیم، باید سعی کنیم در زمانِ حال، روی چیزهایی که کنترلشون دست ما هست تمرکز کنیم.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

Dopamine vs Seretonin

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

فضای مجازی با اطلاعات پراکنده و بی‌ارتباط و گاها متناقضی که به ما می‌دهد، ذهن ما را مشغول و ظرفیت یادگیری ما را پایین می‌آورد.
یکی از علل افت تحصیلی افراد در مقاطع مختلف، دسترسی آسان تمام اقشار جامعه از جمله کودکان به تلفن‌های هوشمند و فضای مجازی است.
فضای مجازی تمرکز انسان را پایین می‌آورد و توانایی متمرکز ماندن بر روی یک وظیفه‌ی خاص (مثلا کتاب خواندن)‌ را از بین می‌برد.
ما مدام با بی‌حوصلگی و بدون هیچ هدف خاصی، صفحات، کانال‌ها و پست‌های مختلف را اسکرول می‌کنیم و در بین مطالب مختلف به دنبال چیزی که خودمان هم نمی‌دانیم چیست می‌گردیم.
گاهی باید از خودمان بپرسیم آیا کارکردهایی که فضای مجازی برای ما دارد (از جمله برقراری ارتباط و کسب اطلاعات) با معایب آن (از جمله تنبلی، حواس‌پرتی و کاهش تمرکز) تناسب دارد یا خیر؟!

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

زندگی سخته؛ دلیلشم اینه که انسان مجبوره هر روز و در هر لحظه با مسائل فردی خودش (جسمانی و روانی) و مسائل جمعی (ارتباط با دیگران و حضور در جامعه)، روبرو بشه.
اما نکته اینه که لذت و رنجِ زندگی در هم‌ تنیده هستن و مثل دو روی یک سکه، هرگز از هم جدا نمیشن. به عبارتی از همین گذرگاه‌های رنجه که انسان میتونه لذت ببره.
جسمی که دچار مشکل میشه و ما رو رنج میده، می‌تونه به ما تجربه‌ی لذت‌های مختلفی رو هدیه بده. خوردن یه غذای خوشمزه، بو کردن یه عطر خوش‌بو و شنیدن یه موسیقی زیبا از این موارد هستن. ارتباط با دیگران می‌تونه از انسان انرژی بگیره و حال انسان رو بد بکنه، اما همونقدر هم می‌تونه باعث بشه انسان احساس تنهایی نکنه و حالش بهتر بشه.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

رولو می، دیوانگی را اینگونه معنی می‌کند: تکرارِ یک عمل با امید دستیابی به نتایج متفاوت.

نیمه‌ی‌ تاریک‌ وجود
دبی‌ فورد

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

به جای اینکه مدام بشینی و سود کردن دیگران رو حساب کنی، به فکر کاری باش که خودت توش سود کنی!

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

زمانو برگردون به اولین دیدار
تا قهوه‌مون داغه فنجونتو بردار
از پنجره پاییز میریزه رو تختم
با فکر تو حتی این روزا خوشبختم

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

دیگه نه بوی عطر پیرهنت
نه اون چشای روشنت
نه حتی خطِ خنده‌هات
حواسمو پرت نمیکنه
دیگه نه این طرز نگات
نصف شب زنگ زدنات
بچه‌ گونه حرف زدنات
چیزیو عوض نمیکنه

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

Duality is the opposite of reality. it is the division of life into opposing forces such as love/hate, good/bad, right/wrong and holy/sinful.
The result of the dualistic ego is judgment, hatred, condemnation and alienation. While we accept some things, we reject other things. While we love some people, we hate other people. Instead of unconditionally accepting life in its wholeness, we slice it into‌ “acceptable” and “unacceptable” experiences, people, beliefs, thoughts and emotions. Thus, we suffer.

دوگانگی متضادِ واقعیت است و به این معناست که زندگی را به نیروهای متضادی مثل عشق و نفرت، خوب و بد، درست و غلط، مقدس و آلوده به گناه تقسیم کنیم.
پیامدِ ایگویِ دوگانه قضاوت کردن، نفرت، سرزنش و بیگانگی است. وقتی ما بعضی چیزها را می‌پذیریم، چیزهای دیگر را طرد می‌کنیم. هنگامی که ما به بعضی از انسانها عشق می‌ورزیم، از باقی مردم نفرت داریم. ما به جای پذیرفتن بی‌ قید و شرط تمامیت زندگی، آن را به تکه‌های تجارب، افراد، عقاید، افکار و احساساتِ «قابل‌پذیرش» و «غیرقابل‌پذیرش» تقسیم می‌کنیم و از همین رنج می‌بریم.

منبع

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

انسانی که پذیرش را نیاموزد، با خودش، جسمش و افکار و احساساتش در صلح نخواهد بود و مدام به جنگ و نزاع با خودش می‌پردازد. او گاهی موفق می‌شود خودش را شکست بدهد و از این پیروزی شادمان می‌گردد و گاه از خودش شکست می‌خورد و اندوه او را در چنگ خود می‌گیرد.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس