مثل فرصت تخیل توی بحران معیشت
عزم گوینده‌ی اخبار واسه انعکاس حقیقت
مثل اهمیت انسان توی پهنای طبیعت
من هیچم

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

Series: True Detective 2014

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

«از سروده‌های ناتمام»

دیدارِ من با تو شبیه زندگی کردن
سخت است اما زندگی را زیست باید کرد
رفتی و من با خاطراتت بی‌تو درگیرم
رفتی، تمام‌ِ عکس‌ها را نیست باید کرد...!
#اشعار
۱۴۰۴/۱۰/۱۳
@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

یک پل "ما و آنها" را از هم جدا می‌کرد؛ پلی که بیش از این که پل باشد، به دیواری نفوذناپذیر می‌مانست؛ به مرزی غیر قابل عبور‌. مرزی که فقیر را از غنی، مرد را از زن و تو را از من جدا می‌کرد. یک پل بین من و تو فاصله بود. ما به سمت هم دویدیم تا روی پل یکدیگر را در آغوش بکشیم، اما نظامیان بی‌رحمانه به تو شلیک کردند و تو روی دستانِ من جان دادی‌. از آن لحظه "ما و آنهایی" جدید شکل گرفت؛ من و امثال من بودیم که علیه آنها جنگیدیم و آنها علیه ما. انگار هیچوقت همگی «ما» نخواهیم شد‌...!

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

روانشناسی بالینی فیرس
تیموتی جی ترال و میچل جی پرینستین

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

چشمانت را به روی خیال ببند، چشمانت را به روی واقعیت باز کن!

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

https://youtu.be/QAAChoPIOYI?si=eYw5ByJDoPVAUbWe

گیتار الکتریک سازِ عجیبی‌ست. صدایش همچون جیغی‌ گوش‌خراش و در عین حال زیباست که از یک حنجره‌ی خسته و زخمی بیرون می‌آید. شبیه صدایی‌ست که از گلویی که دست‌های بسیاری آن را گرفته‌اند و فشار می‌دهند، به گوش می‌رسد و نغمه‌ی آزادی سر می‌دهد. صدایی که از عمقِ روحِ هنرمند برمی‌آید و در مکان و زمان نمی‌گنجد. هنرمند که با سازش یکی می‌شود، روحش به پرواز در می‌آید و نه از زمین، بلکه از ورای آسمان‌ها، با جیغ‌های پی در پی و نغمه‌های گوش خراش، دردهایش را فریاد می‌زند تا به آرامش برسد!

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

گفت: هر کسی در نهایت طعم مرگ را می‌چشد.
گفتم: اما همه طعمش را همانند هم نمی‌چشند.
گفت: در هر صورت همه در مردن با هم برابریم.
گفتم: اما در چگونگی‌اش با هم برابر نیستیم!
#عکس_ها

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

دشنه در کمین و
واژه نقطه‌چین و
دردی در دلم برویَد
شادی‌ام بشویَد
من تاریخی غمگینم

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

ذهن رنجورت در واقعیت‌آزمایی دچار مشکل شده است. بدبینی‌ات با جهانی که ظالم است، همسو می‌شود و باعث می‌شود که ذهنت نیز در طرف ظالمان دنیا بایستد. تو اما ظالم نیستی؛ هیچگاه نبوده‌ای. تو چیزی جز ذهنت هستی. تو ورای همه‌ی این اتفاقات و افکار بی‌معنا ایستاده‌ای و به زندگی که نمایشی گذراست پوزخند می‌زنی. ذهن تو با خاطراتی که برایت یکی پس از دیگری رخ داده‌اند پر شده است؛ خاطراتی که شاید هیچگاه به شکل ارادی، رقم خوردن‌شان را طلب نکرده باشی، اما حالا برایت پشت سر هم مرور می‌شوند‌. آنان مانند لشکری صف کشیده‌اند تا تو را که یکه و تنها هستی، به خاک و خون بکشانند. تو اما قوی‌تری. خودت را از طرف ظالمان زمانه کنار بکش!

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

طفلی به نام شادی
دیری‌ست گم شده‌ست
با چشم‌های روشن براق
با گیسویی بلند به بالای آرزو
هر کس از او نشانی دارد
ما را کند خبر
این هم نشان ما:
یک سو خلیج فارس
سوی دگر خزر...!

محمدرضا شفیعی کدکنی

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

قلب من مسافر جبر جاده‌هائه
کی میگه این جبر از این رهایی جدائه
خوش به حال اونکه شکستو پذیرائه
نه گدای عشقه نه پی تشویق حضاره

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

«نقد و بررسی مترسک از بهرام»

در این قطعه، بهرام به حوصله‌ سر بر بودن روال روزمره‌ی زندگی می‌پردازد. برای فردی نوآور و طالب تازگی همچون بهرام، پذیرفتن این روال و چرخه‌ای که فاقد نوآوری‌، تازگی، و هیجان است سخت است اما در عین حال بهرام همزمان که به این روزمرگی نقد می‌کند، بیان می‌کند که او هیجان‌طلبی درونی‌اش را رام کرده و به مرحله‌ی «هیچ» بودن رسیده است.

من داستانامو داشتم دنبال دراما نیستم
هیجان نمیخوام فهمیدم هیچم
گیر به کسی نمیدم اگه نشن پاپیچم
با همین چیزای ساده هم میتونم راضی شم

در نهایت بهرام به این نکته اشاره می‌کند که وقتی انسان بتواند خودش را به روال عادی و یکنواختِ زندگی عادت بدهد، هر اتفاق کوچکی می‌تواند برایش لذت‌بخش باشد؛ حتی اگر این اتفاق نشستن توی پارک و گرم گرفتن با یک غریبه باشد!

شاید روی نیمکت پارک بعدی بشینم
شاید با یه غریبه‌ای یه گرمی بگیرم
حرفای کلی بزنم و مصنوعی بخندم
نه به چیزی بگم آره نه حتی بگم نه
هر چی شنیدم بگم "شاید"، "حرفیه اینم"
لذتا بزرگن وقتی توقعا پایینن
امروز میخوام تخیلاتمو بذارم جیبم
بپذیرم منم تهش یه مترسک واقع‌بینم!

این قطعه نقدی به واقع‌بینی در برابر ایده‌آلیسم و خیال‌پردازی‌ست و نیز همزمان واقع‌بینی و پذیرش را ستایش می‌کند و خیال‌پردازی را نفی می‌نماید چرا که بهرام همزمان با این که با لحنی مضحک واقع‌بینی را به مترسک‌های درگیر روزمرگی نسبت می‌دهد و آن را نقد می‌کند، کم‌توقع بودن و پذیرش را ستایش می‌کند! بنابراین این قطعه به سازش دیالکتیکی "پذیرش" و "تغییر" می‌پردازد.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

دیکتاتور، تجلیِ بیرونیِ ظالمِ درونِ من است که مظلومیتِ درونی من، او را در جهانِ خارج متجلی می‌سازد!

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

هر انسانی دو چهره دارد
یکی برای جهان
یکی برای خودش
بزرگ‌ترین رهایی در آن است
که این دو چهره یکی شوند
بی‌نقاب و بی‌تظاهر
با شجاعتِ بودنِ همان که هستی

هرمان هسه