@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

برای پیشرفت، فقط روی اولین قدمی که باید برداری تمرکز کن. نگاه کردن به مسیر طولانی و پر پیچ و خمی که باید طی کنی تا به مقصد برسی، انگیزتو از بین می‌بره. فکر کن و ببین اولین کاری که باید انجام بدی چیه و وقتی اونو انجامش دادی، قدم بعدی رو بردار.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

I do the same thing I told you that I never would
I told you I'd change, even when I knew I never could
I know that I can't find nobody else as good as you
I need you to stay, need you to stay

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

به تو که فکر می‌کنم،
تمام ساعت‌های جهان جفت می‌شوند!

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

صدای انتقادگر درون ذهنت، نیرویی متضاد با وجود توست که با خاموش کردن آن، دغدغه‌ات کمتر و رشدت نیز کمتر می‌شود. آیا حاضری از چیزی که واقعا میتوانی باشی بگذری؟

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

توی این آهنگ NF ناخودآگاه ذهنش رو به عمارتی تشبیه کرده که اتاق‌های مختلفی داره و هر کدوم از این اتاقها یادآور خاطراتی از آسیب‌هایی هستن که در کودکی دیده؛ آسیب‌هایی که باعث شدن از اعتماد کردن به دیگران بترسه و کمال‌گرا بشه. هر کدوم از ما درست شبیه NF، توی عمارت خودمون تنهاییم و قادر نیستیم تجربیات خاص و منحصر به فردی رو که داشتیم به طور کامل به دیگران منتقل کنیم و بفهمونیم.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

ما ریز می‌دیدیم گنده رو
تا تغییر خواستیم بهمون گفتن تند نرو که حفظ کنن سلطه رو
دامنه لیز شد تا بیخیال شیم قله رو
کلمه رو از معنی تهی کردن
عقیم کردن جمله رو

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

تنها افرادی که رنج نمی‌کشند و ناراحت نمی‌شوند، مرده‌ها هستند. گاهی زنده بودن یعنی آسیب دیدن، شکست خوردن، دچار استرس شدن، اشتباه کردن و همچنان ادامه دادن.

انعطاف‌پذیری‌‌ هیجانی
سوزان‌ دیوید

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

شنیدی میگن «گذشته رو ول کن و در لحظه‌ی حال زندگی کن»؟ بنظر میرسه برای کسی که مدام در افکار گذشته و آینده به سر می‌بره، این راهکار بسیار ساده‌انگارانه و غیرعملی باشه.

خب پس چاره چیه؟
داشتم فکر میکردم به اینکه اتفاقات، افکار و احساساتی که در هر روز تجربه می‌کنیم، برای همون روز کافی هستن و ما نباید از گذشته (دیروز، پریروز و روزهای قبل از اون) یا آینده (فردا، پس‌فردا و روزهای بعد از اون) وام بگیریم. اگه این کارو بکنیم، حجم روزمون سنگین‌تر از اون چیزی میشه که بتونیم تحملش کنیم و زیر بار اون روز له میشیم!

راهکاری که میتونه عملی‌تر باشه اینه که محدوده‌ی یک روز رو (از لحظه‌ای که صبح از خواب بیدار میشیم تا لحظه‌ای که شب دوباره میخوابیم)، به عنوان «زمان حال» در نظر بگیریم. باید مغزمون رو به امروز محدود کنیم و اگه ذهنمون خواست بره به روزهای آینده و گذشته، بهش یادآوری کنیم که تنها داشته‌ی ما فقط همین امروزه.

اگه از اینکه روزهای قبل خوب کار نکردیم یا خوب درس نخوندیم ناراضی هستیم، در فرصتی که امروز داریم میتونیم جبرانش کنیم و اگه نگران آینده هستیم، می‌تونیم با کارهایی که امروز می‌کنیم تعیین کنیم که آیندمون چطوری باشه.

وقتی کنترل از دستمون خارج میشه که سعی می‌کنیم همه چیز رو در طی یک مدت بسیار طولانی کنترل کنیم. مثلا ما میخوایم مطمئن بشیم که تا ۵ سال آینده هر روز ورزش می‌کنیم اما هیچوقت نمیتونیم نسبت به این موضوع اطمینان پیدا کنیم مگه اینکه امروز واسه امروز این تصمیم رو بگیریم، فردا هم واسه فردا و الی آخر...!

پس رفیق؛ به عنوان قدم اول، ذهنت رو به امروز محدود کن تا کم کم به زندگی کردن در لحظه‌ی حال عادت کنی.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

I'm tired
Of holding on to you, it's time to let
My pride
Go and learn to love myself again

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

تا با استفاده از همین چیزهایی که داری و ازشون راضی نیستی تلاش نکنی، هیچوقت به چیزهایی که میخوای داشته باشی نمیرسی.
دوباره بخون!

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

Artwork: Flammarion engraving
Artist: Unknown

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

هزاران هزار انسان با استعداد می‌بینم که به خودشان باور ندارند. باید یکی باشد و دست بر شانه‌ی آنها بگذارد و به آنها اطمینان بدهد که به اندازه‌ی کافی خوب و مهمند. باید کسی باشد که آنها را در هر قدم تشویق کند تا به خودشکوفایی برسند.
سبک تربیتی والدین، نهاد آموزش و پرورش و ساختارهای اجتماعی، بسیاری از افراد را به انسانهایی بی‌باور به خویش تبدیل نموده‌اند که به علت ترس از شکست، حتی تلاش نمی‌کنند. آنها حتی میزان قدرت واقعی خود را نمی‌دانند چرا که هیچگاه آن را در عمل به کار نگرفته‌اند. آنان با باورهای کهنه‌ای که در ذهنشان ریشه دوانده‌اند، خود را با شرایط وفق داده‌ و از محدوده‌ی امن خود خارج نمی‌شوند چرا که بیرون از این محدوده را ترسناک، نامعلوم و اضطراب‌آور می‌دانند.
همچنین «کمال» که هیچگاه دست یافتنی نیست، زندگی ما را محدود نموده. ما می‌خواهیم بهترین باشیم اما نمی‌خواهیم به همان چیزی که واقعا هستیم یا به عبارتی می‌توانیم بشویم تبدیل شویم. ما به چهره‌ها، لباس‌ها، سبک‌ زندگی و نقاب‌های به ظاهر کاملِ دیگر افراد خیره می‌شویم و تمام عمرمان را در آرزوی فردی دیگر بودن به هدر می‌دهیم اما مدام از چیزی که هستیم فرار می‌کنیم.
کمال دارد مارا نابود می‌کند چون فرد کمال‌گرا هرکاری که بکند باز هم از خودش راضی نیست...!

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

دارسی گفت: مطمئنا من این استعداد خیلی از آدم‌ها را ندارم که راحت با کسانی که قبلا آنها را ندیده‌ام گفت‌و‌گو کنم‌. متوجه لحن صحبتشان نمی‌شوم، مشغله‌ها و علاقه‌های‌شان توجهم را جلب نمی‌کند، در حالی که خیلی ها را دیده‌ام که می‌توانند.

غرور و تعصب
جین آستین

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

با چشمانِ باز ایستادن در برابر واقعیتی که روبه‌رویمان است، شجاعت می‌خواهد و روی‌ برنگرداندن از آن، شکیبایی؛ و یقین نداشتن در مورد اینکه آنجا همه‌ چیز به پایان می‌رسد؛ این امید است. امید نه به اینکه همه‌ چیز در آخر درست خواهد شد، بلکه به اینکه هیچ‌ چیز هرگز واقعا به آخر نمی‌رسد. به اینکه شکافی در همه چیز هست، هم در خوبی و هم در بدی طوری که هیچوقت هیچ‌کدامِ این‌ها برای همیشه ما را بدرود نخواهند گفت.

Mara van der lugt

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

از مرگ برگشتگان را زندگی ببخش. آنان که گوشی شنوای حرف‌هایشان نیست؛ آنان که گلویی برای فریاد برآوردن ندارند.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

اگه از سرت بیرونم کردن
اگه خشک شدم، کندنم، سپردنم به باد
تو منو بخاطر تفاوتم درک کن
جای اینکه منو واسه شباهتم بخوای

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

زیرمجموعه‌ی خودم هستم
مثل مجموعه‌ای که سخت تهی‌ست
در سرم فکرِ کاشتن دارم
گرچه باغِ من از درخت تهی‌ست

عشق آهوی تیزپا شد و من
ببرِ بی‌حرکتِ پتوهایم
خشمگین نیستم که تا امروز
نرسیدم به آرزوهایم

نرسیدن رسیدنِ محض است
آبزی آب را نمی‌بیند
هر که در ماه زندگی بکند
رنگِ مهتاب را نمی‌بیند

دوری و دوستی حکایتِ ماست
غیر از این هرچه هست در هوس است
پای احساس در میان باشد
انتخابِ پرنده‌ها قفس است

وسعتِ کوچکِ رهایی را
از نگاه اسیر باید دید
کوه در رشته‌کوه بسیار است
کوه را در کویر باید دید

گرچه باغِ من از درخت تهی‌ست
در سرم فکرِ کاشتن دارم
شعر را، عشق را، مکاشفه را
همه را از نداشتن دارم!

یاسر قنبرلو

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس