هزاران هزار انسان با استعداد می‌بینم که به خودشان باور ندارند. باید یکی باشد و دست بر شانه‌ی آنها بگذارد و به آنها اطمینان بدهد که به اندازه‌ی کافی خوب و مهمند. باید کسی باشد که آنها را در هر قدم تشویق کند تا به خودشکوفایی برسند.
سبک تربیتی والدین، نهاد آموزش و پرورش و ساختارهای اجتماعی، بسیاری از افراد را به انسانهایی بی‌باور به خویش تبدیل نموده‌اند که به علت ترس از شکست، حتی تلاش نمی‌کنند. آنها حتی میزان قدرت واقعی خود را نمی‌دانند چرا که هیچگاه آن را در عمل به کار نگرفته‌اند. آنان با باورهای کهنه‌ای که در ذهنشان ریشه دوانده‌اند، خود را با شرایط وفق داده‌ و از محدوده‌ی امن خود خارج نمی‌شوند چرا که بیرون از این محدوده را ترسناک، نامعلوم و اضطراب‌آور می‌دانند.
همچنین «کمال» که هیچگاه دست یافتنی نیست، زندگی ما را محدود نموده. ما می‌خواهیم بهترین باشیم اما نمی‌خواهیم به همان چیزی که واقعا هستیم یا به عبارتی می‌توانیم بشویم تبدیل شویم. ما به چهره‌ها، لباس‌ها، سبک‌ زندگی و نقاب‌های به ظاهر کاملِ دیگر افراد خیره می‌شویم و تمام عمرمان را در آرزوی فردی دیگر بودن به هدر می‌دهیم اما مدام از چیزی که هستیم فرار می‌کنیم.
کمال دارد مارا نابود می‌کند چون فرد کمال‌گرا هرکاری که بکند باز هم از خودش راضی نیست...!

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

دارسی گفت: مطمئنا من این استعداد خیلی از آدم‌ها را ندارم که راحت با کسانی که قبلا آنها را ندیده‌ام گفت‌و‌گو کنم‌. متوجه لحن صحبتشان نمی‌شوم، مشغله‌ها و علاقه‌های‌شان توجهم را جلب نمی‌کند، در حالی که خیلی ها را دیده‌ام که می‌توانند.

غرور و تعصب
جین آستین

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

با چشمانِ باز ایستادن در برابر واقعیتی که روبه‌رویمان است، شجاعت می‌خواهد و روی‌ برنگرداندن از آن، شکیبایی؛ و یقین نداشتن در مورد اینکه آنجا همه‌ چیز به پایان می‌رسد؛ این امید است. امید نه به اینکه همه‌ چیز در آخر درست خواهد شد، بلکه به اینکه هیچ‌ چیز هرگز واقعا به آخر نمی‌رسد. به اینکه شکافی در همه چیز هست، هم در خوبی و هم در بدی طوری که هیچوقت هیچ‌کدامِ این‌ها برای همیشه ما را بدرود نخواهند گفت.

Mara van der lugt

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

از مرگ برگشتگان را زندگی ببخش. آنان که گوشی شنوای حرف‌هایشان نیست؛ آنان که گلویی برای فریاد برآوردن ندارند.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

اگه از سرت بیرونم کردن
اگه خشک شدم، کندنم، سپردنم به باد
تو منو بخاطر تفاوتم درک کن
جای اینکه منو واسه شباهتم بخوای

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

زیرمجموعه‌ی خودم هستم
مثل مجموعه‌ای که سخت تهی‌ست
در سرم فکرِ کاشتن دارم
گرچه باغِ من از درخت تهی‌ست

عشق آهوی تیزپا شد و من
ببرِ بی‌حرکتِ پتوهایم
خشمگین نیستم که تا امروز
نرسیدم به آرزوهایم

نرسیدن رسیدنِ محض است
آبزی آب را نمی‌بیند
هر که در ماه زندگی بکند
رنگِ مهتاب را نمی‌بیند

دوری و دوستی حکایتِ ماست
غیر از این هرچه هست در هوس است
پای احساس در میان باشد
انتخابِ پرنده‌ها قفس است

وسعتِ کوچکِ رهایی را
از نگاه اسیر باید دید
کوه در رشته‌کوه بسیار است
کوه را در کویر باید دید

گرچه باغِ من از درخت تهی‌ست
در سرم فکرِ کاشتن دارم
شعر را، عشق را، مکاشفه را
همه را از نداشتن دارم!

یاسر قنبرلو

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

چرخه
بهرام نورایی

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

اگه کسی اینورا ندیدتت‌
به این معنی نیست که مرده حقیقتت‌
به این معنی نیست کسی نمی‌گزه ککش
بعضی وقتا تنفستم مقاومته
زنده بمونی بسه

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

تسلی‌‌بخشی‌‌های‌ فلسفه
آلن‌ دوباتن

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

کسی که در درون خودش گیر کرده باشد، قادر به ارتباط درست با جهان خارج از خودش نیست.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

کلی حرف برای زدن هست اما صدایی برای سخن گفتن نیست!

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

از بس که شکستم و ببستم توبه
فریاد همی کند ز دستم توبه
دیروز به توبه‌ای شکستم ساغر
امروز به ساغری شکستم توبه

ابوسعید‌ ابوالخیر

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

شب توبه و صبحدم گناه دگری
گشتیم و نیافتیم راه دگری
از چاه به جای آنکه بیرون آییم
کنیم درون چاه، چاه دگری

ایرج‌ زبردست

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

با زبانها، حنجره‌ها و لبهایمان، آواهایی را تولید می‌کنیم و معانی ذهنی و عینی را انتقال می‌دهیم اما هنوز هم مطمئن نیستیم که آیا چیزی که می‌گوییم، همانطور که منظور داریم توسط دیگران برداشت می‌شود یا در این مسیر به وسیله‌ی عوامل ناخواسته‌، معنای مورد نظر ما دچار تحریف می‌شود.
چه بسا دوستی و عشق از همین فهم و زبان هرچه نزدیک‌تر شکل می‌گیرد و با کاهش این فهم قریب، ارتباط دچار فروپاشی می‌شود.
نقش زبان (هم به معنای عضو زیست‌شناختی و هم به عنوان جزئی از فرهنگ)، در زندگی ما بسیار مشهود است.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

چیزی رو که بخاطرش شکرگزاری نکنی از دست میدی و بعد از اون پشیمونی سودی نخواهد داشت.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

کثافتِ جهان، روح و جسم انسان را آلوده می‌کند. باید چشمه‌ای باشد که انسان هر روز روحش را در آن شستشو بدهد همانطور که جسمش را در حمام می‌شوید.
این چشمه‌ی مقدس می‌تواند مدیتیشن، دعا، نماز یا هرگونه عبادت فردی باشد که به فرد آرامش می‌دهد و روان او را از محرک‌های مزاحم جهان (حتی اگر برای دقایقی کوتاه) آسوده می‌سازد.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

کاش تمام صداها از جهان محو می‌شدند.
کاش می‌شد این ماشین تولید فکر (مغز) را خاموش کرد و در سکوت به خلسه رسید.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

کسی چه می‌داند که تو در ذهنت به چه می‌اندیشی؟ تویی که با چهره‌ای آرام در گوشه‌ی اتاق نشسته‌ای و هرگز لب به سخن نمی‌گشایی...

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

ما گمان می‌کنیم از پدر و مادرمان عصبانی هستیم که در آغاز زندگی ما را سرکوب کردند، اما در واقع از خود خشمگین هستیم که این روند واپس‌رانی را تدوام بخشیدیم.
ما تصور می‌کنیم قفسی که سال‌ها پیش در آن حبس بودیم هنوز وجود دارد و با دیوارهای فرضی آن در کشمکش هستیم.

نیمه‌ی‌ تاریک‌ وجود
دبی‌ فورد

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس