خیالِ یک چیز بیش از خودِ آن چیز ما را آزار می‌دهد. به عبارت دیگر، اغلب اوقات برداشت و تصویرِ ذهنی ما از یک امر با خودِ آن امر بسیار متفاوت یا حتی متضاد است. واقع‌بینی موهبتی‌ست که بسیار دشوار بدست می‌آید و هر کسی نمی‌تواند به آن دست یابد.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

واژه‌ها را دریاب!
منِ پشتِ این واژه‌ها به کلام نمی‌آید.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

Can't I just turn back the clock?
Forgive my sins
I just wanna roll my sleeves up
And start again
I know that I messed it up
Time and time again
I just wanna roll my sleeves up
And start again

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

شادمهر عقیلی توی یکی از آهنگاش میگه:

ای کاش حقم از تموم زندگی تنها تو باشی
من عاشق تنهایی‌ام، تنها بشم اما تو باشی!

من این قسمت از ترانه‌شو تقدیم می‌کنم به یارِ مهربونِ همیشگیم، کتاب!

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

انگیزه‌ی برخی از افراد، صرفا کاهشِ نقاطِ ضعف‌شان است، با این حال برخی دیگر در پی افزایشِ نقاطِ قوت‌شان هستند.
دسته‌ی اول عادت به برتری ندارند اما از اینکه در برابر دیگران احساس ضعف و حقارت کنند نیز بیزارند. با این وجود الگوی حقارت و خود‌کم‌بینی درون آنان تثبیت شده است، بنابراین هنگامی که ضعف‌هایشان مقداری کاهش پیدا می‌کنند، نوعی حس قدرت کاذب به آنان دست می‌دهد و باعث می‌شود با رفتارهای تکانشی، دوباره به جایگاه ضعف و حقارت پیشین‌شان برگردند.
دسته‌ی دوم اما به رهبری و صدرنشینی عادت دارند، بنابراین انگیزه‌ی خود را نه از راه کاهش ضعف‌ها، بلکه از راه افزایش قدرت بدست می‌آورند.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

برای دسته‌ی اول داشتن اعتماد به نفس و عزت نفس و قاطعیت به مثابه خودبزرگ‌بینی تلقی می‌شود. آنان چون بین حقارت و خود‌شیفتگی در نوسان‌اند، به راستی نمی‌توانند خود را محترم بشمارند و در رابطه با دیگران قاطع باشند چرا که در اعماق وجود خودشان را بی‌ارزش و حقیر می‌پندارند (که‌ گهگاه این حقارت را با پوسته‌ی نازکی از خودشیفتگی می‌پوشانند.) همچنین اگر بخواهند با دیگران قاطعانه رفتار کنند، احساس می‌کنند خودشیفته و ناهمدل بوده‌اند و حس گناه و عذاب وجدان گریبان‌شان را می‌گیرد.
دسته‌ی دوم اما یا واقعا احساس عزت‌نفس می‌کنند و برای رسیدن به جایگاه واقعی‌شان در جامعه تلاش می‌کنند یا اینکه آنان هم درگیر همان الگوی حقارت/خودشیفتگی هستند با این تفاوت که به علت میزان اضطراب و عذاب وجدانِ پایینی که دارند، می‌توانند بدون واهمه خودشیفته باشند و برتری‌جویی نمایند!

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

سِیر عشق
آلن دوباتن

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

به زبان ساده‌تر، تا هنگامی که به خودمان خیانت نشده باشد و تا هنگامی که طرف‌ِ خیانتکار خودمان باشیم (در حالی که اطمینان داریم فرد مقابل نسبت به ما وفادار است)، هرگز نمی‌توانیم خودمان را جای او بگذاریم.
تنها آن هنگام تلاش می‌کنیم وفادار بمانیم که به ما خیانت شده باشد و فهمیده باشیم که پس از چنین اتفاقی تا چه حد ممکن است دچار احساس حسادت، حقارت، خشم، تنهایی و فروپاشی شویم.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

When you miss me close your eyes
I may be far but never gone
When you fall asleep tonight
Just remember that we lay under the same stars

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

واژه‌ی "نامحدود" همواره برای انسان به نوعی وسوسه‌کننده بوده است: آزادی نامحدود، شادی نامحدود، ثروت نامحدود، عشق نامحدود، انرژی نامحدود و قدرت نامحدود. اینها همواره به تباهی انسان دامن زده‌اند! البته چنین اموری واقعا وجود ندارند چرا که جهان و هر چه که به آن مربوط است ذاتا محدود هستند، اما انسان ممکن است به اشتباه احساس کند منابع نامحدودی از هر چیز را در اختیار دارد. (اگر چه شاید این نامحدود بودن از لحاظ روحی برای انسان قابل تصور باشد، اما انسان معمولا نامحدود بودن را نه در قلمرو حیات روحی‌اش، بلکه در قلمرو حیات مادی‌اش می‌جوید و در واقع همین است که مشکل‌آفرین می‌شود.)
احساسِ نامحدود بودن می‌تواند انسان را به حیوانی وحشی و افسارگسیخته‌ بدل کند و باعث شود که او دست به کارهایی بزند که سرانجامی جز پشیمانی و نهایتا اعتراف به محدودیت‌ها ندارند.
مثلا از منظر اگزیستانسیالیستی، آزادیِ نسبی بایستی با پذیرشِ مسئولیتِ انتخاب‌هایمان همراه باشد، و البته با علم به اینکه با انتخابِ یک چیز، لزوما باید یک چیز دیگر را از دست بدهیم. با این حال، تصورِ دروغینِ نوعی آزادیِ عملِ مطلق و نامحدود برای خویش، باعث می‌شود که از خود بی‌خود شده و سعی کنیم همه‌ی گزینه‌ها را با هم داشته باشیم و همه چیز را با هم بخواهیم!

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

چه بسا شور و شوق و اشتیاق برای رسیدن به یک هدف بتوانند تمام موانعی که در راه رسیدن به آن هدف وجود دارند را از سر راه بردارند، اما ذهن محاسبه‌گر و منطقی اینجور وقت‌ها معمولا خودش به بزرگترین مانع تبدیل می‌شود! او موانع را یکی یکی، به دقت و با وسواس بر می‌شمارد تا به ما یادآوری کند که ممکن نیست بتوانیم از تمام این موانع گذر کنیم و به آن هدف برسیم. معمولا افراد در اینجا به سادگی به حرف ذهن منطقی گوش می‌دهند و بیخیالِ هدف مورد نظرشان می‌شوند، اما تنها هنگامی می‌توانیم تمام توانمان را برای رسیدن به هدف به کار ببریم که شور و اشتیاق درونی‌مان را به جای ذهنیت محاسبه‌گرانه در اولویت قرار دهیم.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

دل تو دلم نیست بخاطر تو
دل تو دلت نیست به خاطر من
از چی میترسی هواتو دارم
به من نگا کن حرفتو بزن

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

اضطرابی که فرزندِ پسر در کودکی در مورد مرگ یا از دست دادن مادر دارد، در بزرگسالی معطوف به مرگ یا از دست دادن معشوق می‌شود.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

شاید آن منجی، آن گمشده و آن چیزی که کم بوده، همواره عشق بوده است. شاید اگر ادیان عشق را بعنوانِ "منجی" معرفی می‌کردند، دنیا جای بهتری می‌شد. البته منظورم از عشق لزوما و صرفا عشق به دیگری نیست. چه بسا عشق بتواند از خودمان شروع شود. از اینکه به تاریک‌ترین و نامأنوس‌ترین بخش‌های وجودمان نورِ عشق بتابانیم. آنگاه که بتوانیم خودمان را تمام و کمال دوست بداریم، هر انسانِ دیگری را نیز مهمانِ عشقمان خواهیم کرد؛ البته نه آن نوع از عشق که تفاوت می‌گذارد و دیوار می‌کشد، بلکه آن عشقی که یگانگیِ درون و بیرون، یگانگیِ من و دیگری، یگانگیِ آغاز و پایان و در نهایت یگانگیِ همه‌ی دوگانگی‌ها را به ما اثبات می‌کند.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

شاید بهشت و جهنم جایی‌ست سراسر از آینه که به هر طرف نگاه کنی، با خودت روبرو شوی!

ناشناس

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

«بخش دوم»

پدرم در حالی که روی مبل لم داده بود و پایش را روی پای دیگرش انداخته بود گفت:
انسان‌ها از نزدیک هولناک‌اند. سعی کن بیش از اندازه به دیگران و حتی به خودت نزدیک نشوی! بهتر است تمام عمر خودت را مشغول چیزهای دیگر کنی. ذهن وقتی بیکار شود و به تفکر در مورد خودش مشغول شود، حقایق هولناکی را کشف می‌کند که قابل هضم نیستند. همینطور اگر در مورد دیگران نیز بیش از اندازه تعمق کنی، باز به حقایق ناخوشایندی می‌رسی!
جایی که اکنون هستم نشان می‌دهد که کاملا برعکسِ چیزی که او گفته عمل کرده‌ام!

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

کافیست یک نفر تو را بی‌قید و شرط دوست بدارد، انگار آن موقع اضطرابی که از نگاه و قضاوتِ دیگران داری از بین می‌رود!

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس