«از سروده‌های قدیمی»

غروبِ جمعه دلِ من چقدر غمگین است
غم‌ِ جداییِ از تو چقدر سنگین است
ز جمعه‌ای که تو رفتی به یاد می‌آرم
از آن دقیقه همه جمعه‌های من این است
#اشعار

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

So if you're lonely, you know I'm here waiting for you
I'm just a cross-hair, I'm just a shot away from you
And if you leave here, you leave me broken, shattered I lie
I'm just a cross-hair, I'm just a shot, then we can die

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

Karma. The Hindus' explanation for cause and effect. The concept evolved over centuries, seeking to understand why man was born and what happens when we die. If we live a good life, are we rewarded in the next one? If we hurt others, what becomes of us then? Ancient hindus believed there's only one fate worse than death and that was more life. Those who live motivated by transitory pleasures, self-interest were destined to return to this earth. Recycled, if you will, forced to commence their journey again and again and again. Those who lived with presence, self-examination, they climb to a higher path of the gods.

Series: Looking for Alaska 2019

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

"انتظار"
#عکس_ها

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

هر بار که پس از مواجهه با یک اثر هنری فاخر (مثلا یک موسیقی، یک فیلم یا یک سریال) سعی میکنم تمام ذهن و وجودم رو ازش جدا کنم و به زندگی واقعی برگردم، دقیقا چنین حسی دارم.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

ما باید تمامی باورهایی را که مانع برآورده ساختن رؤیاهایمان هستند، آشکار کنیم. من این باورها را تعهدات نهفته و بنیادین می‌نامم، زیرا آن‌ها قول و قرارهایی هستند که ناخودآگاه گذاشته‌ایم تا به هدف‌های حقیقی‌مان نرسیم.

نیمه‌ی تاریک وجود
دبی فورد

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

بغض وقتی می‌رسد شاعر نباشی بهتر است
بغض وقتی گریه شد خودکار می‌خواهد فقط
چشم‌های خیسم امشب آبروداری کنید
مرد جای گریه‌اش سیگار می‌خواهد فقط

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

بدنت را به مأمنی امن بدل کن، نه برای ذهنت، بلکه برای روحت. ذهنت را به مأمنی امن بدل کن، نه برای بدنت، بلکه برای روحت.
بدن و ذهن دو روی یک سکه‌ هستند اما این سکه وجه و بُعدی دیگر هم دارد که در واقع همان است که آن را واقعا به یک سکه تبدیل می‌کند و آن را از یک دایره‌ی دو بعدی روی یک صفحه‌ی کاغذی متمایز می‌سازد. آن بُعد دیگر که بر هر دو (ذهن و جسم) احاطه دارد، روح است. با این حال روح از جسم و ذهن جدا نیست و شقاوت و سعادت آن به انتخاب خودمان و با توجه به نوع تعامل ذهنی و جسمانی‌مان با جهان مادی مشخص می‌شود. پس ذهن و بدن را بایستی به خانه‌ای امن برای روح بدل کرد، روحی که تعلق به این خانه ندارد اما ناچارا باید مدتی را در آن سپری کند!
با این وجود آنان می‌دانند که برای رسیدن به شقاوت جمعی، باید کاری کرد که تک تکِ انسان‌ها باور کنند که چیزی جز گوشت و پوست و استخوان نیستند. حتی تمام تأملات، اندیشه‌ها و ایده‌ها‌ی خالص نیز به اطلاعاتی جاری در اعصاب مغز تقلیل پیدا می‌کنند. از این رو فلسفه، علم و حتی اخلاق، ماشینی و مکانیکی می‌شوند و روابط بین انسانها به روابط بین اشیاء یا اجسام تقلیل پیدا می‌کند و نهایتا انسانها روحشان را از یاد می‌برند. این بهترین راه برای دستیابی به شقاوت جمعی‌ست، نه فقط در سطح یک جامعه بلکه در سطحی کلان‌تر، در سراسر کره‌ی زمین!

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

اگه چند سال زودتر می‌دیدمت
از گذشتت دیگه وحشتی نبود
اولین عشقِ تو می‌شدم اگه
اگه این زمانِ لعنتی نبود

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

Series: You 2018-2025

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

You are a wild mare running in the wind
The fountain of life is in your heart
Staring at the landscape of art
Beautiful, young and untamed
But haunted by the memories of the past
I promise you, You'll be free at last
#اشعار
۱۴۰۴/۶/۱۵
@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

هنگامی که پیوسته به خودمان دروغ می‌گوییم، برایمان دشوار خواهد بود که به خود اعتماد کنیم.

نیمه‌ی تاریک وجود
دبی فورد

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

نخی که ما را حرکت می‌داد، ما را به هم رسانْد. ما از شراب عشق مسموم شدیم و فراموش کردیم که همیشه آنچه که برایمان آشناست یا آنچه که به آن میل داریم، لزوما به صلاحمان نیست. چاقو را بگیر و این نخ را ببُر چرا که گاهی رنج بردن بهتر است از اینکه با زهری شیرین که به تدریج ما را می‌کشد، مست شویم!

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

برگرد برگرد ببین برگرد
من یه کسی رو میخوام باهاش بجنگم
تو میتونی اونی باشی که این بیماریو درک کرد

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس

خیلی مسخرس!‌
همه چیز می‌تونست جور دیگه‌ای رقم بخوره، در گذشته‌های دور و در گذشته‌ی نزدیک‌. دیوانه‌واره اینکه بشینی بهش فکر کنی که شاید اگه یه تغییر کوچیک در یک اتفاق تقریبا بی‌اهمیت توی زندگیت ایجاد می‌شد و اون اتفاق در گذشته یه ذره متفاوت‌تر رخ می‌داد، الان کلا آدم دیگه‌ای بودی‌. این اسمش جبره یا اختیار؟! آیا باید بشینی حسرت بخوری که کاش اختیارمو جور دیگه‌ای به کار می‌گرفتم یا باید سر تعظیم فرود بیاری در مقابل جبری که زورت بهش نمی‌رسه؟
مثلا اگه من و تو با هم مونده بودیم، شاید الان بچمون داشت برامون بلبل‌زبونی می‌کرد! یا اگه من یکم بیشتر درس می‌خوندم، شاید به طور کلی توی حوزه‌ی دیگه‌ای مشغول به تحصیل می‌شدم و همین موضوع منو به آدم کاملا متفاوتی تبدیل می‌کرد.
فرمولی که من برای آروم کردن خودم در برابر این تصورات دیوانه‌وار به کار می‌گیرم اینه که گذشته رو جبر در نظر می‌گیرم اما حال و آینده‌ای که در پیِ حال میاد رو اختیار در نظر می‌گیرم. گذشته یعنی سرنوشت. یعنی چیزی که نمی‌تونی هیچ تغییری توش بدی. این که اگه ما با هم می‌موندیم چی می‌شد، برای همیشه یه راز می‌مونه چون اون لحظه تصمیمی گرفته شد و سرنوشت کار خودش رو کرد. حالا سرنوشت یا از طریق ناخودآگاهِ هر یک از ما انسانها وظیفش رو انجام میده یا از طریق حوادث طبیعی یا از هر طریق دیگه‌ای، اما مهم اینه که کاری که باید بکنه رو انجام میده. حالا تو بشین سالها بزن تو سر خودت که کاش فلان رشته رو انتخاب نمی‌کردم یا کاش با فلان فرد ازدواج نمی‌کردم. سرنوشت کار خودش رو کرده و تموم شده و تو تنها راهی که داری اینه که از اختیارت در لحظه‌ی اکنون استفاده کنی تا آیندت رو طور دیگه‌ای رقم بزنی و شاید از این راه بتونی جبرِ گذشته رو هم شکست بدی (چون وقتی آیندت تغییر کنه، گذشتت رو هم طور دیگه‌ای روایت میکنی.)
در نهایت باور داشته باش که اون چیزی که برات اتفاق افتاده، بهترین و تنها گزینه‌ی موجود بوده، پس با آجرهایی که سرنوشت به سمتت پرتاب می‌کنه، با شکوه‌ترین و زیباترین بنا رو بساز.

@ConsciousWriter | آگاه‌نویس