🐝روز زن، روز نیروی نرمِ هستی مبارک

زنانگی لباس نیست، نیروست.
نیرویی که درون هر انسان، زن یا مرد، خانه دارد:
همان نیمه‌ای که می‌تواند با دل بشنود،
با نرمی ریشه بدواند،
و با مهر زخم‌ها را التیام بخشد.

زن بودن و مرد بودن،
دو روی یک حقیقتِ کاملند:
یک روح، در دو تجلی.
روز زن، یادآور آن نیمه پنهانِ وجود است
که جهان را با لطافت سرپا نگه می‌دارد.

امروز را به زن درونِ همه‌مان تبریک بگوییم:
به آن بخش که می‌آفریند، پرورش می‌دهد و روشن می‌کند.
بیایید این نیروی نرمِ هستی را در خود بیدار کنیم،
تا دنیا را کمی بیشتر شبیهِ آغوش کند.
🌹 🐝
@raz_e_nahan
#روز_زن

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

آرام و قرار نداشت. نمی‌توانست صبر کند. پله‌های پله‌برقی را به سرعت و دوتا یکی طی می‌کرد تا زودتر از ایستگاه مترو خارج شود.‌ احساس می‌کرد تمام جمعیت به او خیره شده‌اند. در سرش صدایی می‌گفت: "عجله کن؛ خودت را به فضای باز برسان و کمی هوای تازه تنفس کن!" دریغ از اینکه آن بیرون هم هوای تازه‌ای منتظرش نبود. دیگر نمی‌دانست از دود و دم شهر بگریزد یا از چشمان سرشار از قضاوتِ آدم‌ها!

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

جهان همانی‌ست که هست، وقتی ما می‌خواهیم جور دیگری باشد رنج می‌کشیم!

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

دوستی دقیقا مثل عشق می‌تواند به شکلی ناگهانی سازه‌ی خودشیفتگی و خودمرکزبینی انسان را در هم بکوبد و باعث شود انسان خود را جزئی از یک کلیتِ بزرگتر ببیند. یافتن انسانی که بتواند دنیا را نه کاملا ولی تا حدی شبیه تو ببیند، می‌تواند این باور هذیانی‌‌ را که هیچکس شبیه تو نیست و تو کاملا خاص هستی و جایگاهی والا در جهان داری را زیر سوال ببرد. صد البته این دوستی می‌تواند از ورای تاریخ و جغرافیا شکل بگیرد، مثل احساس نزدیکی‌ که نسبت به نویسنده‌ی یک کتاب یا سازنده‌ی یک فیلم درونمان شکل می‌گیرد!

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

من از بهشت رانده شدم؛ رانده شدن از آغوشِ حوا برایم هراس‌انگیز نیست!

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

هله نومید نباشی که تو را یار براند
گَرَت امروز براند نه که فردات بخواند؟

در اگر بر تو ببندد مرو و صبر کن آن جا
ز پس صبر، تو را او به سر صدر نشاند

و اگر بر تو ببندد همه ره‌ها و گذرها
ره پنهان بنماید که کس آن راه نداند

نه که قصّاب به خنجر چو سر میش ببُرّد
نهلد کشته‌ی خود را، کُشد آن گاه کشاند

چو دَم میش نمانَد ز دَم خود کُنَدش پُر
تو ببینی دَم یزدان به کجاهات رساند

به مثَل گفته‌ام این را و اگر نه کرَم او
نکُشد هیچ کسی را و ز کشتن برهاند

همگی ملک سلیمان به یکی مور ببخشد
بدهد هر دو جهان را و دلی را نرماند

دل من گِرد جهان گشت و نیابید مثالش
به که ماند؟ به که ماند؟ به که ماند؟ به که ماند؟

هله خاموش که بی‌گفت از این مِی همگان را
بچشاند بچشاند بچشاند بچشاند

مولانا

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

خانه‌ی تو بهشت است. به چه دل خوش کرده‌ای روی این زمین که همزمان که خودش دور خودش می‌چرخد، خورشید را هم دور می‌زند؟! خانه‌ی تو بهشت است. به کدامین تصویر گذرا دل بسته‌ای؟ گول کدام میل را خورده‌ای؟ دم به کدام تله داده‌ای که چوب اراده‌ات را همچون موریانه جویده است؟! خانه‌ی تو بهشت است. به خودت بیا ای انسان!

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

من واسه این کار زاده شدم
من این بار آماده شدم
من واسه این کار ساخته شدم
من بی‌تاب بی‌تابم

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

«کالبدشکافی یک الگوی ارتباطی بر پایه‌ی نظریه‌ی دلبستگی»

خیالش راحت بود که توجه او را همیشه خواهد داشت. او یک پایگاه امن یافته بود تا با اطمینان از حضور همیشگی آن، به شکلی دلبخواهی محیط اطرافش را کاوش کند. او ناخودآگاه داشت الگوی دلبستگی دوره‌ی کودکی‌اش را بازسازی می‌کرد: در نقش یک نوزاد، او تصور می‌کرد که مادر همیشه حضور خواهد داشت تا او با اطمینان و احساس امنیت از حضورش، محیط را هر چقدر که خواست کاوش کند؛ اما هنوز پی نبرده بود که آن احساس اطمینان و امنیت در آن دوران صرفا ناشی از این بوده که بعنوان یک نوزاد، شناخت بسیار پایینی از جهان اطراف و ماهیت متغیر آن داشته است.
حال او تصور می‌کرد که می‌تواند هر چقدر خواست کاوش کند و معشوق نیز همواره بعنوان یک پایگاه امن حضور خواهد داشت تا احساس امنیت ذهنی‌اش را تأمین کند. این بار اما الگو آنگونه که در کودکی‌اش رقم خورده بود، تکرار نشد. معشوق از نادیده گرفته شدن سرخورده شد، به ستوه آمد و او را ترک کرد.
در نهایت او ماند و حسرت چیزی که داشت اما قدرش را هیچگاه نمی‌دانست. او ماند و پایگاهی که دیگر وجود نداشت و کنجکاوی‌های کودکانه‌ای که حالا بدون وجود آن پایگاه امن، بی‌معنی و پوچ بنظر می‌رسیدند!

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

🐝تو #عشق را به چشم یک رابطه می‌بینی، در حالی که عشق، مرگِ تمام روابط است. آنجا که تو و دیگری #پایان می‌یابید، عشق #آغاز می‌شود.
🌹 🐝
@raz_e_nahan

معمولا وقتی یه آهنگ رو با یه مضمون خاص به شکل مکرر گوش میدی، کم کم توی ذهنت جا میوفته و به تدریج مضمون اون آهنگ رو (به شکل خودآگاه یا ناخودآگاه) به مسائل روزمره‌ی زندگیت و افرادی که توی زندگیت باهاشون روبرو میشی نسبت میدی.
از این جهت، مثلا کسانی که زیاد آهنگ عاشقانه و رمانتیک گوش میدن، کم کم مضمون اون آهنگا رو به هر فردی که اطرافشون باشه نسبت میدن! جدیدا ترجیح میدم به خاطر جلوگیری از این تحریف‌های شناختی، پشت پا بزنم به Mainstream بازار موسیقی. جدیدا مضمون آهنگا خیلی برام مهم شده، حتی گاها از ملودی کار بیشتر بهش توجه می‌کنم!

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

حرف نزدن دلهره‌ای بود و حرف زدن و درست فهمیده نشدن، دلهره‌ای دیگر.

رومن رولان

نگفتن از عشقی پنهان به معشوق دلهره‌ای‌ست و گفتن از آن، دلهره‌ای دیگر است. همچنین گفتن و پذیرفته نشدن از سمت معشوق، خود دلهره‌ای‌ست و گفتن و پذیرفته شدن نیز دلهره‌ای دیگر است!
شاید پرسیده شود که مگر پذیرفته شدن هم می‌تواند دلهره‌آور باشد؟! برای پاسخ به این سوال بایستی شما را به یک کتاب ارجاع دهم. دوباتن در کتاب سیر عشق سعی می‌کند باور نادرست ما را در مورد شروع و پایان روابط عاشقانه تصحیح کند‌. متأسفانه در فرهنگ ما، این باور جا افتاده است که با پذیرفته شدن از سمت معشوق و شروع رابطه، همه چیز تمام می‌شود، عشق می‌سوزد و خاکستر می‌شود و نهایتا جای خود را به عادت می‌دهد. در حالی که دوباتن تأکید می‌کند پذیرفته شدن از سمت معشوق، تازه ابتدای کار است!
ما اما کمی دیر می‌فهمیم که در انتخاب‌مان، معمولا از اینجا به بعدِ داستان را در نظر نگرفته‌ایم. ما معمولا از خود نمی‌پرسیم که اگر معشوق ما را پذیرفت، بعد از آن باید چه کنیم؟ وقتی به معشوق ابراز عشق می‌کنیم، صرفا تمام تمرکزمان روی این است که از سمت او پذیرفته شویم و درخواست‌مان‌ رد نشود. ما فراموش می‌کنیم که انتخاب آزادانه یعنی پذیرش مسئولیت و تعهد نسبت به عواقب آن؛ نتیجه‌ی این فراموشکاری نیز این است که بعدها انتخاب خودمان را زیر سوال می‌بریم و عواقبش را هرگز بر عهده نمی‌گیریم!
هنگامی که‌ می‌دانیم به رشد و بلوغی که باید برسیم نرسیده‌ایم، شاید بهتر باشد عشق‌ را در درون دلمان پنهان نگه داریم و هرگز برای ابراز آن اقدامی نکنیم. شاید در چنین اوضاعی، پذیرفتن دلهره‌ی اول (نگفتن) عاقلانه‌تر از حرکت به سوی دلهره‌ی دوم (گفتن و پذیرفته نشدن/پذیرفته شدن) باشد.
حال احتمالا درک کرده باشید که پذیرفته شدن توسط معشوق نیز به خودی خود، دلهره‌آور و مضطرب‌کننده است. همانطور که کیرکگور در جایی نوشته است:

اضطراب، سرگیجه‌ی آزادی‌ست.

در نهایت، گاهی بهتر است راز عشق‌ پنهان باقی بماند. اول به این دلیل که شاید آن چیزی که در نزد خودمان عشق نامیده‌ایم، صرفا تکانه‌ای شهوانی و گذرا باشد و دوم به این دلیل که ما نمی‌خواهیم یا به آن سطح از رشد نرسیده‌ایم که بتوانیم مسئولیتِ آزادی‌مان را در برگزیدن ابژه‌ی مورد نظرمان بر عهده بگیریم. زیگموند فروید در کتاب تفسیر خواب، از شعری نقل قول می‌کند که به غایت زیباست:

No fire no coal
So hotly glows
As secret love
Of which no one knows

نه زغال سنگ نه آتش
هیچ یک آنگونه نمی‌تابد
که عشق پنهان که از آن
هیچکس چیزی نمی‌داند

شعر عامیانه‌ی آلمانی

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

از دیدگاه افلاطون، اخلاق ریشه در حقیقت مطلق و شناخت عقلانی دارد. او با الهام از سقراط، فضیلت را هم‌ارز با دانش می‌داند و معتقد است که انسان با شناخت واقعی «خیر»، ناگزیر به سوی آن گرایش می‌یابد و رذیلت از جهل سرچشمه می‌گیرد. بر اساس نظریه‌ی مُثُل، «مُثل خیر» غایی‌ترین واقعیت است که همه ارزش‌های اخلاقی از آن نشأت می‌گیرند. در سطح انسان، نفس شامل سه جزء عقل، اراده و شهوت است که فضیلت‌های متناظر آنها حکمت، شجاعت و اعتدال هستند؛ و زمانی که این اجزا تحت رهبری عقل در هماهنگی قرار گیرند، عدالت—به‌عنوان سلامت نفس—پدید می‌آید. هدف نهایی این سامان‌بخشی درونی، رسیدن به سعادت (ایودایمونیا) است که نه یک لذت زودگذر، بلکه حالت کمالی حاصل از زندگی فضیلت‌مندانه و هماهنگی با حقیقت جهان است. بنابراین، اخلاق افلاطونی بر پایه‌ای عینی و فرافردی استوار است و سعادت انسان را در گرو پیوند با نظام حقیقی عالم می‌داند.

زندگی غم‌انگیز است اما باید آن را پذیرفت.
ما حتی برای همین لحظه‌ای که در حال گذر است، پیشاپیش غصه می‌خوریم و دلتنگ می‌شویم! حتی در شادی‌هایمان، انتظار غم را می‌کشیم. در غم‌هایمان، غم‌های بیشتری را از گذشته به یاد می‌آوریم و چشم‌انتظار می‌مانیم تا شادی دوباره درِ خانه‌مان را به صدا دربیاورد.
زندگی غم‌انگیز است اما باید آن را پذیرفت.
این دوره‌ی خوب از زندگی هم می‌گذرد، همانطور که آن دوره‌ی بد گذشت. این لحظات هم می‌روند‌. این انسان‌هایی که به حضورشان دل بسته‌ای و چشم‌هایت به دیدن‌شان عادت کرده‌ است، روزی خواهد آمد که در زندگی‌ات نباشند و شاید تا پایان عمر هیچکدام‌شان را نبینی. اما غصه نخور! این نوع از غم‌ها، همگی حاصل خیال‌پردازی و تفکر انتزاعی تو هستند. وقتی در شرایطی دیگر قرار بگیری، تجربه‌ی حسی بلافاصل‌ات از محیط، بر خاطراتت پیشی می‌گیرد و تو مثل همیشه عادت می‌کنی و با آن وضعیت جدید خو می‌گیری‌. متأسفانه یا خوشبختانه، انسان فورا خود را با محیط تطبیق می‌دهد. چه بخواهیم و چه نخواهیم، این میراث تکامل است. سوال اینجاست که اگر یک دوره‌ از زندگی‌مان را آنقدر دوست داشته باشیم که نخواهیم بگذرد، چگونه می‌توانیم زمان را برای همیشه در همان دوره متوقف کنیم؟ یعنی واقعا هیچ راهی نیست؟ آیا نمی‌توان برای همیشه در مسیر ماند، از همین نقطه از مسیر لذت برد و هرگز به سوی مقصدی که مدام انسان را به سمت خودش فرامی‌خوانَد، حرکت نکرد؟!

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس