آنچه می‌دانیم یک قطره است و آنچه نمی‌دانیم یک اقیانوس.

آیزاک نیوتن

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

عمر گرانمایه در این صرف شد
تا چه خورم صیف و چه پوشم شتا
ای شکم خیره به نانی بساز
تا نکنی پشت به خدمت دو تا

گلستان
سعدی

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

من باید تو‌ رو ناراحت می‌کردم، در غیر این صورت تو هیچوقت حرکت نمی‌کردی.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

تو نمیتونی آدما رو نجات بدی، تو فقط میتونی به اونا عشق بورزی. اونا خودشون باید خودشونو نجات بدن.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

هنگامی که ویژگی‌های منفی را در خود بپذیریم و آنها را جزو وجودمان به شمار آوریم، دیگر نیازی به تایید نداریم زیرا می‌‌دانیم که هم ارزشمند هستیم و هم بی‌ارزش؛ هم زشت و هم زیبا؛ هم تنبل و هم وظیفه‌شناس.
هنگامی که باور داریم‌ فقط می‌توانیم این یا آن باشیم، آنگاه نزاع در درونمان ادامه خواهد یافت، زیرا می‌خواهیم فقط دارای ویژگی‌های «درست» باشیم.

نیمه‌ی‌ تاریک‌ وجود
دبی‌ فورد

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

باید بفهمیم تمام چیزی که آن را «رشد» و «پیشرفت» می‌نامیم، در خارج از محدوده‌ی امن ما و در آن سوی ترس‌های ما قرار دارد.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

تمام چيزهايی كه نمی‌‌پذيريم، تبديل به فكر ما می‌شوند و دائماً ذهن ما را مشغول نگه می‌دارند. از آن جا كه ذهنمان سازنده‌ی تصاوير زندگی ماست، آنچه نپذيرفته‌ايم تبديل به زندگی ما می‌شود و خود را تكثير می‌كند. امّا چيزهايی كه می‌پذيريم ديگر بخشی از ذهن ما نمی‌شوند و از دايره‌ی ذهن ما خارج می‌شوند.
مثلاً ما پذيرفته‌ايم كه خورشيد در آسمان است، آب رفع تشنگی می‌كند، لباسمان را چگونه بپوشيم و يا چگونه دوچرخه برانيم و...! آيا در طول شبانه روز به اين چيزها فكر می‌كنيم؟ مسلماً خير.
پس اگر چيزی را دوست نداريم و می‌خواهيم از زندگيمان محو شود، باید آن را بپذيريم. به تدريج كه ذهن خود را با پذيرفتن خلوت كنيم، جا برای خلقِ تازه‌ها باز می‌شود.
ذهنی که حرکتِ فکر را فهمیده باشد، به طرز فوق العاده‌ای ساکت می‌شود. این سکوت سرآغاز فصل خودآگاهی است.

ناشناس

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

هرچقدر هم ناامید و درمانده باشی، باز هم قسمتی از تو وجود دارد که برای بقا و زنده ماندن می‌جنگد پس به آن قسمت از وجودت اجازه‌ی زندگی کردن بده.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

عشق بر خلاف رابطه‌های بدون احساس، ظرفیت‌های روانی، رفتاری و معنوی‌ای رو باز می‌کنه که در خودتون سراغ نداشتید.
در واقع بودن با کسی که دوستش دارید و با هم خوشحالید، یه فرصت فوق‌العاده برای رشد عاطفی و معنوی شماست.
عشق، مرزهای خیالی بین ما و دیگری رو کمرنگ یا حتی محو می‌کنه.
اگه زندگی بهتون فرصتی داده که کسی رو فراسوی مرزهای تنش دوست داشته باشید و اون رو به عنوان بخشی از وجودتون بپذیرید، شما بیدار شدید.

خانم میم

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

هرکسی فکر میکنه که افکارش بر اساس واقعیته ولی در واقع فقط یه برداشت و تفسیر خاص از واقعیته. در واقع‌ واقعیت خنثی‌ست و این ذهن ماست که بهش معنای منفی و مثبت میده تا بتونه برای خودش اتفاقات رو تفسیر و رده‌بندی و مقایسه کنه.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

درس امروز درباره‌ی اعتماد است.
اعتماد جرقه‌ی شروع و ادامه یافتن هر ارتباط و هر حضور در اجتماع است.
انسانی که نتواند در سطح بنیادین به خودش و دیگران اعتماد کند را به اصطلاح بدبین یا پارانوئید می‌نامیم.
چنین انسانی از قرار گرفتن در اجتماع ترس دارد زیرا ممکن است به اشتباه فکر کند که وقتی در شرایط اجتماعی قرار می‌گیرد، همه‌ی افراد به او توجه می‌کنند یا متوجه مشکلات ظاهری و باطنی او می‌شوند.
اگر به خودمان، نزدیکانمان و افرادی که در جامعه با آنها روبرو می‌شویم اعتماد نداشته باشیم، زندگی کردن برایمان بسیار سخت می‌شود.
چنانچه در یک طرف پیوستار، بی‌اعتمادی و پارانویا و در طرف دیگر پیوستار، ساده‌لوحی و زود‌باوری و اعتماد نابجا به دیگران را قرار دهیم، انسان باید در میانه‌ی این پیوستار جای بگیرد یعنی نه از آن طرف بوم بیوفتد و نه از این طرف.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

با هم که می‌خندیم، انگار دو قلب دارم.

ناشناس

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس